Joe Chambers - The Outlaw (2006)

Hier speelt Joe vooral vibrafoon, maar ik vind zijn stijl heel aangenaam, dus geen enkel probleem. Dit album is in die zin een uitdaging, dat er behoorlijk wat verschillende stijlen voorbij komen. Het gaan van hard bop naar post bop, naar latin in het titelnummer (het begin van het nummer klinkt als Joe Jacksons' Cha Cha Loco), naar ballad, naar fusion met beatbox in Tu-Way-Pock-E-Way. Het lijkt aanvankelijk een mengelmoesje, maar het album groeit enorm naarmate ik 'm vaker beluister. Intrigerend plaatje dus. En dat blijken vaak de allerbeste albums te zijn. Ik ga 'm in ieder geval de komende tijd nog vaker voorbij laten komen in wat opeens een Joe Chambers luistermarathon aan het worden is...