The Irrepressibles - Superheroes (2020)

Een heel andere koers. Een aardig deel van het album is inmiddels wel bekend door eerder verschenen singles en EP's.

De lp was al naar 26 juni verplaatst, de cd versie nu ook (was 29 mei).

Vanwege de uitgestelde releasedatum kregen mensen die het album besteld hebben een track die niet op het album verschijnt, Alone genaamd.

Prachtnummer dat me aan Orchestral Manoeuvres in the Dark doet denken, jammer dat het niet goed past op het album. Voor mij nu gewoon een bonustrack van Superheroes

Jammer dat Calling for Change er niet op staat.

Die staat op de EP This Time I'll Let Go of Fear, die toegevoegd wordt aan de vinylversie van het album

Wie de barokke sound verwacht van debuut Mirror Mirror zal bedrogen uitkomen. Op Nude speelde jamie al een beetje met elektronische klanken, maar hier gaat hij echt een stap verder.

Hij bracht eerder al het nummer EGO! uit en dat was vrij extreem. De overgang kon niet groter zijn. Apart genoeg is dat nummer nergens meer terug te zien (er was een videoclip bij). Op dit album staat wel The Abandonment of EGO!, maar dat is niet hetzelfde nummer. Het werd ook moeizaam ontvangen, dus misschien speelt dat een rol dat we dit niet meer terug kunnen vinden.

Voorafgaand aan Superheroes verschenen al singles die duidelijk aangaven welke richting dit derde album op zou gaan. ANXIETY, International, DOMINANCE en Submission wisten ons luisteraars al veel eerder te bereiken, nummers die teruggaan tot 2018.

Maar wat kan je verwachten? Duidelijk invloeden van de tijd waarin Jamie in Berlijn woonde (en daar ook zijn voormalige partner Jon Campbell, hier rijkelijk goed vertegenwoordigd leerde kennen). Dat hij met Röyksopp heeft gewerkt verklaart misschien ook wel wat: avant-garde elektronische pop, kraut-rock en vooral heel duidelijk in zijn teksten.

Zelf heeft hij het over “a love story about masculinity, mental health, and homosexual love set in Berlin” en is hij op zoek naar “awakening, and the transformation and healing of the inner-child through love and acceptance.”

Het album als geheel is volgens hem “a fantasy concept album that discusses the connection between fantasy that is built in the brain through isolation of a part of oneself that cannot be expressed and how through deep love we enter that space in each other.”

Het is duidelijk dat deze nummers bij elkaar horen, als losstaande singles werkten ze een stuk minder voor mij, met uitzondering van het nummer Let Go (Everybody Move Your Body Listen to Your Heart), een pakkend nummer dat ook goed aansloeg bij een groter en vooral jonger publiek, en waar ik een beetje een Depeche Mode-gevoel bij krijg. Een geweldig nummer, ook losstaand van dit album.

Ik bewonder het lef dat Jamie hier toont. Hij volgt zijn hart en neemt risico's. Voor mij is Superheroes wat afstandelijker dan de voorgangers, maar dat is door de stijl misschien wel onvermijdelijk.
Zijn zang is hier ook slechts onderdeel van de sfeer en treedt totaal niet op de voorgrond, wat bijzonder is omdat hij juist zo'n schitterende stem heeft.

Ondanks dat ik een groot deel van de nummers al kende, ben ik benieuwd hoe dit als geheel nu op me in gaat werken de komende tijd, want het is zeker avontuurlijk en weet te raken, alleen op geheel andere wijze dan voorheen.

Voor de liefhebbers van de oude sound is er overigens wel te vermelden dat er hierna snel een vervolg gaat komen die daar weer meer op teruggrijpt. Afwachten dus. Tot die tijd mogen we ons vermaken met Superheroes en dat is zeker geen straf.

Toch wel een grote teleurstelling.

Ze hebben zoveel moois gemaakt, maar hier schiet het alle kanten op, behalve echt de goede als je het mij vraagt. Een rommelig geheel, hier en daar irritant en het komt op mij vrij geknutseld en geforceerd over.

Kan het voor nu niet over mijn hart verkrijgen een onvoldoende te geven, toch wel een van mijn favoriete stemmen deze man, maar het voelt als een bij elkaar geraapt zootje. Jammer!

Ik snap heel goed dat dit niet bij iedereen goed valt. Maar nieuwe single The Most Beautiful Boy (Strong Outside a Man, but Inside a Boy) met Jon Campbell vind ik toch wel weer hemeltergend mooi.

Er is een fijne Tinlicker remix uitgekomen van Let Go (Everybody Move Your Body Listen to Your Heart):

Let Go (Everybody Move Your Body Listen to Your Heart) - YouTube

Helaas: de vinylversie is (voorlopig) van de baan.

En ineens is ie er dan toch, verkrijgbaar via de reguliere platenzaken. Schitterend artwork en het klinkt fijn.

Ook wat extra nummers als toevoeging en er is sowieso een deluxe versie verschenen. Ik moet zeggen dat die extra nummers zeker niet verkeerd zijn. Beat of Song is een lekkere dansbare track en hoort wat mij betreft tot de hoogtepunten. Jammer dat ie niet op de cd of lp staat en alleen op de mp3-versie en Spotify.

Ook Wrangelstrasse is er eentje die niet op de cd van vorig jaar en de lp van dit jaar staat. Alleen die strijkers al maken het nummer tot een hoogtepunt, ook al is het een instrumentaal nummer.

Calling for Change, ook te vinden op de EP This Time I'll Let Go of Fear, is een sterke toevoeging aan het album.