Gainsnord (2009)

Een bijzonder leuke , maar vooral ook goede plaat, die in 2009 even in de aandacht heeft gestaan door De Wereld Draait Door. Guuz Hoogaarts (alias Luuc Guuzbourg) is de motor achter deze plaat. Hij heeft al eerder twee platen met Filles Fragiles uitgebracht (zucht/hijgmeisjes) en één met Gentils Garcons. Hij is dus echt een fan van Serge Gainsbourg, diegene die als eerste het hijg/zucht zangeresje introduceerde.
Serge Gainsbourg is hier enkel bekend door de hit 'Je 't aime..moi non plus'. Het nummer wat altijd klonk aan het eind van een klassenfeest, waar ieder vol smart op had gewacht en zorgde voor een volle schuifel dansvloer. Het provocerende nummer, zo lezen we in het bijgeleverde boekje, wilde koningin Juliana nog verbieden als groot aandeelhouder van de platenmaatschappij.
Maar dit nummer staat ook op deze verzameling, maar met een geheel eigen interpretatie zonder zang en gehijg. Misschien ook wel beter, want de eerste uitvoering met Birgitte Bardot die niet uit werd gegeven en de bekende uitvoering met Jane Birkin, die één octaaf hoger zong dan Birgitte moet je niet exact na willen spelen. De uitvoering nu met sax kan zo onder iedere erotische film worden gemonteerd.
In ieder geval heeft Guuzbourg een aantal bands en artiesten uit de 'lage landen' (Nederland en België) zo gek gekregen om een nummer van Gainsbourg te spelen op totaal eigen wijze. Bij de meeste artiesten ging er bij mij geen belletje rinkelen. Drie nummers waren er al, de rest is allemaal speciaal voor dit project gemaakt.
Daaruit blijkt wel de veelzijdigheid van Serge Gainsbourg, de nummers klinken heerlijk. Soms zwoel, dan weer jazzy, funky een ieder geeft een eigen draai aan de songs. 'Zeker Weten' zingt zelfs in het Nederlands 'Hoe moet dat nu" (Shus Shus Carlotte). Serge Gainsbourg was beïnvloed door reggae wat goed te horen valt op de interpretatie van 'Zeker weten'. Bij 'La Chanson de Prévert' laat Serge zich beïnvloeden door de klassieker 'les feuilles mortes' (autumn leaves), ook hiervan wordt een reggae nummer gemaakt.
'Initials BB' schreef Serge toen Birgitte Bardot hem de bons had gegeven. Zijn gebroken hart en de 9e symphonie van Dvorak zorgen er voor dat dit nummer uit zijn koker kwam. De Belgische rockartiest Frederik Sioen (Saule) zorgt voor een zeer originele uitvoering. Dat Serge zich meer liet beïnvloeden blijkt wel uit 'Jane B'. waar hij een gedeelte van een nummer van Chopin verwerkt. HIj moet het nummer gemaakt hebben op de ferry van Calais naar Dover na het grote succes van 'je 't aime..mois non plus..' Irene Wiersma (Flux), bekend om haar ontregelende liedjes maakt hier een meesterwerk van. In het bijgeleverde boekje staat zowel in het Engels als Nederlands iets over ieder nummer, zeer interessant. En vanzelfsprekend zijn er regelmatig hijg zangeressen aanwezig, want Serge zonder is niet echt voor te stellen. 'Comment te dire adieu' is een wat vreemde eend in de bijt, want dit is zelf niet gezongen door Serge, maar door Francoise Hardy, die het in meerdere talen zong. Welke taal er op deze plaat is totaal onbekend net zoals wie er achter Lilli Mono zingt. Het klinkt wel totaal bevreemdend en maf.
Een zeer verrassend album, dat terecht overal lovende recensies kreeg. Het zorgt er voor dat het materiaal van serge niet blijft verstoffen, maar een nieuw publiek weet aan te boren. Leuk verrassend, een aanrader, zeker na het mooie programma 'Chansons'.