Saxofonist/fluitist Wickham ken ik van zijn bijdragen op enkele platen van Matthew Halsall,
Het solowerk van Wickham ligt ook in dat straatje,incusief harpspel op een aantal songs, maar toch wat meer richting Yusef Lateef. Dat komt omdat Chip uitsluitend fluit speelt op deze plaat.
Wickham kan ook lekker groovy (up-tempo) uit de hoek komen, waarbij ook latin jazz niet wordt geschuwd. Meerwaarde is dan ook een extra percussionist. Omdat de toetsenist naast Rhodes ook een Korg Minilogue toepast hebben sommige songs ook een moderne (future-jazz)-touch.
De plaat is een soort conceptplaat volgens de inlay waar de Aarde als blue planet wordt voorgesteld die door toedoen van de mens verandert in een desolate red planet, zoals Mars. Mars was ooit ook blauw.
Het is een mooie plaat met een modal/spiritual jazz-feel en nét even genoeg kick om niet gezapig te worden