The Bardic Depths - The Bardic Depths (2020)

Enigszins verbaast merkte ik net op dat dit album nog geen beoordeling en geen review had. Voor mij is dit album een van de spaarzame hoogtepunten van het het jaar 2020, dus voelde ik het als een soort van plicht om op deze plek iets over dit album te zeggen.

Het album "The Bardic Depths" is eind maart op het nieuwe label Gravity Dream Music verschenen. Gravity Dream Music is opgericht door Robin Amstrong (Cosmograf). Dit verraadt uiteraard dat we hier met progressieve rock te maken hebben.
Toen ik in mijn zoektocht naar nieuwe progressieve rock op The Bardic Depths stuitte, kreeg ik tijdens de eerste luisterbeurt direct het gevoel dat ik hier met iets speciaals te maken had. Na kort speurwerk kwam ik op de Bandcamp-pagina van The Bardic Depths terecht.

The Bardic Depths is een project van de Engelsman Dave Bandana en de Amerikaan Bradley Birzer. Dave Bandana is een multi-instrumentalist die het grote eiland van het Verenigd Koninkrijk verruild heeft voor het kleinere-, mooiweer-eiland Lanzarote. Toen Dave met de historicus professor Bradley Birzer in contact kwam, ontstond het idee om samen een conceptalbum te maken. Bradley Birzer schreef het concept en alle teksten. Het thema vriendschap staat hierin centraal, vriendschap die iedere "oorlog" kan doorstaan, vriendschap voor altijd.

Dave Bandana componeerde vervolgens alle muziek om de teksten heen. Vermoedelijk zou Bandana zelf alle instrumeten en alle vocalen voor zijn rekening nemen. Toen hij tijdens het opname naar het Verenigd Koninkrijk afreisde om de band Big Big Train live te gaan bewonderen, onstond er een keerpunt. Dit was een keerpunt die het album een andere richting zou geven. Dave ontmoette namelijkl diverse bandleden van Big Big Train en kwm in contact met nog meer muzikanten uit het progressieve rock-circuit.
Uiteindelijk resulteerde dit in het feit dat onder andere Peter Jones (Camel, Tiger Moth Tales, Red Bazar), Gareth Cole (o.a. Fractal Mirror, Mike Kershaw), Kevin McCormick, Tim Gehrt (Streets, Steve Walsh) en Robin Armstrong (Cosmograf) hun medewerking aan het album verleenden.
Deze verrassende wending heeft het album naar een totaal ander level getild. Muzikaal gezien is dit album namelijk gewoon een top-album geworden.

Bijna iedereen wil bij het lezen van recensies graag referenties hebben. Referenties die duidelijk maken in welke hoek een band of een project gezocht moet worden. Bij The Bardic Depths durf ik als referentie, oftewel inspiratiebron, Pink Floyd wel te noemen. Het album heeft linken met zowel het Pink Floyd uit de jaren 70 als wel het Pink Floyd uit de jaren 80. Toch is het geen kloon, integendeel.
Het meerendeel van de nummers heeft een rustig, midtempo karakter. De nummers worden verbonden door (gesproken) samples en door atmosferische keyboard-intermezzo's.
De zang is ingetogen en klinkt in het merendeel van de nummers melodramatisch in de positieve zin van het woord. Dit past overigens prima in de sfeer van het album en het verveelt mij geen enkele keer.
Muzikaal gezien heeft het album een "slepend" karakter. De keyboards doorbreken dit vaak, door hier tegen in te soleren. Verder wordt er gebruik gemaakt van saxofoons, die eveneens op een virtuoze en jazzy manier de geluidsbarrières doorbreken. Het gitaarwerk op het album is ook ingetogen en vooral ook melodieus.
De balans binnen dit album is daarom echt goed te noemen. Het album heeft erg veel spanning in zich en is vooral niet voorspelbaar.

Dit alles maakt het dat The Bardic Depths voor mij persoonlijk een muzikaal hoogtepunt uit 2020 geworden is. Ik weet dat het jaar nog niet voorbij is, maar ik zie niet heel veel nieuwe albums nog over dit niveau heen gaan.

Ben je liefhebber van Pink Floyd en wil je ze wel eens in een nieuwe jas horen spelen, dan zou dit album best eens een aanrader voor je kunnen zijn. Dit album verdient wat mij betreft meer aandacht dan dat het nu gekregen heeft.

De Hierboven/Onder......is helemaal Raak.
Heb pre-order gedaan voor 2e Album...24/06/22.
Kijk daar zeer naar uit....TBC.