The Gary McFarland Sextet - Point of Departure (1963)

Voorlopig een erg fijne plaat en een mooie ontdekking. Gary is een vibrafonist en heeft meerendeel van de songs op deze plaat zelf geschreven, wat in eerste instantie zorgt voor weinig herkenningspunten. Maar hij heeft wel een aantal erg spannende composities geschreven. In dit geval voor zes muzikanten (inclusief hijzelf) met een totaal van zeven instrumenten (vibrafoon, bas, gitaar, drums, trombone, hobo en tenor saxofoon).

Het resultaat is een erg rustige maar dynamische en ook avontuurlijke plaat die dan weer wat naar de cool jazz neigt en dan weer wat elementen uit de post-bop-avantgarde (maar niet te gek) heeft. Ik kan met wat voorzichtigheid deze plaat ook wel onderverdelen in de chamberjazz (zie ook Chico Hamilton). Het is iets totaal anders dan de cooljazz van Modern Jazz Quartet (ook vibrafoon) of de talloze grensverleggende platen waarop Bobby Hutcherson op mee speelde.

De combinatie gitaar-hobo-trombone-vibrafoon op het nummer Sandpiper is waarlijk prachtig. Maar ook bijvoorbeeld het intro van Amour Tormentoso met het duo trombone-hobo is erg mooi, wanneer dan ook de gitaar erbij komt zweef je gewoon weg. Prachtige begeleiding ook door misschien wel de meest subtiele ritmesectie die ik me kan voorstellen.

Het up-tempo Schlock-House Blues is ook iets wat je vast nog nooit eerder hebt gehoord. Een tour-de-force van tempowisselingen en snelle solo's. Gaaf, alleen al die trombone-solo.

Een artiest die ik (nog) niet kende, maar waar ik zeker meer van wil horen. In elk geval wil ik deze plaat wel heel vaak horen. Leuk zo een ontdekking,