Thomas Azier - Love, Disorderly (2020)

Mijn kennismaking met Thomas Azier en wauw, dit bevalt me beter dan ik gedacht had. Spannende electronische beats en hij heeft ook een erg fijne zangstem. Toch maar eens achter zijn andere albums aan, iemand tips met welke ik het beste kan beginnen?

Zelfs een eigentijdse versie met samples van Gala's Freed from Desire, het is even wennen, maar ik vind het wel lef hebben.

Entertainment en If There's a God springen er voor mij uit na een 1e draaibeurt en ook Open Your Arms fascineert me.

musicfriek persoonlijk zou ik beginnen bij Hylas zijn eerste. Dat is een vetkuiven, leren jasjes industrial electronic plaat. Rouge is een zwoelere en lieflijkere plaat die meer ruimte geeft voor de zang. Stray voelt voor mij wat speelser en experimenteler en een beetje een samenvoegsel van de eerste twee platen.

Maar eigenlijk kan je niet misgaan ongeacht welk album je kiest. Ik vind Hylas een mooi begin omdat je dan de muzikale ontwikkeling van hem mooi volgt.

Ik moet deze nog beluisteren, was alweer vergeten dat die uitkwam.

Qua muzikale ontwikkeling is het inderdaad leuk ze 'op volgorde' te luisteren. Ik vind zelf Hylas en Rouge wat beter dan Stray, dus ik ben benieuwd of Love, Disorderly het niveau van de eerste twee albums weer aan kan tikken, of dat Thomas Azier de neerwaartse spiraal is ingedoken. Ik hoop het niet want het is toch wel een van mijn favoriete Nederlandse artiesten van dit decennium.

Tot voor kort kende ik deze muzikant ook niet. Ik heb het album een keer beluisterd op zijn Bandcamp en ik ben onder de indruk. Zit erg goed in elkaar allemaal, is gewaagd en experimenteel. Ga het zeker nog een paar keer luisteren.

Ik heb altijd iets te hoge verwachtingen van Thomas Azier. Op al zijn albums vind ik altijd veel mooi, maar tevens zijn er altijd een paar nummers die me niet zoveel doen. Rouge is nog steeds mijn persoonlijke favoriet. Dat album is van begin tot eind aangenaam. Ik heb nog wel het gevoel dat Azier zijn beste werk nog moet gaan maken.

Dit is een redelijk kort album, maar helaas staan er weer een paar fillers op. Al met al wel weer aardig.

Ik ben groot fan van Thomas Azier en vindt zijn werk echt geweldig, maar na meerdere luisterbeurten komt dit niet binnen helaas. Het voelt meer als een lange jamsessie - wat ik live heel erg zou waarderen - maar als album raakt het me niet. Alleen If There's A God en For Tsoy, wat dichter bij zijn oudere werk komt, kan ik echt waarderen. Helaas zijn 2 nummers van een heel album niet genoeg om het voor mij te redden. De single edits van Entertainment en Hold Me Tight vind ik ook fijner dan de album versies, dus wellicht is de insteek van dit album ook gewoon niet aan mij besteed. Het lijkt alsof waar Thomas op vorige albums subtiele ideetjes prachtig door nummers kon heenwerken, ze nu verloren gaan in de massa van overige geluiden die de nummers overstemmen. Gecombineerd met de lagere snelheid zijn de ideeën van Thomas op dit album al snel ver weg voor de luisteraar. Jammer, maar ik kan het album niet meer dan 2 sterren geven.

Hier ook een groot fan, vanaf Rouge uiteraard. Hij blijft zich ontwikkelen. De ingetogen nummers, daar ligt toch zijn kracht. Concrete, For Tsoy en Open your arms zijn voor mij de hoogtepunten. Wie had het hem eigenlijk kwalijk genomen als hij een aantal nummers van zijn laatste EP had gevoegd bij deze plaat?

Dit doet mij meer dan de vorige albums. Groots, de muziek barst meer open en bouwt een spanning op, later op een moment ingetogen, ik ga hier wel vaker naar luisteren.

Het is een heerlijk dromerig album geworden. Eentje waar ik me makkelijk in kan verliezen. Het album Draait meer om de sfeer en de langdradige soundscapes dan om nummers. Dat is ansich geen probleem, maar het maakt het lastig om echt te pakken. Daarmee is dit album lastiger om eventjes op te pakken om even te luistere. Ik kan hier erg van genieten op het juiste moment, maar zijn eerdere albums zal ik sneller opzetten.

Hold On Tight is al een paar maanden te horen op de radio en ik begin dat nummer te waarderen. Wat een spannende broeierige sfeer in het nummer.

Thomas Azier maakt het in het verleden mogelijk om toe te werken naar een ultiem toegankelijk droomgeluid, met daaronder nog steeds die trieste ondertoon. Hij blijft daarbij trouw aan zijn basis in de eighties synthpop, met het twee jaar geleden verschenen Stray als voorlopige eindpunt. Opgegroeid in Friesland, zoekt de muzikant op jonge leeftijd al zijn bredere groeikansen op in het buitenland. In België komt hij in contact met Stromae en werkt mee aan zijn doorbraak album Racine Carrée, terwijl hij voor Hylas vooral de inspiratie haalt de Duitse Krautrock hoofdstad Berlijn.

