John Craigie - Asterisk the Universe (2020)

Zodra Gregory Alan Isakov betrokken is bij andere artiesten is mijn interesse gewekt. Met John Craigie heeft Isakov in het recente verleden een paar nummers gemaakt die nu miljoenen streams hebben op Spotify. Prachtige nummers. Ook is Craigie in 2017 op tour gegaan met Jack Johnson. Na het luisteren van Asterisk the Universe begrijp ik waarom. Heerlijke zwoele en soulvolle Californische folkmuziek die heel goed past bij een mooie zomerse dag.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: John Craigie - Asterisk The Universe - dekrentenuitdepop.blogspot.com

John Craigie - Asterisk The Universe
John Craigie sleept je met Asterisk The Universe zo de jaren 70 in en verwarmt de ruimte met tijdloze en laidback singer-songwriter muziek vol fraaie jazzy, bluesy en soulvolle accenten

Heel even dacht ik met een vergeten klassieker uit de jaren 70 te maken te hebben, maar Asterisk The Universe is wel degelijk een gloednieuw album. Het is een album dat maar eens voor de doorbraak moet gaan zorgen van John Craigie, die inmiddels al meer dan tien jaar zonder veel succes aan de weg timmert met zijn muziek. De Amerikaanse muzikant neemt je op Asterisk The Universe mee terug naar het Los Angeles van de jaren 70, waar singer-songwriter muziek wel vaker werd gecombineerd met zonnige en laidback klanken en invloeden uit de blues, jazz en soul. Het levert de perfecte soundtrack voor een mooie zomerdag op.
Asterisk The Universe is mijn eerste kennismaking met de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter John Craigie, maar de muzikant uit Los Angeles heeft al een flinke stapel albums op zijn naam staan (ik tel er op Spotify een stuk of tien, inclusief twee live-albums) en is al ruim tien jaar actief.

Bij beluistering van zijn nieuwe album had ik in eerste instantie het idee dat ik naar een album uit de jaren 70 aan het luisteren was, waar overigens niets mis mee is.

John Craigie borduurt op Asterisk The Universe voort op de muziek van de folky singer-songwriters uit de jaren 60 en 70, maar hij maakt ook geen geheim van zijn Californische afkomst. De wat traditioneel aandoende singer-songwriter muziek op het album is verrijkt met flink wat Californische zonnestralen in de vorm van jazzy, bluesy en soulvolle impulsen. Het doet me wel wat denken aan de muziek van Michael Franks in zijn jonge jaren, maar ik hoor ook wel wat van Paul Simon en zo kan ik nog heel wat namen bedenken (variërend van J.J. Cale tot Van Morrison tot Ryan Adams).

John Craigie opereert in een segment waarin de concurrentie momenteel moordend is, maar wat mij betreft weet hij zich voldoende te onderscheiden van alles dat er al is. Dat doet John Craigie inmiddels al heel wat jaren, maar het succes bleef vooralsnog uit. De afgelopen jaren werd de Amerikaanse singer-songwriter op sleeptouw genomen door Jack Johnson en Gregory Alan Isakov, wat zich heeft vertaald in een wat ruimer budget voor het opnemen van Asterisk The Universe.

Dat is te horen, want het nieuwe album van de Californische muzikant klinkt fantastisch. John Craigie laat zich op zijn nieuwe album bijstaan door een geweldig spelende band. Het gitaarwerk op het album is dik in orde en bepaalt samen met het orgelspel voor een belangrijk deel het geluid op het album, dat als warm of zelfs broeierig is te omschrijven. Het is een geluid dat in de jaren 70 wel vaker werd gemaakt in Californië en dat onder andere door Jack Johnson is vertaald naar een wat eigentijdser geluid.

John Craigie doet niet zijn best om eigentijds te klinken en verleidt met een authentiek geluid dat je onmiddellijk mee terug neemt naar de hoogtijdagen van de singer-songwriter muziek uit Los Angeles en omstreken in de jaren 70. Asterisk The Universe is een heerlijk zwoel en laidback album, maar John Craigie vertolkt ook vol gevoel zijn verhalen.

Natuurlijk zijn er nog altijd veel muzikanten die in dezelfde vijver vissen als John Craigie, maar de Amerikaanse singer-songwriter beschikt over een mooi en karakteristiek stemgeluid vol soul en schrijft bovendien aansprekende songs. Het zijn songs die de aandacht makkelijk grijpen en vervolgens ook vasthouden, mede dankzij de bijzonder fraaie instrumentatie die steeds weer volgestopt blijkt met fraaie accenten. Ook de zang wordt hier en daar fraai verrijkt met de vrouwenstemmen van The Rainbow Girls.

Asterisk The Universe is een heerlijk album om bij te ontspannen in de zomerzon, maar het is ook een tijdmachine die je in een keer mee terug sleept naar met name de jaren 70. Het knappe van Asterisk The Universe is dat het onmiskenbaar de sfeer van het verleden ademt, maar dat het album zeker niet zomaar is in te wisselen voor een klassieker uit vervlogen tijden. Bijzonder lekker album. Erwin Zijleman

En dat heb ik vandaag ervaren. Bij de opener had ik zoiets van mwah, maar vanaf track 2 is het bijna met elke track raak. Fijne laid-back muziek dit. Gelukkig komen er nog genoeg zomerse dagen

“Music is not about making you feel better, it’s about making you feel that you’re not alone. It’s the job of the folksinger to present someone to the audience that is relatable”. John Craigie, want daar heb ik het over, is iemand die de verbintenis zoekt en daarom z’n verhaal vertelt en ons op sleeptouw neemt.

Hij is een zanger die de observaties van het leven vangt in ogenschijnlijk eenvoudige melodieën die op dit album gelaagd worden door teksten en sfeer. In Hustlin vangt hij een jazzy sfeer met J.J. Cale gevoel en waan je je even terug in de ‘70’s maar de tekst verhaalt over het overleven anno nu. De humor en een heerlijke groove (toetseman Jamie Coffis) maken van Don’t ask een onweerstaanbare song.

Part wolf heeft een prachtige muzikale omlijsting die organische soul op sleeptouw neemt in het universum waar Steely Dan hun mosterd haalden. Een hele bijzondere song met sterke tekst. John Craigie weet de relaxte sfeer te vangen die de muziek van Jack Johnson of Donovan Frankenreiter kenmerkte en geeft daar een mooi eigen draai aan. Vette bas en hammondorgel roepen subtiel op tot revolutie in Climb Up. Het ultra korte Used it all up verrast met vrouwenstemmen en een heerlijke slide guitar.

En dan die song Vallecito, die geeft met vet kippenvel! De sfeer in combinatie met die prachtige stem pakken me helemaal met een tekst die…dat moet je echt zelf ontdekken! Net als de laatste song Nomads (met een prachtige rol voor de mondharmonica) waarin we allen aangemoedigd worden om als nomaden onze tocht te aanvaarden en te varen op onze ‘guts’. Een song die bovendien regelrecht uit het oeuvre van The Band ontsnapt lijkt te zijn!

John Cragie heeft een album gemaakt dat hard bonkt op de deuren van Take Root, die wil je gewoon live aan het werk zien, met deze prachtige muziek!! Nu maar hopen dat Corona deze niet op slot houdt…

Geplaatst na overleg en op verzoek van Gert Jan Gjaltema.

Toen ik de hoes zag moest ik meteen aan deze denken:

Herb Alpert's Tijuana Brass - Whipped Cream & Other Delights (1965)