Resurrection Band - Colours (1980)

Begin jaren 80, zat ik nog in evangelische sferen om daar een paar jaar later totaal mee te breken. Toch heb ik nog wel warme gevoelens voor die tijd. Ik was continu op zoek naar goede christelijke bands , die in ieder geval de concurrentie enigszins aan konden met seculiere bands. Een aantal artiesten/groepen vond ik daarbij horen, Larry Norman, Jerusalem, Andy Pratt, Adrian Snell en nog wat andere. Qua folk 'water into wine band' En natuurlijk : the Resurrection Band.
Resurrection Band en Jerusalem waren qua hard rock prima bands. Zeker voor de Resurrection Band had ik wel sympathie. Dat kwam ook wel door het sociale gehalte. The band was onderdeel van de Jesus People USA en woonden in communes in Chicago, waar ze ook veel mensen opvingen. Ze waren de grondlegger voor christelijke metal muziek. In 1972 werd de groep opgericht en de hoogtij dagen waren in de jaren 80. Ze koppelden een sterk evangelische boodschap met een duidelijke sociale inslag. Ze probeerden met hun muziek en teksten jongeren te bereiken die verslaafd waren of die het moeilijk hadden. Dit is hun derde officiële plaat, voor mij de eerste die ik had. En wat voor één. Resurrection Band (later afgekort naar Rez band) had in het echtpaar Glenn en Wendy Kaiser twee podiumbeesten, die op een uitmuntende wijze hun boodschap over konden brengen. Glenn speelde ook gitaar en met mede sologitarist Sty Heiss zorgen ze voor een uitstekend hard rock geluid. De voorganger van Colours- Rainbow End's- is ongelooflijk maatschappij kritisch en snijdt onderwerpen zoals apartheid in Zuid Afrika (nog voor Peter Gabriël), het gevaar van militarisme, materialisme, racisme, thuislozen, aids, prostitutie en drugsverslaving.
Colours is wat anders, heeft nog steeds het maatschappij kritische, maar heeft een iets commerciëler geluid.
Het eerste nummer (Autograph) laat duidelijk horen waar de Rez band goed in is. Scheurende gitaren die tegen elkaar in gaan en elkaar aflossen, dramatische emo zang van Glenn en een fiks hard rock ritme. Inderdaad the Rez band heeft zijn handtekening afgegeven. Colours is ook een prachtig nummer, American Dream is één grote aanklacht, the Struggle is een zeer persoonlijk lied van de twijfels van Glenn. Ik heb deze plaat grijsgedraaid en ook toen ik afscheid had genomen van het evengelische wereldje deze plaat nog vaak gedraaid. Dit waren mensen waarbij geloof werkelijk handen en voeten kregen en die met hun voeten in de modder stonden. Maar vooral genoot ik van de energie die van hun oudere platen afspatte. In 1997 kwam hun laatste plaat uit op hun eigen Grrr label, dat onderdak biedt aan christelijke metal/hard rock bands. Glenn Kaiser heeft ook nog een aantal solo albums gemaakt, iets meer singer songwriter achtig, maar ook lang niet slecht.