Joris Voorn - From a Deep Place (2007)

Mooi, maar even te gemakkelijk

Joris Voorn richt z'n oren op emotioneel bewegende melodieën waarmee hij gemakkelijk tot vele soulvolle house/techno/electro/drum 'n bass producties weet te komen. In trance brengende ambient strings zijn meestal de gemeenschappelijk factor in de nummers hier.

De nummers vind ik te gehaast en direct gebracht. Langere opbouwen en meer subtiliteit zouden mijn waardering krijgen. De meeste nummers klinken te hip en opgepompt om voor mij 'really' van een deep place te komen. Voorn komt op mij wel als een integer producer over, maar ik had liever gehad dat hij z'n geest stak in wat meer innovatie, dan alleen gemakkelijk wegslikbare reproducties van bepaalde kwalitatieve sounds te maken.

Dit album kan verder wel als muzikale les dienen voor dance nieuwkomers. De nummers hebben een mooie transparantie waardoor goed te volgen is hoe de muziek in elkaar steekt. Met het grootste gemak weet Joris lekkere grooves te maken. Wat afwijkende stukjes als Another Place waar ambient synths vrijspel krijgen zijn leuk, maar vooral voor de mensen die niet beter kennen (soortgelijke beter uitgewerkte titels: Ochre - brancaster coast, Aphex Twin - match sticks). My People en May the Days Be Aimless brengen drum 'n bass invloeden, ook een welkome afwisseling en leuk gedaan, maar weer weinig vernieuwend.

Lucid Dreams bevat een lekkere old skool electro breakbeat, daarbij komt de bekende ambient string behandeling. Aan het eind is er een mooie breakdown waarbij een acidline inkomt, dit klinkt wel geslaagd. MPX 309 en Decay zijn wat rauwere acid nummers. De afsluiter Blank, het langste nummer, krijgt op het eind net dat beetje extra in de vorm van een laatste melodie. Zoeen stukje extra aandacht maakt de muziek meteen beter voor mij.

Werk als dit zal veel mensen thuis en op feesten blijmaken en ik steun Voorn in z’n idee om een album vol eclectische muziek van allerlei stijlen uit te brengen. Mij brengt de muziek hier echter in een iets te goedkoop roesje, waardoor euforie omschiet in verveling. Er wordt écht een leuke greep gedaan uit muziek van het verleden, maar de hoogtes van de betere muziek daarin wordt nooit gehaald.

Een aanrader voor alle dance-liefhebbers.

Krijgt verder overal wel heel positieve recensies zeg.
Lijkt me verder niet echt mijn ding, te weinig spanning en subtiliteit zo op het eerste gehoor.

ik begin nu weer wat bij te trekken nu ik 'm weer eens draai. Heb ´m weer opgepakt omdat ik er achter ben gekomen dat het openingsnummer Revelation de opener van de Derrick May set blijkt te zijn waar ik een paar maanden geleden bij was. Het nummer heeft wel iets van Trentemøller´s Take Me Into Your Skin, zoals het meteen aan het begin een melodieuze climax creeërt, alleen is het een stuk minder subtiel, wat wel weer een los-vrij gevoel met zich mee brengt.

deze plaat is gewoon een uithangbord voor joris voorn van wat hij allemaal kan. trance, dubachtig, techhouse, acid, het lijkt niet veel uit te maken. overal een bekend joris voorn sausje over, en je hebt een gevarieerd kwalitatief hoogwaardig album. het album bevat best veel tracks maar blijft toch aanvoelen als 1 geheel. de positieve recensies zijn wat mij betreft dan ook gewoon terecht. ik vind joris voorn een van de meest begenadigde producers in zijn genre.

Best wel leuke muziek dit, klinkt een beetje als Trentemøller ten tijde van z'n eerste releases (EP, Beta Boy / The Forest etc.)

Goeie shit dit (Y) Bijna elke track klinkt wel lekker, Joris Voorn weet een mooie band te scheppen tussen muziek en een verhaal vertellen, wat het precies is ben ik nog niet uit hehe. De combinatie tussen trance, funk, techno maakt dit album tot een topper. Deze staat mooi naast Dominik Eulberg en Hernan Cattaneo in de kast

Op deze plaat staan heel veel gave nummers, maar over het geheel genomen vind ik het te dromerig. Een paar nummertjes achter elkaar oke, maar ik zit de hele plaat niet uit.