Mark Olson & Ingunn Ringvold - Magdalen Accepts the Invitation (2020)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mark Olson & Ingunn Ringvold - Magdalen Accepts The Invitation - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mark Olson & Ingunn Ringvold - Magdalen Accepts The Invitation
Mark Olson en Ingunn Ringvold kleuren op hun nieuwe album wat vaker buiten de lijntjes van de Americana, maar na enige gewenning valt alles absoluut op zijn plek

Mark Olson stond ooit aan de basis van The Jayhawks, maar is inmiddels al veel langer als solomuzikant actief. Op zijn nieuwe album krijgt zijn naam op de cover gezelschap van die van zijn echtgenote Ingunn Ringvold, die ook op de afgelopen twee albums al van de partij was. Het levert een album op dat niet uitsluitend in het hokje Americana past. De flirts met wereldmuziek en psychedelica zijn onmiddellijk geslaagd en ook de met strijkers opgepoetste songs overtuigen uiteindelijk weer vrij makkelijk op een album dat nieuwe wegen in slaat, maar uiteindelijk toch ook weer een typisch Mark Olson album is.

Mark Olson formeerde in 1985 in Minneapolis, Minnesota, samen met Gary Louris de Amerikaanse band The Jayhawks, die moet worden gerekend tot de pioniers en wat mij betreft ook tot de smaakmakers van de alt-country.

Precies tien jaar later verruilde hij de band voor een solocarrière, die al veel moois heeft opgeleverd. In eerste instantie maakte Mark Olson muziek met de band The Original Harmony Ridge Creekdippers, waar ook zijn toenmalige echtgenote Victoria Williams deel van uit maakte, maar vanaf 2000 maakt hij muziek onder zijn eigen naam. Hiernaast maakte hij een album met zijn voormalige Jayhawks collega Gary Louris en trad hij zelfs weer even toe tot de band.

De afgelopen jaren maakt Mark Olson muziek met zijn Noorse echtgenote Ingunn Ringvold, die bijdroeg aan Good-bye Lizelle uit 2014 en Spokeswoman Of The Bright Sun uit 2017. Beide albums vond ik persoonlijk erg goed, net als vrijwel alle andere albums die de Amerikaanse muzikant inmiddels op zijn naam heeft staan. Ook het deze week verschenen Magdalen Accepts The Invitation maakte Mark Olson samen met Ingunn Ringvold, die dit keer ook met haar naam op de cover staat.

Dat laatste is niet onterecht, want de Noorse muzikante drukt dit keer nadrukkelijker haar stempel dan op de afgelopen twee albums. Toch is Magdalen Accepts The Invitation nog steeds wel in het hokje Americana te duwen, al worden de grenzen van het genre zeker opgezocht. Mark Olson en Ingunn Ringvold kijken op het album terug op een aantal bijzondere plekken die ze bezocht hebben, zowel in de VS als ver daarbuiten.

Zeker als Ingunn Ringvold haar stempel drukt op de zang, klinkt Magdalen Accepts The Invitation niet als het gemiddelde Americana album en ook de instrumentatie kleurt met enige regelmaat buiten de lijntjes van het genre, bijvoorbeeld door de mellotron en wat exotische instrumenten die de Noorse muzikante heeft aangedragen en door de hier en daar toegevoegde strijkers.

Aan de andere kant is het wederom in Joshua Tree, California, opgenomen album met enige regelmaat ook een typisch Mark Olson album. De songs die wat meer op de Americana leunen wisten me stuk voor stuk onmiddellijk te overtuigen, maar de rijk georkestreerde songs deden dit niet direct. Deze songs doen zowel door de instrumentatie als de vocalen wat bombastisch aan, zeker voor Mark Olson begrippen. Hiernaast zijn er nog wat songs die meer leunen op wereldmuziek en deze songs maakten weer wel direct indruk.

Waar bij eerste beluistering de gemengde gevoelens nog wat domineerden, zeker over een deel van de tracks, valt er uiteindelijk veel op zijn plek. De zang van Mark Olson en Ingunn Ringvold is mooi en hetzelfde geldt voor de inkleuring van de beeldende songs op het album, die vaak wat psychedelisch aan doen. Zeker de combinatie van Americana en stevig aangezette strijkers is heel mooi, maar ook de inzet van de mellotron past verrassend goed in het genre.

Magdalen Accepts The Invitation klinkt hier en daar misschien wat zoetsappiger dan de muziek die Mark Olson tot dusver heeft gemaakt, maar de songs van het tweetal zijn absoluut oprecht en groeien makkelijk wanneer je ze wat meer tijd geeft. Magdalen Accepts The Invitation past zo prima in de catalogus van Mark Olson die zich nooit heeft laten beperken door de kaders van het genre waarin hij inmiddels al zo lang succesvol is. Erwin Zijleman

Ik heb Mark Olson hoog zitten, zeker in de combo met Gary Louris (ready for the Flood is wat mij betreft een van de beste albums van de laatste 20 jaar). Dit pakt me vooralsnog niet echt en dat komt voornamelijk door mevrouw Ringvold en simpelweg het gebrek aan een berg goede liedjes. Ik vind het een hoog Elly en Rikkert gehalte hebben, zonder de zendingsdrang.

Vooralsnog eens met Bartjeking. Ready for the flood vind ik ook prachtig, evenals het Jayhawksalbum Mockingbird Time, hoewel ik een van de weinige ben, zo lijkt het, die dat album sterk vind. Paging Mr. Proust die daarna kwam heeft vooral goeie melodieën maar op een enkel nummer na voor mij niet heel veel meer dan dat. Backroads and abandoned Motels die weer daarna kwam vond ik al iets mooier, omdat die qua emotie wat meer de diepte inging. Ik hou wel van de diepere laag en de folk kant die Olson toevoegde aan de Jayhawks platen en mis dat wel op de albums waar hij niet op meespeelt. Behalve op Rainy Day Music, wat ik dan weer een sterke plaat vind. Mis bij Olson op deze plaat met zijn vrouw vooral sterke melodieën. De sfeer is leuk en ik hou van zijn/hun stijl en levenswijze, maar ik denk dat de wisselwerking tussen hem en Gary muzikaal het beste in elkaar naar boven haalde. Plus de stemmen natuurlijk, passen prachtig bij elkaar.