Arlo McKinley - Die Midwestern (2020)

'Die Midwestern' van de tot nu toe onbekende Arlo McKinley had even wat meer luisterbeurten nodig, maar volgens mij gaat hij het maken. Daarom vind ik het vreemd dat nog geen enkele Nederlandstalige recensent aandacht aan hem heeft besteed. Hij heeft een mooie stem en alle folk/rock/indie/americana georiënteerde songs klinken als een klok. Het is absoluut geen country zoals het album hier op MM wordt gepresenteerd.
Vooral 'Bag of Pills', 'Gone for Good', 'Die Midwestern' en 'Walking Shoes' springen eruit en zijn kleine meesterwerkjes.

Arlo McKinley stort z’n hart uit op zijn, met hartverscheurende en trieste liedjes gevulde, solo-debuutalbum Die Midwestern. Uitgebracht op het Oh Boy label van de, ons eerder dit jaar aan Corona ontvallen liedjessmid John Prine. Het was het nummer Bag of Pills waarvan Prine het meest onder de indruk raakte en waardoor hij de, uit Ohio afkomstige songwriter, op het Oh Boy label wilde hebben. Wees gewaarschuwd, Arlo McKinley is er niet om al je zorgen weg te nemen, het is een verwoestende plaat geworden, met de ene na de andere emotionele stoomwals.

Die Midwestern bevat fraaie opnames van nummers die soms wel 10 jaar oud zijn en al geruime tijd in McKinley's hoofd rondspoken. Ondanks de donkere materie voelen deze nummers levendig aan, en producer Matt Ross-Spang zorgt ervoor dat ze subtiel maar indringend zijn, vakkundig gearticuleerd door muzikanten als Will Sexton, Ken Coomer (Wilco), Rick Steff (Hank Williams Jr.), en Reba Russell (Johnny Cash, Roy Orbison).

Je bent een beetje verrast door hoe country sommige nummers zijn, en hoe deze nummers een aantal van de hoogtepunten van het album vormen. Deze country sound vind je terug in nummers zoals het op piano leunende She's Always Around, de melodieuze viool op Suicidal Saturday Night en de heerlijke twang gitaarsound op Gone For Good.

Veel van de songs op Die Midwestern gaan over het verdriet en de pijn in relaties. Nu is dit niet zozeer een vernieuwend onderwerp voor de singer-songwriter, maar McKinley doordrenkt de liedjes met een zekere eerlijkheid die klinkt alsof de liedjes zijn geschreven op het exacte moment van de breuk of conflict. Ze hebben een soort urgentie. "My heart is rusting / I've been broken, and I've been busted", zingt hij in Once Again, een liedje dat steekt met de pijn van een gebroken hart, maar hij biedt een sprankje hoop. "But if you tell me that I can trust it / Then maybe this heart can love once again."

Liefde, verlies, spijt, herstel en vastberadenheid: Arlo McKinley heeft, zoals velen van ons, goede en slechte tijden gezien. Hij is in staat om die ervaringen wonderschoon te vertalen in liedjes die warm, melodieus, vakkundig en onvergetelijk zijn. John Prine kan trots zijn.

Geplaatst in overleg met en op verzoek van Gert Jan Gjaltema (schrijver recensie)

Fijn album. De kracht zit hem in de kwaliteit van de songs, want hij bezit de gave om sterke nummers te schrijven. Mooiste voorbeeld hiervan is The Hurtin's Done. Dat soort songs kunnen weinigen schrijven.

De begeleiding is uitstekend en de productie is ook in orde. Het enige minpuntje is voor mij de stem. Arlo zingt teveel met een beetje dicht geknepen stem, en dat is best wel wennen.

Ik ben het met heicro eens dat het album meer luisterbeurten nodig heeft. En dat ga ik de komende tijd dus ook doen.