End - Splinters from an Ever-Changing Face (2020)

''Supergroep", het is een term waar ik niet zo'n fan van ben. Vaak lees je hem in recensies wanneer leden van verschillende gerenommeerde bands samen een nieuwe band zijn begonnen. End zou je hiermee ook als een supergroep kunnen zien: met onder andere zanger Brendan Murphy van Counterparts, Billy Rymer van The Dillinger Escape Plan en Glassjaw en Will Putney van Fit For an Autopsy kun je spreken van een goede staat van dienst.

Wat End is ontzettend goed doet is een eigen sound neerzetten. Dit klinkt als geen enkele van de overige bands waar de leden in spelen. Brendan Murphy klinkt vele malen feller en agressiever dan bij Counterparts (waar hij wat meer een huilerige post-hardcoretoon in zijn stem heeft), Will Putney laat zijn logge Gojira-stijl riffs achterwege en gaat voor loodzwaar, opgefokt en dissonant riffwerk samen met Greg Thomas (Shai Hulud) en de donderende basfundering van Jay Pepito (Blacklisted). Billy Rymer laat niks van zijn jazzy flair en groove horen als bij Dillinger en Glassjaw, maar gaat volledig in de bulldozermodus met knallende blastbeats en donderende fills, als Ben Koller (Converge) op steroïden.

Dit is een ronduit brute plaat die je een half uur lang bij de strot grijpt met een enorm momentum en tracks die waterdicht in elkaar zitten. End verrijkt de genadeloze en logge metal/hardcoresound ook nog met razende en grimmige blackmetalpassages en eindigt met het melancholische en doomy Sands of Sleep. Ook eindigt de band met 33 minuten precies op tijd, dan ben je wel redelijk platgebeukt. Ontzettend vette debuutplaat.