John Mayall - Jazz Blues Fusion (1972)

Dit album heeft nog geen recensie?

Wel, dit mag zonder meer het beste live album van John Mayall genoemd worden. De volstrekt relaxte sfeer waarin met grote precisie swingend werk ten gehore wordt is wellicht pas enkele malen beluisteren voor de blues-liefhebber hoorbaar. De sober op de achtergrond gehouden reacties uit publiek zijn al aanwijzingen dat er op hoog niveau muziek wordt gemaakt.
De titel van dit album is wat overdone. De muziek is duidelijk blues, maar wel met fraaie jazzy boventonen. Dit verleent de songs een soepelheid die je op zijn andere albums maar af en toe hoort.

Wie heeft hij hier bij zich op het podium:
Freddy Robinson, een blues gitarist die o.a. met Howlin Wolf en Ray Charles speelde. Heeft een melodieuze ragfijne speltechniek. Tegenwoordig laat hij zich Abu Talib noemen.
Blue Mitchell, een trompettist met een hard bob stijl. Speelde ook met Ray Charles en Jimmy Smith.
Clifford Solomon, een tenorsaxofonist die met jazz mensen en cross-over muzikanten speelt
Larry Taylor, basgitaar. Wel het meest bekend als bassist van de fameuze Canned Heat
Ron Selico, drums. Voor de geintereseerden, hij is niet de minste en speelde bij Frank Zappa o.a op Hot Rats

Het album opent met een layed back Country Road. Een blues die als een trein langzaam op gang komt. Let vooral op Ron Selico, hoe die in de gitaarsolo met een paar rake klappen, nét voor de tel, de solo omhoog duwt. Mooi nummer, fraai omlijst door trompet frases en subliem mondharmonica spel.
Mess Around, up-tempo boogie achtig nummer. Mooie subtiele gitaarakkoorden. Vette sax, nummer zou zo van Ray Charles kunnen zijn. Overigens is John Mayall een fan van Ray Charles.
Good Times Boogie, fraaie communicatie; tijdens de aankondiging roept iemand in het publiek "Room To Move!". Mayall: "No, there is no more room to move. That's a way in the past". "What do you wanna hear? An old record or something?" Tsja, duidelijker kan het niet en hop, daar de gaat band in volle vaart los onder luid applaus. Weer met fraai akkoordenspel en een mooie saxofoonpartij. Swingend duet van mondharmonica met een lyrische trompet (lijkt af en toe op Arturo Sandoval!).
Change Your Ways met een pittig instrumentaal intro, waarin de band zo strak speelt dat je niet stil kunt zitten. Even laten horen wat men in huis heeft, heet dat.
Dry Throat, mooie ballad, zoals alleen John Mayall dat kan.
Exercise In C Major For Harmonica, hier laat hij toch even wat Room To Move om de hoek kijken. Mooie bassolo. Iedereen kent die solo in Fried Hockey Boogie van Boogie With Canned Heat. Wel, hier mag Taylor weer even, beheerst, loos gaan. Gevolgd door een korte knappe drumsolo van Selico. Daarna wordt het gaspedaal weer in getrapt. Swinging all over.
Got To Be This Way laatste nummer. Een samenvatting van het eerder ten gehore gebrachte. Fijn om nog één keer die trompet te horen!

Rest mij nog te melden dat het geluid van de remastered cd zeer goed is. Uitstekend live opgenomen concert. Natuurlijk zullen er mensen zijn die de zangstem van John Mayall niet kunnen waarderen, maar dat is de aard van het beestje zullen we maar zeggen. M.a.w, je went er aan. De rest maakt zoveel goed.

Ik had het album destijds direct op LP. Als beginnend gitaristje een fijne studieplaat ook, niet in de minste plaats door de open stijl van spelen door de band. Je kunt zo je gitaar inpluggen en mee jammen.
Vijf sterren natuurlijk.

Op de bonnefooi op LP aangeschaft. En aangenaam verrast. Mooie review van Paulus 2. Klopt als een bus. Geweldige blues. Zo is het maar net.

Waanzinnig fijne plaat van John Mayall en muzikanten! Niveau van Bluesbrakers met Clapton, Hard Road en Crusade, maar muzikaal net anders ingestoken. Niet te missen voor de gemiddelde (blues-)rock liefhebber.

Ben normaal niet zo van de live albums, maar deze is toch wel erg goed.
Heerlijke relaxte lange jams en een onweerstaanbaar lekkere groove.
De blazers zorgen voor het fijne jazzy tintje.

Mooi dat ik door captain scarlet even aan dit album wordt herinnert. Dit is stiekum gewoon een verrekte goede liveplaat. Vooral in het besef dat dit niet een liveplaat is met nummers van afgelopen studioalbums, maar een liveplaat met voor destijds geldend publiek nieuwe nummers. Bovendien, de typisch strakke goede Britse bluesrock van John Mayall is verander in een heerlijke frisse, goede Jazz-bluesmuziek. Niet dat het op dit album in een freestyle alle kanten opgaat. Het is juist een mix tussen het strakkere bluesritme en het vrijere jazzritme.

De omschrijving die Paulus_2 geeft, die staat nog steeds als een huis. Jazz Blues Fusion swingt, rockt. Gitarist Freddy Robinson is heerlijk op dreef, de blazerssectie komt goed aan zijn trekken. Persoonlijke favorieten zijn denk ik het langere Good Times Boogie (9:17) en de swingende kant-A uitsmijter Change Your Ways. Tijd om het album weer eens op te zetten!