Alvin Lee & Mylon LeFevre - On the Road to Freedom (1973)
mijn stem
5 stemmen
Verenigde Staten
Blues / Rock
Label: Repertoire
-
On the Road to Freedom (4:16)
-
The World Is Changing (2:47)
-
So Sad (No Love of His Own) (4:36)
-
Fallen Angel (3:22)
-
Funny (2:50)
-
We Will Shine (2:39)
-
Carry My Load (3:00)
-
Lay Me Back (2:55)
-
Let 'Em Say What They Will (2:54)
-
I Can't Take It (2:53)
-
Riffin (3:33)
-
Rockin Til the Sun Goes Down (3:12)
0
geplaatst: 16 januari 2011, 15:09 uur
ff geluisterd weer.
Is een afwisselend album met folk, rock en pop songs.
Veel accoustische nummers. Lekker album.
Is een afwisselend album met folk, rock en pop songs.
Veel accoustische nummers. Lekker album.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 9 maart 2013, 14:42 uur
Alvin Lee heeft volgens mij geen artiestenpagina en daarom heb ik deze nooit becijferd. Blijkt 'ie er toch op te staan!
Deze plaat roept hoge verwachtingen op door de muzikanten die meespelen: George Harrison, Steve Winwood, Jim Capaldi, Mick Fleetwood en Ron Wood. Die verwachtingen komen toch niet helemaal uit. Het is wel een goede plaat met ook wat country-invloeden. Het zijn wat meer 'liedjes' dan virtuose solo's en jams.
Dit was beter geweest als het geen Alvin Lee album was, maar een album waarin bovengenoemde sterren ook meer ruimte kregen. Winwood en Harrison waren veel betere zangers dan Lee, zonde dat dit niet benut wordt. De cover van 'So Sad' is wat dat betreft tekenend: zelfs met een schorre stem zong Harrison het beter. Muzikaal is 't ook tamelijk obligaat, maak er je eigen versie van.
Desondanks zeker geen slecht album, maar niet het meesterwerk waar ik op gehoopt had.
Deze plaat roept hoge verwachtingen op door de muzikanten die meespelen: George Harrison, Steve Winwood, Jim Capaldi, Mick Fleetwood en Ron Wood. Die verwachtingen komen toch niet helemaal uit. Het is wel een goede plaat met ook wat country-invloeden. Het zijn wat meer 'liedjes' dan virtuose solo's en jams.
Dit was beter geweest als het geen Alvin Lee album was, maar een album waarin bovengenoemde sterren ook meer ruimte kregen. Winwood en Harrison waren veel betere zangers dan Lee, zonde dat dit niet benut wordt. De cover van 'So Sad' is wat dat betreft tekenend: zelfs met een schorre stem zong Harrison het beter. Muzikaal is 't ook tamelijk obligaat, maak er je eigen versie van.
Desondanks zeker geen slecht album, maar niet het meesterwerk waar ik op gehoopt had.
0
geplaatst: 9 maart 2013, 18:55 uur
Wel markant dat wat zijn laatste plaat blijkt Still on the Road to Freedom heet... het cirkeltje lijkt rond...
* denotes required fields.
* denotes required fields.