Beat the Retreat (1994)

een eerbetoon aan de "songs by Richard Thompson" uitgevoerd door allemaal muzikanten van de eerste garnituur in hun genre.

zijn harde, elektrische (roots) rock kant wordt op dit album afgewisseld met de meer akoestische, folky kant van zijn werk en songs, alsmede met versies in verschillende stijlen van een aantal top nummers uit zijn rijke oeuvre.

wat betreft het elektrische gedeelte staan hier geweldige versies op van o.a. "Shoot Out the Lights" van de Amerikaanse (punk) rock band X en "Turning of the Tide" met geweldige zang van Bob Mould die deze nummers volledig recht doen.

Bonnie Raitt zet een fraaie bluesversie van "When the Spell is Broken" neer, het melodieuze "Wall of Death" wordt door R.E.M mooi, ingetogen uitgevoerd en had niet misstaan op een album als "Out of Time" en Los Lobos excelleert met hun versie van "Down Where the Drunkards Roll".

"Valerie" krijgt een aanstekelijke cajun/zydeco versie van de groep Beausoleil en zijn klassieker "Dimming of the Day" een fraaie gospel uitvoering van The Five Blind Boys Of Alabama.

teveel hoogtepunten om hier op te noemen, maar de kippenvel versies van June Tabor van "Beat the Retreat" met een fraaie slide gitaar partij van wijlen David Lindley en het door haar a capella gezongen "Genesis Hall", alsmede de kale, sobere versie van "Just the Motion" door David Byrne en de 2 afsluitende folk nummers "Farewell, Farewell" met o.a. David Hidalgo op elektrische gitaar en "The Great Valerio" met alleen zang van Maddy Prior en Martin Carthy op akoestische gitaar, steken er (althans voor mij) bovenuit.

samen met "Poet" van Townes Van Zandt en "Rock and Roll Doctor" van Lowell George, mijn favoriete "tribute" album, dat het beluisteren meer dan waard is.

Album werd grotendeels geproduceerd door John Chelew die de initiator van dit project was en de muzikanten voor dit eerbetoon uitzocht

Weinig toe te voegen aan het gloedvolle betoog van Potjandosie.Wall of Death kende ik al van een CDM van REM en vond ik destijds al heel prettig. Waar ik Thompson zelf altijd wat vind verzanden in suffigheid , laat de benadering van deze artiesten wel horen wat voor begenadigd schrijver hij is. Heerlijk album en inderdaad een van de betere tribute albums in mijn rijkelijk gevulde muziekkamertje. 4 en halve ster.