Afsky - Sorg (2018)

Als 'Afsky' iets meer rust in zijn tracks had gegooid was dit album één om eventjes niet meer te vergeten. Deze plaat beukt er op los, maar de constante hardheid word eentonig op zijn momenten, en '
Ole Pedersen Luk' peinst er niet over en kent nauwelijks rust, dus op adem kun je als luisteraar niet komen. Deze rauwe Black Metal plaat is eentje volgens de boekjes, en het koude kunstje is niet héél bijzonder meer te noemen. De depressievere klanken die door 'Luk' er in zijn geplaatst zijn niet altijd even voelbaar, dit omdat de plaat nogal emotieloos aanvoelde, de vocalen zijn van goede klasse, eentje zoals je graag hoort in black metal platen maar, iets waar 'Luk' wel wat meer mee had mogen spelen.

De mix is prima, het klinkt heel zuiver en dat is iets waar deze plaat zijn punten mee kan scoren. Ook besluit 'Luk' richting het einde van de plaat wat meer met melodieën te werken, wat het atmosferische gevoel kan geven, ook lijkt hij iets te werken met een synth, al was dat maar van korte duur. Dat geeft wel aan dat deze plaat zijn variatie mist, en iets wat ik wel meer had gehoopt in de plaat. Artwork is trouwens ook heel gaaf.

Dat was wel hard. Alles in de hoogste versnelling.