Strakke techno invloeden worden vermengd met industriële uitspattingen. Hierdoor is dit wonderkind nog het beste te plaatsen onder de alternatieve Mute Records scene uit de jaren tachtig. Juist naar die roots is Thomas Azier op zoek gegaan. Ondertussen is hij zover gegroeid in het proces, dat zijn intense zang tot een functioneel minimum beperkt is gebleven. De kracht zit hem nu voornamelijk in de overstuurde elektronica.

Dromerige ambient klanken van Love, Disorderly worden al snel weggevaagd door indringende drones en een soort van dierlijke oerkreet van een in doodstrijd verkerend wezen. Het mag direct duidelijk zijn dat hiermee een ander soort publiek opgezocht wordt. Deze avant-garde aanpak scheurt de krochten van de bloedende ziel helemaal open, om op zoek te gaan naar het meest zwarte wat daarin verborgen zit; de innerlijke angst met de emotionele pijn als kwelgeest.

De aanpak is beeldend, mede door het gebruik maken van een strijkersorkest krijgt het een filmisch karakter. Juist deze interactie zorgt ervoor dat het een te bevatten geheel wordt, en dat je jezelf staande houdt in deze flipperkast van onheilspellende emoties. Sterker nog, hij voegt er een euforisch gevoel aan toe waardoor het zelfs nog in clubs te presenteren valt. Het indrukwekkende titelstuk valt prima te rijmen met een hoogstaande deep house track.

Denk de gitaaruitbarstingen en het uitmuntige drumwerk van de seventies symfonische progrock weg, zodat je alleen de grootse keyboardpartijen over houdt, en je bevindt jezelf in de basis van Hold On Tight. Deze retro tonen krijgen antwoord van zware strijkers die er een deprimerend klanktapijt overheen leggen, welke enkel verstoord wordt door de desperate zang van Thomas Azier. De zang is niet zozeer de steunpilaar van het geheel meer, maar geeft eerder de fragiele kwetsbare breekbaarheid van de menselijke draagkracht weer.

De switcht naar dit minimale geluid plaatst hem tussen de eigenzinnige artiesten die eind jaren tachtig de popkant vaarwel zegden om zich volledig te richten op duistere sfeermuziek. Een gedurfde omschakeling die ze in het begin zeker niet in dank werd afgenomen, maar wat voor de luisteraar een veel interessantere plaat oplevert. Door de dichtgesmeerde dieptes ben je genoodzaakt om op zoek te gaan naar de donkere lagen daarachter. Zo heeft Concrete een structuur die vergelijkbaar is met de dream house, al is de softe ondertoon hierbij vervangen door een meer realistische kijk op de in beweging zijnde onzekere wereld.

Ondertussen wordt de dreiging verder opgevoerd in het opgefokte Entertainment, waarmee Thomas Azier zich plaatst tussen het destructieve industriële rockgeluid waarmee de militante Electric Body Music beats in de jaren negentig de strijd aangingen met de dominante gitaarbands. Het is net nog niet volmaakt, omdat de overgang van hard naar zacht die fineness mist.

Het stroperige If There’s A God heeft dat evenwicht dus wel. Hierbij grijpt Thomas Azier terug naar de hitgevoelige nummers van zijn vorige werk. De slagvaardige percussie uitspattingen leunen veel sterker tegen de uit de jaren tachtig beïnvloede coldwave aan.

For Tsoy heeft iets statigs in zich wat opgewekt wordt door de uitgerekte orgelpartijen en repeterende herhalende ritmes. Het werkt zich stapsgewijs naar een atmosferisch hoogtepunt toe met hemelse vocalen, die al echoënd na draven.

De donkerheid van Freed From Desire gaat richting de stevigere dansbare postpunk toe. De teksten worden gescandeerd, waarna er verrassend genoeg een bewerkte sample van het gelijknamige opzwepende nummer van Gala tussen wordt gestopt. Het zoveelste onverwachte hoogtepunt op deze bijzondere plaat.

Het hoopvolle Open Your Eyes laat je ontwaken uit de nachtmerrie waarin de aarde dagelijks steeds meer aan het veranderen is. Een berustend einde. Als je totaal niks met het toegankelijke geluid van de eerdere albums van Thomas Azier hebt, dan is Love, Disorderly een aanrader. Dit zit zoveel dieper dan alles wat hij eerder gemaakt heeft. Een geweldig geheel!

Thomas Azier - Love, Disorderly | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Hylas staat hier in de kast; heel gaaf album vond (en vind) ik dat, maar de platen daarna heb ik links laten liggen - volgens mij omdat ik niet zo enthousiast was over de singles. Maar nu ben ik weer terug en geef ik vier sterren aan deze gedurfde, bombastische plaat.

Muzikaal geweldig, spannende sound en goed geproduceerd, maar ik vind zijn stemgeluid niet overal prettig. Twijfel wat tussen 3,5* en 4* voor nu, hij valt eerst nog even de verkeerde kant op.