Tangerine Dream - Quinoa (1998)

Dit is echt een geweldig album van Tangerine Dream. Het laat goed horen hoe breed het werkterrein van de band is. Van up-tempo tot opnieuw sinds jaren een kosmisch stuk muziek. Voxul Ux laat al voorzichtg horen dat er nog leven in de band zit. Maar dan het 28.25 minuten durende Quinoa is zo'n track om spontaan verliefd op te worden. Eindelijk sinds jaren weer een langstuk van Tangerine Dream waarin je goed beet wordt gehouden door het gebruik van diverse geluiden en het pakkende ritme. Het volume gaat bij mij een paar strepen hoger. Na zo'n track heb je rust nodig moeten ze in Berlijn of Wenen hebben gedacht. Wat volgt is het kosmisch aandoende Lhasa. Een track met weinig ritme, maar wel met mooie uitgesponnen klankpartijen.

De productie van Quinoa is van hoge kwaliteit , waarbij de boxen het zwaar te verduren krijgen. Bij ieder geluidje is over het detail nagedacht wat leidt tot heerlijk luistergenot. Daarom een dikke vijf sterren voor dit album.

Ter aanvulling: Voxel Ux werdt gecomponeerd als puzzel op de toen pas gestarte website van TD. De deelnemers moesten de stukjes zo aan elkaar passen zodat de juiste compositie eruit zou rollen.
Ooit 1 cd single van geweest voor de winnaar. Goed dat Edgar besloten heeft om het op album uit te brengen. Quinoa is origineel uitgebracht voor de fanclub waar van die 1 track CD later nog exemplaren in de winkels terecht kwamen (voor die tijd in 1996 was 65 gulden een normale prijs). Lhasa is later in een langere versie verschenen op The Seven Letters From Tibet.

Beste Tangmaster,

Bedankt voor je waardevolle aanvulling

Dit album valt onder op MuMe de verzamal albums maar dat is toch niet zo?

Jawel het is een compilatie van 3 tracks, de officiele Quinoa cd staat niet op de site die is uit 1992, een fanclub release.

Quinoa is een aardig TD-album, echter niet over de gehele linie een plaat die bij mij de aandacht kan blijven vasthouden.
Dat de plaat een must is voor TD-fans is wel een feit, aangezien er in ieder geval 2 unieke tracks op staan, waar Tangmaster in een eerder bericht al iets over geschreven heeft betreft de achtergronden.
"Voxul Ux" is een evenwichtig en prima nummer. Mooi intro, goede thema's en sterke overgangen die prima in de muziek verweven zitten, zorgen voor een onderhoudend, bijna 12 minuten stukje muziek.
"Quinoa" duurt echter te lang. Het nummer begint sterk en de eerste 10 minuten zijn goed te noemen. Eén van de thema's die hier overigens in terug komt, is later gebruikt voor het nummer "Two Bunch Palms". Het middenstuk draaft echter teveel door. Teveel wordt de nadruk gelegd op de ritmische ondergrond, waardoor het nummer op een gegeven moment te geforceerd en oppervlakkig gaat klinken. Gelukkig zijn de laatste 8 minuten wel weer goed te noemen, en komt TD voor de dag met een sterk en opzwepend stukje muziek waarin ruimte is gelegd voor een spannende en vlotte melodielijn.
"Lhasa" is een voorproefje op een later album dat zou verschijnen, in de vorm van The Seven Letters from Tibet. Eigenlijk is het nummer een ingekorte versie van het ruim 14 minuten durende "The Blue Pearl". "Lhasa" klinkt heel dromerig en best mooi, maar tevens heeft het ook iets té ongrijpbaars voor mij, alsof men zelf niet precies wist wat men met het stukje muziek aanmoest. Helaas komt het nummer dan ook wat dwalerig en weifelend op me over. Aangezien het leeuwedeel van The Seven Letters from Tibet datzelfde probleem ook al een beetje heeft voor mij, is het niet verwonderlijk dat het me niet echt aanspreekt.

Ondanks m'n kritiek (wat een zeur ben ik toch, he !)), heeft het album zeker z'n momenten en is het zeker een prima hebbeding. Muzikaal gezien niet over de gehele linie altijd even interessant of goed, maar als album toch een leuke toevoeging aan de ontelbare TD-collectie.

Het lange titelnummer is hier een aardige traktatie. De twee nummers er omheen zijn echter niet meer dan matig, tamelijk routineus voor- en naspel.

Wat met name het nummer ‘Quinoa’ betreft: de al te moderne sound waar recente TD platen wel eens de mist mee ingaan (en wat ik toedicht aan Jerome Froese) blijft hier grotendeels achterwege – de muziek klinkt goed uitgebalanceerd en blijft w.m.b. perfect in het midden tussen de wat meer klassieke Tangerine dream en de nieuwe.