Dukes of the Orient - Freakshow (2020)

Dukes Of The Orient is een band rond zanger en bassist John Payne, van 29 september 1958, en keyboard wizzard Erik Norlander, geboren op 26 juli 1967. De 2 zaten ook onder andere in de band G.P.S., die helaas maar 1 studio-album uitgebracht heeft. “FREAKSHOW” is het tweede album van het duo, dat aangevuld wordt met een 3 tal muzikanten, drummer Frank Klepacki, gitarist Alex Garcia en saxofonist Eric Tewalt. De heren gaan op de opvolger van het titelloze debuutalbum uit 2018 verder waar ze toen gestopt zijn, met het produceren van 10 krachtige melodische rock songs, die bijna allemaal een progressief karakter hebben. De zang van Payne is opnieuw krachtig en zorgt ervoor dat de songs ook wel aan de Asia tijd doen denken, toen Payne daar de leadvocalen van John Wetton overnam. Norlander is verantwoordelijk voor zeer smaakvolle toetsen bijdrage, en dat is aan de Amerikaan wel toevertrouwd. Op “FREAKSHOW” is ook voor de saxofoon een belangrijke rol weggelegd, in tegenstelling tot het debuut. Het album gaat van start met een klassieke rocksong, “THE DUKES RETURN” met een aanstekelijke melodie en een mooie saxofoonsolo. “THE ICE IS THIN” is een mooi rocksong met een iets rustiger tempo en een solo de talkbox, “FREAKSHOW” begint een kenmerkende Norlander toetsensolo die later nog een keer terug komt is dit heerlijke rocknummer met ook weer een saxofoon solo. “THE MONITORS” is een typische John Payne rocksong, stuwende bas, heerlijke melodielijn en geweldig gezongen, “MAN OF MACHINE” is het op één na langste nummer van het album en gaat rustig van start waarna het zich ontwikkelt tot een heerlijke proggy rocksong met saxofoon en gitaarsolo, “THE LAST TIME TRAVELLER” klokt ook bijna 7 minuten en is een song die een prachtige opbouw heeft met halverwege een werkelijk schitterend instrumentaal deel. “A QUEST FOR KNOWLEDGE” is een rocksong met een paar goed geplaatste tempowisselingen, mooie samenzang en een gitaar-, saxofoon- en toetsensolo, “THE GREAT BRASS STEAM ENGINE” is een instrumentale rocksong met alles wat de band zo interessant maakt. “WHEN RAVEN CRY” is een zeer melodieuze rock song met poppy invloeden, tempowisselingen en mooi pianowerk. “UNTIL THEN” is met zijn bijna 8 minuten het langste nummer van “FREAKSHOW”. Rustige opbouw met emotionele zang van Payne en louter piano begeleiding, na bijna 2 minuten vallen de drums in en krijg je een prachtige toetsensolo voorgeschoteld, langzaam ontwikkelt het nummer zich en werkt het zich naar een climax toe. Na een mooi middenstuk met zang en gitaarsolo lijkt het erop alsof het tempo opgeschroefd wordt, maar dat gebeurt niet. Het tempo blijft op hetzelfde niveau en met zang en toetsensolo’s gaat het nummer naar het einde toe. Misschien is dit het enige, hele kleine minpuntje van “FREAKSHOW”, dat verder op alle fronten overtuigd. De Dukes Of The Orient hebben een flinke stap voorwaarts gemaakt, door het instrumentarium uit te breiden en de songs veel emotie en karakter mee te geven. Geweldig album!

Deze mist voor mij toch wel de magie van het debuut. Of het nou de wat meer experimentele inslag van de meeste nummers is, of het minder gebruik van gitaarmuurtjes... Het algehele geluid bevalt me niet zo, en dat ligt niet aan de sax En de hoes is bijna hetzelfde als de eerste plaat? Zouden ze misschien dit als echt debuut zien en daarmee een wat nieuwe weg in proberen te slaan? Het album van 2018 was over tien jaar tijd gemaakt met aanvankelijk zelfs een andere bandnaam in gedachte. OK, het nieuwe album heeft z'n momenten, zoals het titelnummer. En de door een videoclip ondersteunde "The Monitors", dat gelijk het gemakkelijkst in het gehoor ligt. Zou het dan toch dat zijn?

In de videoclip van het nummer The Monitors doen maar drie bandleden mee, maar volgens de info onder de video is het ingespeeld door vijf bandleden.

Ik vind nadat Payne uit Asia is gezet, de kwaliteit van zijn songwriting wel achteruit gegaan. GPS ging nog wel, maar toen was er eerst Asia featuring John Payne (met een coverplaat), en toen John Wetton overleed, besloot de andere John om de naam maar gelijk te veranderen en de ruzie om de naam niet meer te voeren.

Dukes of the Orient lijkt daarom een nieuwe band, maar is de facto de voortzetting van Asia, maar dan zonder Geoff Downes. Ik vind Geoff Downes wel een fijnere toetsenist dan Erik Norlander en zie/hoor ook liever Downes en Payne samen, zoals op Aria of Arena.

Geoff Downes had ook een betere kijk op productie, want zo zonder hem klinken die nieuwe platen van Payne echt nergens naar. En dat zeg ik met pijn in mijn hart.