Two Gallants - The Scenery of Farewell (2007)

Hoi, ik ben roelof en ik ben de eerste die wat gaat vertellen over deze nieuwe cd. Daarna kan iedereen in werkgroepjes uiteen om zich hier verder over te bezinnen. Dank u.

Na het eerste geschreeuw en gekraak,
en nadat kelken rijkelijk gevuld zijn en de gouden toog nog steeds niet genoeg gepoetst is - en de zaak gevuld is met mannen die door hun verdriet zich niet hebben kunnen scheren steken ze van wal en de aanstekers aan. De kroes steek je boven je hoofd als een aansteker en de melk gaat niet over de rand.
En je huilt heel hard als het gaat over gebroken mannen zoals wij - ik bedoel natuurlijk, zoals u - die verlaten zijn en stikken in hun eigen verdriet, en overal en nergens een huis hebben en schreeuwend zingen 'and it seems like home to me' en 'its all going down from here' en er komt schier geen einde aan. En de organist heeft een cowboyhoed, en de viool huilt vooral heel hard. En als de piano dood is staat iedereen buiten. en iedereen geeft over en valt in slaap. meer van hetzelfde, maar het is nog steeds een feest.

Geef me een confettikanon.

schrijf je in voor cameretten. je maakt kans

Die tekst van Roelof doet me sterk denken aan warme herders met vogels die vliegen bleken op de kop (toe?).

ja nu je het zegt. nee.

Ik moet toch terugkomen op Roelof. Zjo zeg, wat een baasige tekst.

dank je -

had je er wat aan?

Ja ik heb hem ontcijferd en je had gelijk.

Nu ik het teruglees..
kutreview dus.

ik zal wat minder te hard m'n best doen-
dat is beter, lijkt me.
--


Na het overwegend fantastische the throes van vorig jaar is er nu dan (alweer een kleine tijd) the scenery of farewell-

in dertig minuten openen the two gallants een beerput aan
trouweloze vrienden, trouweloze vrouwen en trouweloze vlaktes, -
in vijf suites - een half uurtje lang.

een akoestisch tussendoortje

een kind zou deze plaat een beetje te kort doen door dit werk tussen neus en lippen door te nemen.

het geluidspalet is aanzienlijk
uitgebreid, zozeer zelfs dat ik op een aantal momenten (seems like home to me) met de beste wil van de wereld niet meer kan spreken van two gallants. af en toe wordt de treurnis aangekleed met een viool, - in up to the country zelfs ee n heuse solo - of een kroes orgel.


wat het zelfde is gebleven, en wat ook altijd wel zo zal blijven, is het ondraagelijke lijden dat chelsea en auggie ,( zo heten ze), met zich mee moeten dragen - en bezingen, en beklagen, en bitter bewenen -

de twee dapperen

een oude man op de stoffige veranda, met een gezicht als een uitgeknepen citroen.

droevig gezicht

--

blij gezicht:
24 september, the two gallants (saddle creek)
tracklist: 1) the deader 2) miss meri 3) the hand that held me down 4) trembling of the rose 5) reflections of the marionette 6) ribbons round my tongue 7) despite what you've been told 8 ) fly low carrion crow 9) my baby's gone

Vooral de laatste 2 songs zijn betoverend mooi.

[quote]Roelof schreef:
Nu ik het teruglees..
kutreview dus.

ik zal wat minder te hard m'n best doen-
dat is beter, lijkt me.
--


jammer. ik genoot (oprecht?) van uw eerste review.

ik kon me ook vinden in roelofs eerst gedachten.

steengoeie plaat, vijf voltreffers. vooral "Linger On" blijft hangen (no pun intended).

Die piano in Linger On raakt bij mij een gevoelige snaar. Mooi.

Whaha, wie ben jij?

Wordt met elke luisterbeurt rijker en mooier: ergo sum van 4* naar 4,5*

Heerlijke plaat weer. Juist omdat er dit keer niet op gitaren en drumstellen wordt gebeukt komt die prachtige, rauwe. doorleefde stem van Adam Stephens mooi naar voren. Zelfs wanneer ze zich inhouden blijkt Two Gallants gewoon een erg mooie plaat af te kunnen leveren. De whiskey-en-mooie-vrouwen-dramatiek druipt er weer vanaf en je waant je weer door iedereen verlaten in een kroeg waar je besluit je compleet te bezatten. Ladderzat door de straten strompelend vraag je jezelf weer eens af waarom die prachtige vrouw je nou ineens verlaten heeft. Je vergokt je laatste geld, zuipt je klem en wordt ontslagen als je maandag weer op je werk verschijnt. Ik moet de eerste slechte plaat van Two Gallants nog steeds horen, zelfs op deze EP flikt het duo het weer. Het grote bewijs dat muziek van vroeger nu nog steeds werkt, of zoals de Humo eens schreef; was goed voor uw grootouders, is goed voor u.

Mooi en knap dat ze een wat 'vollere' sound aandurven, maar persoonlijk ben ik het meest gecharmeerd van het zo minimaal mogelijke Two Gallants.

Laatste nummer is fantastisch.

Ja, eigenlijk is dit toch wel heel erg mooi allemaal. De tekst van dat laatste nummer is zo prachtig.

But no I never meant you any harm
Suffocating shelter of your arms
And if I did you wrong, it wasn't me,
but you who wrote this song
Linger on,
linger on

Er is iets raars aan de hand met mijn CD, ik heb geen idee wat.. iemand anders met hetzelfde?

Als mijn EP afgelopen is dan komen er nog 15(!!) andere artiesten met ieder twee tracks. Misschien ligt het wel aan mijn CD speler, maar ik heb geen idee waar die nummers vandaan komen. De artiest die direct na Two Gallants komt is Azure Ray...

Ik zie het ook aan mijn CD zelf, je ziet van de binnenring een beschreven laag. Dan stopt deze en is er een stukje 'kaal'. Vervolgens is de hele CD volgeschreven.... apart?

Heb je niet gewoon een CD-wisselaar?

Ik zou niet weten waar ik die CDs zou moeten wisselen, heb ook niets van Azure Ray.. raar is het wel, vind er niets van online. Het gaat wel om een echte Ep(SCE105CD)

Staat heel hoog aangeschreven in mijn luisterbeleving. Kleine opwaardering naar het maximum: 5*