Sophie Hunger - Halluzinationen (2020)

Mooi dat er weer een nieuw album van Sophie aankomt.
In ieder geval een mooi ontworpen albumhoes.

Muziek mag er ook zijn. Vrijdag meer.

Ik volg Sophie Hunger sinds eind 2012, misschien januari 2013. Sinds die tijd zijn er vier albums voorbij gekomen en heb ik haar talrijke keren zien spelen en mij eigenlijk telkens verbaasd dat de stap naar een grotere zaal niet gezet kan worden. Zowel platen als optredens zijn zo goed.

Ook viel mij op dat Sophie Hunger zich met de plaat ontwikkelde en een andere kant van haarzelf laat zien. Dat is op Halluzonationen, een Duitse titel. Geeft dat aan dat zij een doorbraak buiten Duitstalige landen heeft opgegeven?. niet zo. Mijn indruk is dat zij terugkijkt op haar inmiddels 14 jarige carrière en zich door haar verleden heeft laten inspireren.

Dat gebeurt dan ook op grootste wijze. Nummers met een spookachtige kwaliteit komen voorbij, mysterieus, maar zo goed. De elektronica komt van stal, maar er is ook gewoon Sophie, haar instrument en de opname studio. Met een overkoepelend verhaal: (van mij dan) het is zo goed. Halluzinationen is consistent, intelligent en lijkt bijna meer dan alleen muziek. Het heeft een eigen sfeer en die is muzikaal gezien spannend. Wat komt er nog meer?, vroeg ik mij bij een aantal nummers af. Het soort plaat waar ik over 20 jaar nog een nieuw geluidje of instrument in kan ontdekken, gewoon omdat mijn gehoorfocus er nooit bij gelegen heeft.

Met haar nieuwe plaat lijkt de Zwitserse diplomatendochter een pas op de plaats te maken. Ze maakt echter opnieuw een reuzenstap.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Helemaal mee eens. Ik heb haar zien optreden in de "Patronaat" in Haarlem en in "TivoliVredenburg' in Utrecht. Beide optredens beschouw ik tot de beste optredens die ik heb gezien.

Ook dit album klinkt weer vertrouwd Sophie, én is weer van een hoge kwaliteit. Ze blijft gelukkig haar eigen geluid houden. Ze behoort in ieder geval tot mijn favoriete artiesten.

Jeanne d'Arc schreef:

Dan moeten we elkaar daar "gezien hebben". Ikzelf daarnaast nog 1x in het Patronaat en ik denk 2x Tolhuistuin. Allemaal ontzettend goed.

Gezien het aantal aanwezigen is dat zeker niet uit te sluiten.

Sophie Hunger zag ik in Botanique in Brussel, waar het overigens wel druk was. Helaas werd m'n aandacht afgeleid door een malloot die het hele concert met een Go Pro voor Sophie's neus stond. Jammer dat het haar maar niet lukt om in landen als Nederland of het VK door te breken. Ik vind haar een veelzijdige artieste die nooit in herhaling vervalt, zich iedere keer opnieuw uitvindt. Zo ook dit album, dat weer een totaal andere sfeer heeft dan Molecules, dat behoorlijk geïnspireerd was door elektronische muziek, krautrock en geheel Engelstalig was (op een paar Franstalige zinnen na). Maar eerst eens goed luisteren, voordat ik er punten aan toe ken.

Ik raak juist erg in de war van die artiesten die steeds compleet van stijl veranderen; alsof ze geen eigen stijl hebben. Ik ben aangehaakt bij Supermoon en afgehaakt bij molecules; veel te Electronic naar mijn smaak. En dan nu dit......
Knap is het zeker en vakkundig ook en live wil ik haar absoluut zien. Maar ga ik dit album veel luisteren....nou nee.
Eerlijk gezegd denk ik ook dat ze.daardoor niet echt gaat doorbreken, maar het is de vraag of dat erg is en of ze dat zelf erg vindt.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sophie Hunger - Halluzinationen - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sophie Hunger - Halluzinationen
De Zwitserse muzikante Sophie Hunger voegt met Halluzinationen een volgend hoofdstuk toe aan haar bijzondere oeuvre en ook dit nieuwe album fascineert weer mateloos

