Tricky - Fall to Pieces (2020)

De albums van Tricky worden steeds korter, deze keer maar 28 minuten. De meeste nummers klinken prima, maar doordat ze zo kort zijn ook wat vluchtig en schetsmatig waardoor er weinig echt blijft hangen. Wat resteert is een half uurtje prettige muziek, maar ook het gevoel dat er veel meer had ingezeten.

Voor mij voelt dit ook meer als een mixtape met wat onafgewerkte ideeen dan dat het echt volwaardige tracks zijn. Ook al vind ik de zangeresjes niet zo bijzonder zijn de moods wel weer on point. Ik ben gewoon een sucker voor die melancholische beats.

Hate This Pain komt ook elke keer weer hard aan!

'Don' leddit get ya down'x2 in 'Close Now' klinkt nergens naar, niet doen Trick.
Verder is dit vrij simpel en niet precies de Tricky waar ik zo van hou, maar een paar onenightstands zitten er wel in. Minder creatief, maar erg sfeervol. Marta .
'Hate This Pain' vind ik toch wat over de top. Alsof 'fokking dit en fokking dat' extra zeggingskracht zou hebben.

Maar ondanks de minpuntjes toch wel kudos. Vier sterren voor nu.

Na een eindeloze val in de diepte is Tricky helemaal klaar voor zijn muzikale comeback. De kenmerkende vechtersmentaliteit heeft een flinke deuk opgelopen met het overlijden van dochterlief Mazy Topley-Bird. Net als zijn moeder kiest ook zij ervoor om zelf uit het leven te stappen. De hel is de hoek omgewandeld en heeft een nieuw slachtoffer opgeëist. De macho houding wordt overschaduwd door een traumatische inktzwarte duisternis en in zijn typerende vocalen is de snijdende hartzeer voelbaar. Begrijpelijk dat de Poolse zangeres Marta Złakowska ingeschakeld wordt om het merendeel van de zangpartijen in te zingen. Want laten we eerlijk zijn, Tricky is op het beste als hij hulp krijgt van anderen. Dat was bij Maxinquaye en Nearly God al het geval, en daarin is helemaal niks veranderd. Het al reeds vorig jaar in Berlijn opgenomen Fall To Pieces is door de confronterende levenservaringen nog grimmiger geworden dan het overdonderende debuut, en heeft datzelfde verstikkende sfeertje als waarmee zijn oud-collega’s van Massive Attack naam maakten.

Donkere retro elektrobeats vallen vanuit de uitzichtloze lege duisternis hard omlaag om Adrian Thaws laatste ontdekking Marta Złakowska op Thinking Of te introduceren. Een persoonlijke muze die Tricky tijdens zijn Poolse tournee verder helpt als een andere gastzanger het plotseling laat afweten. Het zachte liefkozende vrouwelijke past perfect bij het verbitterende gebroken mannelijke van de uit Bristol afkomstige triphop legende. Het afgeknepen gezongen Close Now verbergt overduidelijk het verdriet wat blijft rondcirkelen in het hoofd van Tricky. Door maar krampachtig als een tragische mantra Don’t Let It Get You Down te herhalen hoopt hij zichzelf te brainwashen om geheel opgeladen de boksring te betreden. Een pijnlijke constatering die juist een averechts effect oplevert. Met een vastgelopen brok in je keel wordt je overmand door een koud treurig gevoel van medelijden.

Nog heviger openbaren de demonen zich die het leven verscheurd hebben zich in het emotionele Hate This Pain. Het is mooi hoe juist Marta Złakowska met een zalvende gemoedelijke stem Tricky hierin bijstaat. De spirituele geesten van zijn moeder en dochter lijken hierin samen te smelten. Het is prachtig dat Tricky de aandacht weet vast te houden met sfeervolle geluidscollages die de verbintenis tussen het tweetal alleen maar sterker lijken te maken. Vanaf Like A Stone bestrijden ze gezamenlijk de eenzaamheid en de ongelijkheid in de verdeling van levensvreugde in intieme diep ontroerende tegen de postpunk aantikkende verbittering, waarbij het dreigende Vietnam zich ontpopt tot een waardig afsluitend hoogtepunt.

Om de zangeres wat rust te gunnen in dit zware emotionele proces, is daar de uit Denemarken afkomstige Oh Land die in twee tracks voor de afwisseling zorgt. Ze geeft een barok klassiek tintje aan het afstompende Running Off, waarmee we al snel weer in de doodlopende krochten van de verdrongen ziel van Tricky belanden. Het stukken vrolijker klinkende I’m in the Doorway heeft een pakkend reggae ritme, en lijkt terug te gaan naar het verleden toen de donkere schaduw het gezinsleven nog niet overkoepelde met treurnis. Dit is dan ook het enige lichtpuntje op de gewaagde therapeutische terugkeer die Tricky al op een vroeg stadium inzet. Te snel? Zeker niet, de littekens die overwoekerd raken door het veelvoud aan blijvende tatoeages, zijn juist nu het beste zichtbaar.

Tricky - Fall to Pieces | Hiphop | Written in Music - writteninmusic.com

Tricky's 'Skeleton Tree'. Een erg donker, depressief en kaal album, waarop Tricky vecht tegen zijn demonen. Ongetwijfeld zal de zelfmoord van zijn dochter hebben bijgedragen aan de sound en inspiratie voor dit album, vandaar ook de verwijzing naar Nick Cave's 'Skeleton Tree'. Tricky wordt op de meeste nummers bijgestaan door zangeres Marta, maar ondanks dat ze geen vervelende stem heeft, is ze geen Martina Topley-Bird. De nummers en vocalen lijken 'on the fly' te zijn opgenomen, zonder echt goed uitgewerkt te zijn. Dat heeft zo zijn charme, ware het niet dat de laatste paar albums dezelfde sound hebben. Een iets meer doordacht geluid zou mijns inziens wonderen hebben gedaan aan de nu toch wat kale nummers.