Anthem - Explosive (2020)

Volgens Metal Archives draait het Japanse Anthem mee sinds 1981 met een kleine hiaat tussen 1992 en 2000, wat betekent dat ze tot het alsmaar groeiend legioen oudere knaken behoren met een nog actieve loopbaan. Lid van het eerste uur is bassist Naoto Shibata die nog op een aantal albums van landgenoten en bekendere naam Loudness heeft meegespeeld tijdens die hiaat.

Het album bevat acht nummers in nog geen zevenendertig minuten, een verwijzing naar de jaren tachtig, toen albums tussen 35 en 45 minuten eerder de norm dan de uitzondering waren? Laat Loudness eerder naar Metal aanleunen, dan vind ik Anthem het meer rockend en melodieuzer broertje van eerstgenoemden én een groep die quasi nooit teleurstelt.

Nadere studie van de tracklist laat bekende nummers zien, een eerste blik naar de eerste drie nummers die ook verschenen op het album Heavy Metal Anthem uit 2000 met eveneens Graham Bonnet als gastzanger, een tweede blik naar de overige vijf nummers, bekender van Rainbow (4 en 5), MSG (6) en Alcatrazz (7) en wie heeft daarbij ook gezongen? De Graham. Nummer acht Night Games staat origineel op het soloalbum Line Up van Mr. Bonnet.

Alles klinkt live en tamelijk rauw maar natuurlijk weinig verrassend gezien de bekende nummers, het is eerder een prettig terughoren van een aantal rasklassiekers, zelfs de verguisde Russ Ballard cover Since You Been Gone. Pittig tempo hoor ik ook hierop met uitzondering van The Witchwood en sappig binnen de lijntjes kleurend gitaarwerk van Akio Shimizu, waardoor je nooit denkt de originele en niet de minste gitaristen te missen, onder andere Ritchie Blackmore en Maestro Michael Schenker. Hier en daar hoor je ook de op de achtergrond blijvende toetsenpartijen van ene Yusuke Takahama.

2020 is door gekende omstandigheden een bijzonder ongewoon jaar met een muziekindustrie die nog meer op zijn gat ligt (en volgens mij kan dat nog lang duren). Dit album zal Anthem niet boven het maaiveld van de minder talrijke releases van dit jaar brengen, maar ik vind het een prettig album met heel bekende nummers die ik niet snel beu zal geraken. Klein puntje van kritiek blijft de herhaalde recyclage van grosso modo dezelfde nummers door Mr. Bonnet sinds zijn tweede jeugd, maar artistieke vrijheid in zijn zuiverste vorm geeft hem dat voorrecht.