Takagi Masakatsu - Kagayaki (2015)

Mijn meest gedraaide album van het jaar, en verreweg ook. Stijltechnisch is het best lastig om dit te omschrijven: een combinatie van field recordings, traditionele Japanse folkmuziek, met een lichte touch van modern klassiek en electronica misschien? Dit album valt veel makkelijker te omschrijven door middel van het gevoel dat het oproept: het maakt me nostalgisch naar een Japanse jeugd die ik nooit gehad heb. Ik weet niet of het komt door de warme samples van keuvelende bejaarden, de kinderkoortjes of de eindeloos doorzielde instrumentatie, maar ik kan me weinig muziek bedenken die simpelweg zo levenslustig klinkt. Tel daarbij op de extreme sereniteit die er soms om de hoek komt kijken - Urute Haru No Uchi haalt niveaus ervan die zelfs Ichiko naar de kroon steken - en je hebt mijn favoriete plaat van het jaar te pakken.