Chet Baker - The Incredible Chet Baker Plays and Sings (1977)

Dit had zo'n mooie plaat kunnen zijn. MIsschien is dat het ook wel, maar het is absoluut niet mijn smaak. Als ik de leiding had gehad bij deze opname, had ik de piano in stereo opgenomen, meteen Jacques Pelzer en Ruth Young naar huis gestuurd en het nummer Highblown geschrapt. Dan had Chet zich helemaal kunnen concentreren op het zingen en spelen van een handvol ingetogen ballads en had hij de titel van deze cd waar kunnen maken.
Nu is het een rommelige plaat geworden. De opener Autumn Leaves laat al meteen horen wat er mis is. De toonsoort is perfect voor Ruth Young, al zingt ze lang niet overal zuiver, maar voor Chet is dit veel te laag; zijn vocale bijdrage gaat helemaal de mist in. Bovendien, wat is dit nou voor een duet. Om beurten zingen ze een zinnetje, dat slaat echt nergens op.
Sad Walk begint prachtig. Chets trompet klinkt fluisterzacht en hij blaast een hoop valse lucht mee. Jammer dat Jacques Pelzer met zijn dwarsfluit de boel komt verstoren. Dit is mijn eigen vooroordeel, ik hou van de dwarsfluit, maar niet in jazz-muziek. Gelukkig neemt Chet het weer over en speelt dan een van de meest ontroerende solo’s die ik ooit van hem hoorde.
Highblown blaast de betovering echter meteen aan stukken en daarna komt het niet meer goed. Chet speelt veel met gestopte trompet, wat ik jammer vind, en de dwarsfluit eist nogal wat aandacht op.
Het tweede zangduet, Whatever Possessed Me lukt iets beter dan Autumn Leaves maar al met al blijft het weinig indrukwekkend. Jammer!