Tim Bowness - Late Night Laments (2020)

I'm Better Now : TIM BOWNESS - I'm Better Now (OFFICIAL VIDEO) - YouTube

Zeker niet slecht . Speciaal sfeertje.

Tim Bowness is voor een groot deel van de muziekliefhebbers een grote onbekende, maar wel een zeer getalenteerde muzikant. Bowness werd op 29 november 1963 geboren in Latchford, Cheshire Engeland en zit al ruim 25 jaar in de muziek. Samen met Steven Wilson (Porcupine Tree, Blackfield) brengt hij onder de naam No-Man albums uit, de laatste verscheen eind vorig jaar, “LOVE YOU TO BITS”. Onder zijn eigen naam brengt hij ook regelmatig albums uit en “LATE NIGHT LAMENTS” is zijn zevende. Het is de opvolger van het vorig jaar verschenen “FLOWERS AT THE SCENE”, dat ik een prachtig album vind. De stem van Bowness doet mij weleens denken aan Marc Almond, hij heeft een wat lijzige stem, zingt op een wat trage manier, waardoor de muziek iets rustgevends heeft. Melodie en sfeer staat bij Bowness altijd voorop en dat geldt ook weer voor de 9 nieuwe songs op dit schijfje dat bijna 39 minuten klokt. Het album gaat van start met het sfeervolle “NORTHERN RAIN”. De kunst bij de song van Bowness is om door het soms minimalistisch gebruik van instrumentarium heen te luisteren, want je wordt altijd weer ergens verrast. Zo ook richting het einde van dit nummer, waarin een vervormde gitaarsolo te horen is. “I’M BETTER NOW” is ook weer zo’n rustig liedje, kalme opbouw waarin ook weer een gitaarsolo te horen is, waardoor hij ook bij dit nummer erin slaagt om op precies het juiste moment iets aan de sfeer te doen. “DARKLINE” kent een loom, aanstekelijk ritme, “WE CAUGHT THE FIRE” horen we een vibrafoon op een ambient-achtige ritme en sfeer, “THE HITMAN WHO MISSED” is het kortste liedje op “LATE NIGHT LAMENTS” en heeft mooie, ingetogen drum bijdragen. “NEVER A PLACE” kent een mooie opbouw en is één van de toppers op dit album, “THE LAST GETAWAY” heeft mooie gitaarriffjes, een toetsensolo die ik prachtig vindt, “HIDDEN LIFE” kent ook weer een rustige aanloop, waarna een drumcomputer het tempo iets opvoert. Het slot van het album is “ONE LAST CALL” en ook dit nummer past qua sfeer weer perfect op dit schijfje. Er zullen mensen zijn die de manier van zingen van Bowness saai vinden, of de muziek niet interessant genoeg, maar als je goed luistert naar de songs, dan blijken het stuk voor stuk pareltjes die na een aantal luistersessies hun geheimen prijsgeven. Prachtig album!