Tangerine Dream - TimeSquare (1997)

Een heerlijk album van TD in de Froese-Froese samenstelling. Een zeer onderschat album dat zo goed in elkaar steekt met de prachtige remix van Towards the Evening Star. Gewoon een superalbum.

Timesquare is het tweede Dream Mixes-album en bevat dit keer praktisch alleen maar onuitgebracht werk. Slechts 2 nummers zijn bewerkt, t.w. "Mobocaster" (oorspronkelijk "Twilight Brigade" van Turn of the Tides) en de bewerking van "Towards the Evening Star".
Vanwege de nieuwe composities is dit album sowiezo interessanter dan het eerste DM-wapenfeit, en daardoor kan ik 'm ook iets beter hebben.

"Mobocaster" is op zich niet eens zo verkeerd. "Twilight Brigade" herken ik er ietwat in terug, maar voor de rest kent dit nummer ook z'n eigen smoelwerk. Een prima bewerking en het klinkt lang niet zo opgefokt en geforceerd als vele andere DM-uitvoeringen, maar dat is mijn mening.
"Jungle Jacula" kent een opvallend lang intro en bouwt rustig op, wat ik zeer kan waarderen. Als het nummer eenmaal op gang komt, overheerst uiteraard het ritmische aspect, maar het is redelijk te verteren allemaal. Het zit redelijk onderhoudend in elkaar en weet de afwisseling erin te houden met een aantal leuke vondsten en invalshoeken. Zolang het maar niet uitmondt in overdreven infantiele house-beats, maakt het me nog niet eens zo veel uit.
De remix van "Towards the Evening Star" kent muzikaal gezien een aantal extra opsmuk-verrassingen, waardoor het een andere luister-ervaring oplevert. Ook dit nummer is volgestouwt met allerlei extra ritmes en beats, echter vind ik ze in bepaalde gevallen misplaatst klinken.
En daar gaan we dan hoor: na een prima intro, gaat TD 'into' Drum'n'Bass met "Digital Sister" (een prijs voor de titel!), compositorisch gezien toch een stuk minder dan de voorafgaande 3 nummers. Tja, er zitten leuke vondsten in, maar dit nummer is één van die voorbeelden waarom ik het DM-concept over het algemeen nou niet bepaald hoog heb zitten.
"Pixel Pirates" is alweer wat beter. Naast wederom de hoofdprijs voor meest originele titel en een zeer smaakvol begin, zitten er leuke passages in, die het nummer een positief karakter meegeven. Leuke melodielijnen, coole geluids-effecten, belklanken en samples van o.a. een Chinese viool geven dit nummer een eigen karakter mee. De beats storen me hier ook weer minder.
"Culpa Levis" heeft weer minder last van het DM-virus. Dit lijkt zowaar gewoon op een, weliswaar niet bijster opvallende, maar toch aardige, typisch jaren '90 TD-track. Dromerige en dwalende lead-passages, een kabbelende toepasselijke sequence begeleidt door een aanstekelijk ritme. Waar kennen we dat toch van...? Opvallende samples van typerend gezang geeft het geheel een smaakvol tintje mee. Ondanks dit gegeven, zorgt het wel voor het beste en langste nummer van het album.
En dan zijn we alweer toegekomen aan het titelnummer. Deze zet de lijn door van het vorige nummer en wederom valt het me op, dat het gewoon een degelijk TD-nummer is, die een sterk hoofdthema bevat.

Eindconclusie: een verbetering t.o.v. het eerste DM-album, vanwege een hoop nieuwe inbreng. Waarom teruggrijpen op voornamelijk oud werk, als er met dit concept ook gewoon nieuwe nummers verzonnen kunnen worden? Ondanks dat ik het hele concept dus ergens wel begrijp, zal het echter toch nooit helemaal mijn ding worden. Maar deze Timesquare heeft me bewezen, dat het op z'n tijd ook tot iets redelijk positiefs kan leiden. Een ruime voldoende is er dus zeker voor te geven, dus blijft er voor mij 3 ruime punten over voor Timesquare.

Even, Culpa Levis is opgebouwd door Edgar als een remix versie van Zion komende van Oasis.