Centro-Matic - Redo the Stacks (1997)
mijn stem
5 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Crystal Clear Sound
-
The Pilot's on the Wall (0:58)
-
Parade of Choosers (2:42)
-
Terrified Anyway (1:54)
-
Post-It Notes from the State Hospital (3:14)
-
Fidgeting Wildly (2:29)
-
The Cannonball Shot (0:57)
-
Part of This Accident (2:17)
-
Am I the Manager Or Am I Not? (3:24)
-
Cannot Compete (2:55)
-
Are You Ready for the Shutdown? (1:13)
-
Don't Smash the Qualifying Man (2:59)
-
Hoist Up the Popular Ones (3:07)
-
Starfighter #1479 (2:56)
-
Bitter (Did You Notice That?) (2:15)
-
Rock and Roll Eyes (2:50)
-
If I Had a Dartgun (4:08)
-
Tied to the Trailer (2:46)
-
My Supermodel Girlfriend Gone Awol (2:08)
-
You're Like Everyone (4:00)
-
Take the Original Frame (1:23)
-
Capture the Aimless Boy (1:20)
-
Mandatory on the Attack (3:18)
-
Untitled (4:27)
1
geplaatst: 20 september 2013, 19:27 uur
De laatste tijd ben ik erg in de ban van deze band met frontman Will Johnson. Dus dat verdiend een beetje tekst van mijn kant. Echter had ik niet verwacht dat het bij dit album zou zijn. Ik zall niet teveel vergelijkingen trekken, maar omdat het zo makkelijk is, liefhebbers van: Pavement, Guided By Voices, Weezer (Pinkerton) en Dinosaur Jr. doen er goed aan om dit album te checken.
Als een instabiele twintiger met gebruikelijke (liefdes)problemen sluit Will Johnson zich op met zijn 4-track recorder en begint het grootste gedeelte zelf op te nemen. Dik aangezette college rock gitaren gaan hand in hand met rammelende, kwetsbare, alternatieve popliedjes. Alles piept, alles kraakt, maar het is oprecht. Hier al heeft het Centro-matic project een eigen stijl. Kenmerkend door het eigen stemgeluid van Johnson en het rafelige wat het project ook in bandvorm nog een heeel tijdje zou kenmerken.
Een krap uur is lang voor een dergelijk rammel-plaatje en daar lag aanvankelijk mijn probleem. Achteraf blijkt dat de verrassende manier waarop een nummer start en eindigt (het huiskamer gevoel is hier sterk aanwezig) en de non-structuur van de hele plaat zorgt voor een fris en verrassend geheel.
Ja tof, maar niet voor mensen die vooral fan zijn van het latere werk. Centro-matic als band werd steeds minder rommelig, ging als band misschien zelfs wel "betere" muziek maken, maar dit is charmant en geweldig.
Als een instabiele twintiger met gebruikelijke (liefdes)problemen sluit Will Johnson zich op met zijn 4-track recorder en begint het grootste gedeelte zelf op te nemen. Dik aangezette college rock gitaren gaan hand in hand met rammelende, kwetsbare, alternatieve popliedjes. Alles piept, alles kraakt, maar het is oprecht. Hier al heeft het Centro-matic project een eigen stijl. Kenmerkend door het eigen stemgeluid van Johnson en het rafelige wat het project ook in bandvorm nog een heeel tijdje zou kenmerken.
Een krap uur is lang voor een dergelijk rammel-plaatje en daar lag aanvankelijk mijn probleem. Achteraf blijkt dat de verrassende manier waarop een nummer start en eindigt (het huiskamer gevoel is hier sterk aanwezig) en de non-structuur van de hele plaat zorgt voor een fris en verrassend geheel.
Ja tof, maar niet voor mensen die vooral fan zijn van het latere werk. Centro-matic als band werd steeds minder rommelig, ging als band misschien zelfs wel "betere" muziek maken, maar dit is charmant en geweldig.
* denotes required fields.
* denotes required fields.