Ed Harcourt - Here Be Monsters (2001)

Een verrassende cd ! Er zitten veel verbluffende en onvoorspelbare wendingen in de songs.
Opener Something In My Eye doet me vanwege het gebruik van de xylofoon (?) denken aan Radioheads No Surprises. Niet echt een verkeerde vergelijking lijkt mij.
Ieder nummer is een miniatuurtje op zich. Hulde !

mooi debuut - dikke aanrader voor mensen die een beetje emotie in muziek kunnen verdragen - hopelijk wordt die harcourt een grote, hij heeft alleszins talent genoeg

Een van mijn favoriete cd's. Ieder nummer is inderdaad een pareltje op zich . Erg afwisselend ook tussen lekkere popliedjes zoals "She fell into my arms" naar experimentelere herrie in "Beneath the heart of darkness". Dit album won naar mijn mening dik verdiend de Mercury Music Award en Ed Harcourt bleek een grote belofte. Geruchten gingen de ronde alsof hij op zijn zolderkamer nog vele tientallen prachtnummers zou hebben liggen voor de toekomst. Van die prachtnummers is niet veel terecht gekomen. Ed Hardcourt volgde zijn debuut op met tot nu toe drie studioalbums die maar sporadisch konden tippen aan zijn debuut. Elke plaat wordt het iets minder met Ed en dat vind ik erg jammer. Maar ja... wat kun je verwachten van een artiest?... Veel artiesten slagen er nooit in een topplaat af te leveren, waarom dan van Ed Harcourt verwachten dat hij minimaal twee topplaten maakt?

Zéér sterk debuut van deze aparte singer-songwriter. Deze jongen zal het in muziekland nog ver brengen, denk ik toch.

****

Toch een beetje te dramatisch album voor mij. Was helemaal weg van 'She fell into my arms', maar vind met name door opener 'Something in my eye' en nummer 7 en 8 dit album wat te uh.. opera-achtig. Rufus Wainwright-achtig.

Ik hoor Radiohead, ik hoor Madrugada en ik hoor Travis. En ik ben pas bij het derde nummer. Klinkt het verkeerd? Zeker niet. Vrolijk zelfs.

Erg goede debuutplaat! Voor mij nog altijd zijn beste album. Persoonlijke hoogtepunten zijn: God Protect Your Soul (heerlijke drum die in komt + stem), Something in My Eye (met geluiden die je haast in slaap kunnen doen dommelen), het experimentele Beneath The Heart of Darkness en Those Crimson Tears.

Na 10 jaar blijft dit een dijk van een plaat. Live klonk het afgelopen vrijdag in Utrecht nog steeds krachtig.

Something in my Eye

Apple of My Eye

En ja hoor.. aERo does it again! Waar het uitkomen van een nieuw album niet goed voor is. Ik werd niet direct gegrepen door het nieuwe album 'Back Into the Woods' van Ed. Maar hoe geweldig is dit!

'Radiohead' was ik zelf niet direct opgekomen, maar ja inderdaad. En zeker een vleug 'Madrugada'. Maar het is voornamelijk 'Jeff Buckley' die ik terug hoor! Qua stemgeluid en zijn manier van zingen/ intonatie op momenten. Het is uiteraard ook maar net waarmee je bent 'besmet'. Instrumentaal minder raakvlakken met Buckley. Al komt de uitbarsting - het chaotische einde - van de 'machine' in het prachtige 'Beneath the Heart of Darknes' wel dicht in de buurt.

Zoals hierboven al geschreven zitten de nummers per stuk verpakt! Elk pakje bevat een andere emotie. Tijdens het uitpakken is het steeds weer een verrassing hoe het gaat smaken. Stuk voor stuk heerlijk. En ondanks de verschillen proef je toch ook steeds dezelfde ingrediënten. TOP!

Ik wist het wel

Live in Amsterdam:

Ed Harcourt - God Protect Your Soul @ Paradiso Tolhuistuin

Ed Harcourt Something in My Eye @ Paradiso Tolhuistuin

Ed Harcourt - Apple of My Eye @ Paradiso Tolhuistuin

al tig keer ed's "From Every Sphere" geprobeerd maar beklijfde niet(te dicht gesmeerde productie) nu voor 't eerst deze en voila hij slaat aan! prachtig! Gedurfd debuut van deze singersongwriter die niet klinkt als een singersongwriter. Knappe arrangementen die schuren en uitdagen alles om de cliche's te vermijden. Daar hou ik van. Misschien is dit album mijn ingang om deze vaak geprobeerde artiest alsnog te waarderen. Of het blijft slechts bij deze plaat, wie weet.

Live in Amsterdam
Apple of My Eye

Dankzij een recensie de recensie van Harcourts nieuwe album van erwinz bedacht ik mij dat ik een totaal vergeten album in de kast had staan sinds 2001. Het blijkt zijn debuut. Vandaag weer eens geluisterd, met een vrijwel vers oor. Ik ben het helemaal eens met keijzm73. Ook ik hoor voornamelijk Jeff Buckley (ik ga morgen naar 'It's Never Over'), zij het op een heel losjes gebrachte manier. Die intensiteit hoor ik nergens op Here Be Monsters. Het is gewoon een aardig album, een die niet voor niets al 20 jaar of zo stof ligt te vergaren. Zeker leuk genoeg om nog eens uit die grote kast te trekken, maar niet meer dan dat.