Chet Baker - The Trumpet Artistry of Chet Baker (1955)
mijn stem
1 stem
Verenigde Staten
Jazz
Label: Pacific Jazz
-
I'm Glad There Is You (3:11)
-
Moon Love (3:15)
-
Moonlight Becomes You (3:24)
-
Imagination (2:58)
-
Little Man You've Had a Busy Day (4:39)
-
Goodbye (5:01)
-
All the Things You Are (5:47)
-
No Ties (3:01)
-
Happy Little Sunbeam (2:42)
-
Bea's Flat (3:02)
-
Russ Job (5:09)
-
Tommy Hawk (3:39)
2
Soledad
geplaatst: 30 januari 2022, 13:23 uur
Met: Chet Baker (trumpet), Bob Brookmeyer (trombone), Herb Geller, Jack Montrose (tenor saxophone), Bob Cooper, Bud Shank (baritone saxophone), Russ Freeman (piano), Carson Smith, Joe Mondragon (bass), Shelly Manne, Larry Bunker, Bob Neel (drums)
Als het gaat om Chet blijft mijn voorkeur toch naar de jonge versie gaan. In de jaren '50 nam hij een aantal platen op voor Pacific met een aantal van de beste muzikanten van de West Coast. Daar vielen ondermeer zijn opnames met Gerry Mulligan onder en vooral zijn in Europa opgenomen Barclay opnames (grotendeels met Franse muzikanten) maar vooral ook alles wat hij opnam met pianist Russ Freeman. Het is Chet Baker dus verwacht zeker geen vrije fratsen of andere spannende eigenaardigheden. Maar met deze band weet hij zo'n fantastische sfeerimpressie op te roepen. Het is warm, ontspannend en een tikje melancholisch. Een een klein pluspuntje voor mijzelf persoonlijk: Chet zingt niet zoveel, maar speelt vooral. Op deze plaat zingt hij zelfs helemaal niet! Ik kan zijn stem best verdragen maar als ik mag kiezen....
Gek genoeg is deze plaat behoorlijk onbekend en hier op Mume al helemaal. Hij is dan ook niet vaak gereissued. Toch is een groot deel van de muziek hier te vinden op deze verzamelaar The Best of Chet Baker Plays (1992) die dan weer wel bekend en zeker niet onbemind is hier op Mume
Kantje A staat vol met schitterende ballads. Chet speelt alleen maar op gevoel en de thematiek is aangenaam droevig en melancholisch. De arrangementen van de overige blazers geven een aantal nummers net een beetje extra jeu. Saxofonist Jack Montrose en Bariton Bob Cooper zijn daarmee het meest sprankelend met hun uiterst 'coole' manier van spelen. Imagination en Goodbye
hoor het aan en oordel zelf.
Op kant B wordt de muziek iets energieker. Heerlijke laidback West Coast stijl met Russ Freeman als onbekende en onbeminde ster achter de piano. De tijd dat goede piano gelijk stond aan snelle loopjes en virtuositeit voor mij is al een tijdje voorbij. Toch weet Freeman er een aardig riedeltje uit te toveren. Maar hij is vooral eigenzinnig genoeg om indruk te maken. Je pakt hem er feilloos uit en samen met Dick Twardzick staat hij voor mij synoniem aan de cooljazz sound op de piano.
Als plaat opzicht niet heel makkelijk te scoren. Zelf heb ik de Japanse vinyl uitgave uit begin jaren '90. Die klinkt fantastisch. Deze staat echter nu ook gewoon op Spotify
Als het gaat om Chet blijft mijn voorkeur toch naar de jonge versie gaan. In de jaren '50 nam hij een aantal platen op voor Pacific met een aantal van de beste muzikanten van de West Coast. Daar vielen ondermeer zijn opnames met Gerry Mulligan onder en vooral zijn in Europa opgenomen Barclay opnames (grotendeels met Franse muzikanten) maar vooral ook alles wat hij opnam met pianist Russ Freeman. Het is Chet Baker dus verwacht zeker geen vrije fratsen of andere spannende eigenaardigheden. Maar met deze band weet hij zo'n fantastische sfeerimpressie op te roepen. Het is warm, ontspannend en een tikje melancholisch. Een een klein pluspuntje voor mijzelf persoonlijk: Chet zingt niet zoveel, maar speelt vooral. Op deze plaat zingt hij zelfs helemaal niet! Ik kan zijn stem best verdragen maar als ik mag kiezen....
Gek genoeg is deze plaat behoorlijk onbekend en hier op Mume al helemaal. Hij is dan ook niet vaak gereissued. Toch is een groot deel van de muziek hier te vinden op deze verzamelaar The Best of Chet Baker Plays (1992) die dan weer wel bekend en zeker niet onbemind is hier op Mume
Kantje A staat vol met schitterende ballads. Chet speelt alleen maar op gevoel en de thematiek is aangenaam droevig en melancholisch. De arrangementen van de overige blazers geven een aantal nummers net een beetje extra jeu. Saxofonist Jack Montrose en Bariton Bob Cooper zijn daarmee het meest sprankelend met hun uiterst 'coole' manier van spelen. Imagination en Goodbye
hoor het aan en oordel zelf. Op kant B wordt de muziek iets energieker. Heerlijke laidback West Coast stijl met Russ Freeman als onbekende en onbeminde ster achter de piano. De tijd dat goede piano gelijk stond aan snelle loopjes en virtuositeit voor mij is al een tijdje voorbij. Toch weet Freeman er een aardig riedeltje uit te toveren. Maar hij is vooral eigenzinnig genoeg om indruk te maken. Je pakt hem er feilloos uit en samen met Dick Twardzick staat hij voor mij synoniem aan de cooljazz sound op de piano.
Als plaat opzicht niet heel makkelijk te scoren. Zelf heb ik de Japanse vinyl uitgave uit begin jaren '90. Die klinkt fantastisch. Deze staat echter nu ook gewoon op Spotify
* denotes required fields.
* denotes required fields.