Dakhabrakha klinkt op Alambari wisselend melancholisch, euforisch, walsend en dan weer swingend. De zangstijl moet je kunnen waarderen, maar voor een folkplaat is dit zeer divers en ook vol met pakkende meezing (althans, neurie) en -dansmomenten. Alles heeft uiteindelijk wel een rauw, donker randje (of misschien is dat mijn Westerse pop-perspectief), dus het is zeker niet "makkelijk", maar wel bijzonder.