Rod Stewart - Handbags & Gladrags (2018)

Het laatste nummer van dit zalig en uiterst indrukwekkend verzamel-album is de bekende kers op de taart. Dan denk je alle hoogtepunten te hebben gehad en komt deze er nog eens bovenop. Wat een magisch einde. Het unieke van Auld Lang Syne heeft voor mij zijn oorsprong in Glasgow, waar dit nummer de toegift, het sluitstuk was van zijn 'coming home' concerten. In Schotland is dit nummer een soort alternatief volkslied, waar innerlijke krachten en emoties naar boven komen die ik verder alleen bij Bruce Springsteen heb mogen meemaken. Nederlanders schijnen vrij nuchter van aard te zijn, de Schotten vaak ook, maar bij deze song breekt de vaak grauwe omgeving helemaal open en wordt je deel van een klein intiem paradijsje, waarbij de verbroedering en saamhorigheid zo intens en spontaan is dat het nooit meer van mijn netvlies zal verdwijnen.

Voor diegene die nog nooit hebben gestemd op, of zelfs hebben gehoord van zijn solowerk tussen '70 en '75 en eerst willen beginnen met een korte introductie; 9 t/m 13 is daar uitermate geschikt voor.

Aan de cover te zien deed hij in die periode zijn best om op zijn maat Ron Wood te lijken.

Je hebt 16 , je hebt een liefdeslied waar zelfs de grootste heks geen nee tegen gaat zeggen.

In deze concertloze maanden denk ik met weemoed terug aan I'd Rather go Blind; geheel basic, oprecht en wonderschoon voor het voetlicht ( zie Youtube ) gebracht tijdens zijn laatste optreden in Nederland.