Amaranthe - Manifest (2020)

De single beloofd weer Myli Cyrus met wat gitaar op de achtergrond.

Tja.

Pffff..

Moeilijk hoor...

Via Spotify luister ik zo nu en dan naar een nummer van Amaranthe en denk ik: ach, niet verkeerd. Wat mij dan het meest aantrekt (buiten de acceptabele dame) is de mix van vocalen. Op één of andere manier bevalt mij die contrast wel. Muzikaal is ook dit album niet wereldschokkend, hier kan ik niet een album lang naar luisteren, dat is echt teveel van het goede. En gemakshalve noem ik de afsluiter van het album Do Or Die met Angela Gossow" maar even niet, want dat is me een bagger....

De meest fris-klinkende plaat sinds Massive Addictive, zou ik durven zeggen. De vorige twee waren niet slecht, maar borduurden maar voort op dat popmetal geluid zonder echt variatie in de nummers aan te brengen. Er was natuurlijk wat te doen met het vertrek van Jake E. en de komst van Nils Molin, en dat lijkt zich nu weer uit te pakken tot frisse, nieuwe songs. Natuurlijk klinkt het nog steeds als Amaranthe, lekker poppy melodieën en ritmes met een metallaagje, maar het lijkt alsof er weer wat meer is nagedacht over de nummers zelf. Meer variatie, meer verschillende soorten nummers. Ik wacht nog heel even met stemmen, maar 'Strong', met de fantastische Noora Louhimo als gastzangeres, lijkt een favoriete track van me te worden.

Een van de betere Amaranthe-albums. Hier wordt weer iets meer teruggegrepen op het powermetalgeluid van de eerste drie platen. Nog steeds zeer catchy melodieën en poppy refreinen, maar de tracks hebben wat meer muzikale body en zijn soms weer lekker stevig. Tracks als Viral en Archangel behoren makkelijk tot het beste werk van de band.

Verder is het wellicht ook het meest afwisselende album, al zal Amaranthe op dat vlak nooit uitblinken. Maar een sterke ballad als Crystalline tapt toch uit een ander vaatje, en ook Boom! (met gruntrap?) klinkt anders dan anders.

Viral had niet misstaan op het Eurovisiesongfestival...