Steve Hackett - A Midsummer Night's Dream (1997)

Mooi en sfeervol akoestisch album naar het bekende toneelstuk van Shakespeare.

Ik vind het allemaal wel erg slaapverwekkend.... Misschien is dat de bedoeling ook, maar nee dit doet me echt helemaal niets. Eerste paar nummers vind ik wel mooi, maar daarna blijft het allemaal hetzelfde.

Wat een sfeer en wat steengoed performed. Voor sommige slaapverwekkend, maar voor mij is dit klassiek zoals ik het graag hoor. Hackett weet in dit soort settings uitstekend tot hoever hij moet gaan: niet op de voorgrond, maar als één met het orkest te performen.
Erg vreemd dat dit album zo'n lage score krijgt, maar evenzo vreemd dat dit soort albums wel op MuMe worden geplaatst aangezien dit toch echt klassiek is (zoals nog een aantal van zijn albums). Misschien 'tast' dat wel de score aan? Voor mij absoluut de volle pond als liefhebber van Hackett in dit genre.

Ik kan hier ook erg weinig mee. Best aardig voor op de achtergrond maar er echt naar luisteren? Nee, dan pak ik liever een ander album van Hackett.

Dit vind ik een heel mooi, rustig, sfeervol en sterk album van de man. Het is kandidaat om zijn beste akoestische album te zijn, hoewel zijn albums in dat genre heel dicht bij elkaar liggen. De combinatie van zijn gitaar en het symfonische orkest pakt heel goed uit.
Is hij de beste gitarist volgens mij? Altijd een gewaagde uitspraak, want ik ken ze niet allen en sommigen te weinig. Als me die vraag gesteld wordt, komt hij wel meteen in mijn gedachten op.
Is hij de belangrijkste persoon van de leden van Genesis? Hier twijfel ik niet en antwoord ik volmondig 'ja'. Ik vind ze allen goed, maar deze man spant de kroon.

Een prima album om langzaam aan de winter mee af te sluiten en een opening te vinden naar de lente. Als Hackett zijn klassieke snaren beroert dan weet hij de diepte van de herfst en de winter te belichamen. En ik voel dat dan mee..

Ik waai met de herfststormen mee, voel mij als een eenzame sneeuwvlok vallen naar de koude grond, maar voel en zie ook de warmte van het flakkerende licht van een kaars die licht in het donker brengt. De feesten die herfst en winter brengen om de dagen samen met elkaar door te brengen.

Ik voel dat als Hackett zijn klassieke werken brengt. Zijn gitaarspel brengt mij daar.. En ook bij dit album voel ik mij dan veilig en thuis.

Maar het wordt en het is tijd voor de langere dagen, de warmte van de steeds dichtbij komende zon en zomer. De groeiende bladeren aan bomen die ons uitzicht op het land en de stille wegen weer groener maken. En daar hoort, voor mij, andere muziek bij.

Dus deze muziek, en de klassieke muziek, valt dan stil voor mij. Nog even vanavond, misschien nog een paar andere keren luisteren.. Afscheid nemen van ergens in maart tot ergens eind september, begin oktober.

Wat kan en zal ik de aankomende maanden daar naar zoeken en verlangen. En op Midzomernacht is de wende.

Ik ben een kind van het huwelijk tussen herfst en winter. Dit album is dadelijk een prima album om langzaam aan de herfst weer te openen..

Mijn geboorte maand is augustus, dus ik ben een zomer kind. Laat de lente en zomer dus maar komen. De herfst maar vooral de winter kan mij gestolen worden...
Dit album van Steve Hackett kan in elk seizoen worden beluisterd. 4****