That Joe Payne - By Name. By Nature. (2020)

Joe Payne heeft bij The Enid bewezen over een fantastische stem te beschikken: enorm bereik, falset, veel emotie. Helaas kwam dat bij The Enid ook eigenlijk alleen maar goed terecht op Invicta, want opvolger Dust was al te veel zang en te weinig interessante muziek.

Solo weet Payne bij mij vooralsnog geen potten te breken. De meeste nummers hebben een hoog The Enid-gehalte - niet zo vreemd als je ziet wie er allemaal aan mee hebben gewerkt - voorzien van wat jaren '80-invloeden. Het ene probleem is dat de nummers totaal niet bij me blijven hangen. Het tweede is dat Payne heel knap kan zingen, maar dat alles verzuipt in het pathos, zowel tekstueel als vocaal - de hele tijd dat ingehouden zingen gaat op een gegeven moment best vervelen.

Payne kan heel veel, maar zoals eerder bij Zio komt het er ook hier niet echt uit. Hoewel zijn stem zich echt leent voor emotie - hij zou het bijvoorbeeld geweldig kunnen doen in musicals - lijkt hij om de een of andere reden een beetje te blijven hangen in een aantal trucjes, die goed werkten op Invicta, maar daarna niet meer zo. Hopelijk een volgende keer beter.