Rikard Sjöblom's Gungfly - Alone Together (2020)

In al het geweld van prog en prog related releases deze maanden (Pain of Salvation, Neal Morse, Simon Collins, The Tangent etc..) zou je bijna deze release vergeten. Maar dat zou absoluut niet terecht zijn. Wat een heerlijke plaat weer van Sjöblom. Zijn werk kost mij altijd een beetje extra inspanning, De herkenbare melodieën liggen er nooit zo dik bovenop als bij een Neal Morse. Maar als je bereid bent om wat tijd in zijn muziek te steken, dan is er heel veel te genieten. Als groot liefhebber van zijn vorige band Beardfish, zie ik Gungfly eigenlijk als een vervolg. Als er iets blijkt uit de muziek die beide bands hebben gemaakt, dan is het dat het uiteindelijk om Sjöblom draait. De broertjes Diamant trommelen en bassen erg fijn op dit album, maar deden Robert Hansen en Magnus Östgren bij Beardfish ook. De muzikanten doen er in die zin minder toe. Maar die typische Sjöblom composities raken mij ook nu weer. Rockende gitaar, lyrische gitaar, ronkende Hammond, flitsende keyboardsolo's, de veelzijdige stem van Rikard en de teksten met inhoud en humor. Heerlijk.

Ik vond de eerste plaat die ik van Sjöblom ontdekte direct waanzinnig (On Her Journey to the Sun). Wat mij ook gelijk op het spoor van Beardfish zette.

De vorige plaat Friendship vond ik in eerste instantie ook wel goed, zij het te modern en te vol geproduceerd. Ik ben wat terughoudender met prog-muziek, al ben ik wel benieuwd naar de te verschijnen Wobbler.

Ik houd meer van een wat retro-sound bij prog. Ik hoop dar Rikard wat meer die retrosound van On Her Journey to the Sun hanteert en dat dit niet een plaat wordt vol compressie en dikke geluidsmuren.

Deze is inmiddels ook alweer uit. Ik heb een hoop te luisteren. Gelukkig zijn het gewoon 6 nummers in 50 minuten, zoals ik het graag heb.