Widowspeak - Plum (2020)

Die gitaar in Money is enorm verslavend. Dromerig en melodieus, waarbij je wil dat het maar door blijft gaan.

Die gitaar had van mij nog wel meer naar de voorgrond gemogen.

Maar verder een fijn, zwoel album.

Plum is mijn kennismaking met de band Widowspeak uit Brooklyn, maar ooit Tacoma. Ik heb dus geen idee hoe dit album zich verhoudt tot het werk uit de jaren 10. Terwijl ik voor het eerst luisterde naar het album, viel mij op hoe sloom alles klinkt, hoe lijzig zangeres Molly zingt en er oppervlakkig gezien bijna niets gebeurt. En toch werd ik nummer voor nummer dieper het album ingezogen. Iets wat niet overging bij de volgende luisterbeurten. In tegenstelling tot veel albums in dit dreampop genre, waar ik na een paar nummers wel klaar ben met luisteren.

Steeds meer viel me op hoe warm het album klinkt, zeker als ik het afzet tegen de behoorlijk afstandelijke manier van spelen en zingen. Widowspeak slaat bruggen tussen deze tegenstelling die er voor zorgden dat ik het album steeds meer ben gaan waarderen. Dat valt te verklaren uit het verlangen dat in de stem doorklinkt, de zachte, ploppende bas die naast een langzaam patroon altijd een melodietje tussen akkoorden vindt, de zachte en toch stevige drums die songs bij elkaar houdt en de gitaren die door elkaar heen weven met mooie patronen. Voor mij is dit het verhaal van dit album, waar eigenlijk niet heel veel aan toe te voegen valt.

Met Plum heeft Widowspeak mij zeker benieuwd gemaakt naar ouder werk, dus er is nog lekker veel te ontdekken.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.