The Tangent - Auto Reconnaissance (2020)

Ik zie dat ik zo ongeveer elk album van The Tangent vier sterren gegeven heb. Dat is op zich ook niet zo gek, elk Tangent-album klinkt wel zo'n beetje hetzelfde als de voorganger.

Een paar jaar geleden gaf ik al in een commentaar aan dat ik het verzadigingspunt inmiddels toch wel aan het naderen was, en nu, drie albums verder, is dat ook eindelijk gebeurd. Auto Reconnaissance is op geen enkele manier minder dan de vorige albums van Tillison en consorten, maar ook eigenlijk op geen enkele manier beter. De Muziek klinkt hetzelfde, de teksten zijn herkenbaar dan wel inwisselbaar, en eigenlijk lukt het me al jaren niet meer om de nummers überhaupt uit elkaar te houden.

Ik vind het niet per se een drama - hoewel ik andere artiesten er nog wel eens op aan wil spreken (ja, ik heb het over jou, Neal Morse...) - maar het is toch wel jammer dat het Tillison maar niet wil lukken om eens wat meer los te komen van zijn eigen sound. Toeren doet hij altijd met geroutineerde muzikanten, die ook weer in allerlei andere bands zitten. Sterker nog, de laatste keer dat ik The Tangent live zag was het niet eens een dubbeloptreden met het Karmakanic van compaan Jonas Reingold, nee, ze hadden er voor het gemak (en omwille de kosten ongetwijfeld) maar gewoon één liveband van gemaakt die nummers van beide bands speelde. Werkte prima. Maar dan speelt Tillison dus een aantal optredens Karmakanic-werk en dan zou het fijn zijn als daarvan iets door zou werken in zijn eigen werk - en dat gebeurt dus niet. Het lijkt haast wel of de man immuun is voor invloeden van buitenaf.

Hoe dan ook, Auto Reconnaissance is een prima aanvulling van de Tangent-collectie en dat zal over twee jaar ook wel weer voor de opvolger gelden...

Goed recensie, dat is ook precies hoe ik tegen Tangent en Flower Kings (om er maar twee te noemen) aankijk.

Altijd van een goed niveau, maar nooit meer verrassend. Verzadigd raken is ook wel een dingetje. Ik weet niet hoe ze het doen, om zoveel en zo vaak iets uit te brengen, maar het houdt maar niet op.

Toch mezelf even corrigeren. Tillison experimenteert wel meer met electronica, maar een nummer dat zoveel als Tangerine Dream klinkt als afsluiter/bonus track Proxima had hij volgens mij nog niet onze The Tangent-vlag uitgebracht.