Met Sophie Hunger weet je nooit waar je aan toe bent, want op ieder nieuw album klinkt ze weer anders. Het is niet anders op haar nieuwe album Halluzinationen, waarop ze weer flink wat elektronica inzet, maar ook organisch kan klinken en bovendien zowel in het Engels als in het Duits uit de voeten kan. Het klinkt zo bijzonder als we van Sophie Hunger gewend zijn, maar iedere volgende keer dat je luistert duiken er weer nieuwe geheimen op in de muziek van de Zwitserse muzikante. Nieuwe zieltjes gaat Sophie Hunger er waarschijnlijk niet mee winnen, maar liefhebbers van haar muziek hebben er weer een prachtalbum bij.

Zwitserland en popmuziek. Het is geen hele gelukkige combinatie, maar er zijn natuurlijk uitzonderingen. Sophie Hunger behoort zeker tot deze uitzonderingen. De al een tijdje vanuit Berlijn opererende muzikante heeft de afgelopen twaalf jaar een buitengewoon fascinerend oeuvre opgebouwd, dat deze week wordt uitgebreid met een nieuw album, Halluzinationen.

Sophie Hunger groeide op als dochter van een diplomaat en had een onrustige jeugd waarin ze steeds weer moest wennen aan een nieuwe omgeving. Onrust kenmerkt ook het oeuvre van Sophie Hunger, die op al haar albums weer anders klinkt en ook op een album alle kanten op kan schieten.

Het zijn albums die ik stuk voor stuk hoog heb zitten, maar heel succesvol is Sophie Hunger helaas nog niet in Nederland. Of dat gaat veranderen met Halluzinationen is maar de vraag, want de Zwitserse muzikante kiest in een aantal tracks voor de Duitse taal, wat zeker geen garantie voor internationaal succes is. Het zit me persoonlijk niet in de weg, want er gebeurt op Halluzinationen weer zoveel, dat het wisselen van de taal uiteindelijk maar een klein ding is.

Sophie Hunger koos op het twee jaar geleden verschenen Molecules voor een vrijwel volledig elektronisch geluid, waardoor het album flink anders klonk dan haar vroege albums. Deze vroege albums riepen bij mij met enige regelmaat associaties op met de muziek van Fiona Apple, maar het zijn associaties die bij beluistering van Molecules achterwege bleven.

Bij beluistering van Halluzinationen duiken ze af en toe weer eens op. Op haar nieuwe album doet de Zwitserse muzikante nog altijd een stevig beroep op elektronica, maar het album klinkt ook met enige regelmaat organisch en jazzy en heeft een wat grotere rol ingeruimd voor de donkere pianoklanken die ook het werk van Fiona Apple domineren.

Ook qua eigenzinnigheid doet Sophie Hunger wel wat denken aan de Amerikaanse muzikante, al strijkt Halluzinationen minder stevig tegen de haren in dan het laatste album van Fiona Apple. Dat betekent niet dat Sophie Hunger het je altijd makkelijk maakt op haar nieuwe album. Halluzinationen schiet niet alleen alle kanten op, maar durft ook flink te experimenteren binnen de songs.

De instrumentatie zit vol bijzondere accenten en opvallende wendingen en ook met haar zang bestrijkt Sophie Hunger een breed palet. Het ene moment keert ze terug naar het Berlijn van de jaren 30 van de vorige eeuw met stemmige en wat melancholische songs om zich vervolgens onder te dompelen in elektronica en 90 jaar vooruit te springen in de tijd. De ene keer klinkt Halluzinationen wat donker en zwaarmoedig, maar niet veel later uitbundig en opgewekt, waarbij Sophie Hunger ook nog eens kan schakelen tussen experimenteel en lichtvoetig.

Dat Sophie Hunger nog niet wereldberoemd is geworden met haar muziek begrijp ik eerlijk gezegd wel, maar iedereen die haar albums, net als ik, hoog heeft zitten, zal ook weer genieten van Halluzinationen, dat heerlijk van de hak op de tak springt, maar ook vol staat met songs die je verrassen en uiteindelijk betoveren. Bij eerste beluistering was ik ook dit keer wat overweldigd door alles dat op je af komt, maar na een paar keer horen is alles op zijn plek gevallen en overheerst de diepe bewondering voor de tomeloze creativiteit van Sophie Hunger. Erwin Zijleman

Zeg dat wel erwinz van de hak op de tak, gaat van uiterste irritatie naar een zeer rustig nummer... ik word erg nerveus van Halluzinationen en Everything is good en heb lof voor Rote beeten aus arsen. ga voorlopig in het midden zitten, 2,5 *

Hoe liefkozend en fragiel de Zwitserse Sophie Hunger twee jaar geleden een warme gloed over de kille elektronica van haar zesde album Molecules legde, het bleef een betekenisvolle plaat die het hongerende verlangen naar stabiliteit uitstraalde. De licht dromerige songs zochten vragend naar bevestiging, en leverde een mooie zoektocht op waarbij zelfs bij de exotische ritmes van Zuid Amerika aangeklopt werd. Een prachtig melancholisch romantisch tienermeisje geheel, waarbij de zangeres de muzikale inspiratie haalt zo nabij haar geboortejaar 1983, toevallig ook de titel van haar eerder verschenen derde album.

Halluzinationen ademt veel sterker de drang tot gelijkmatigheid in het roerige leven uit, al zit die natuurlijke drive om het tempo flink omhoog te schroeven nog steeds diep in haar verborgen. Het grote verschil zit hem niet zozeer in het feit dat de mechanische keyboards en koude synthesizers grotendeels vervangen zijn door de levendige klanken van de pianotoetsen die een track als het jazzy Maria Magdalena en het met sprookjestonen afsluitend rustpunt Stranger dragen. Toch eindigt de overtuigende opener Liquid Air nog wel met een overvloed aan hemelse eighties elektronica. Het grote onderscheid zit er vooral in de diversiteit die door de volwassen zelfverzekerdheid voor nieuwe invalshoeken zorgt. Vooral daarin is de groei het beste voelbaar.

Door de afwisseling die ze met de Engelse en Duitse taal toevoegt, komt het allemaal wat universeler en wereldser over, al valt het mij op dat de moedertaal op Halluzinationen haar net wat beter ligt, en dat ze juist met die verhalende sfeer in de dragende nummers meer overtuigd. Met de scherpte van een rood Zwitsers zakmes werkt ze zich vocaal door de gevarieerde nummers heen. Dat ze ondertussen alweer een aantal jaren haar thuisbasis in Berlijn heeft, is hoorbaar in de met gejaagde Krautrock effecten opgevoerde sneltrein van Alpha Venom.

Krachtige tegenstrijdige beats, overtuigende cabaretzang en twinkelende soundscapes zorgen voor de disbalans in het tussen dreampop en synthpop zwevende titelstuk Halluzinationen, waarbij de kenmerkende kwaliteiten van Sophie Hunger het beste tot haar recht komen. Nog steeds wordt er flink gestoeid met de voor haar zo belangrijke jaren tachtig new wave. Het pessimistische huppelende van Everything Is Good is een ironische humoristische studie van zelfkwelling, waar ze een overvloed aan kermisgeluiden een verrassende sterke twist aan geeft.

Ondanks de persoonlijke groei en veelzeggende variatie op Halluzinationen vraagt ze minder diepgang aan haar vocalen dan op de voorganger, die daardoor net wat overtuigender was. Het neemt niet weg dat Sophie Hunger nog steeds die avontuurlijke drang bezit om zich verder te ontplooien.

Sophie Hunger - Halluzinationen | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Sophie heeft een gave manier van zingen, maar ik kan haar soloplaten maar slecht verteren.