Max Richter - Voices (2020)

Je wordt oud als de nieuwe Max Richter de release is waar je je het meest op verheugt... Maar dat kan me niet bommen.

Erg mooi weer, maar ik vermoed dat ik de 'voiceless' bonus-cd nog het vaakst zal afspelen.

In this challenging time, I've composed VOICES as a place to reflect on the world we have made, and on the world we want to make. (Instagram - Richter).

"Eerbied voor het leven" is die legendarische zin door nobelprijswinnaar Albert Schweitzer die me blijft achtervolgen tijdens het luisteren. 'De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens' die hier in zo'n 70 verschillende talen gelezen wordt draagt vanzelfsprekend een gelijkaardige lading: louter bewondering om dit rechtstreeks in muzikale vorm te willen overbrengen

Een album waar Richter blijkbaar zo'n 10 jaar aan gewerkt heeft, en wat een tijd om dit uit te brengen... Muzikaal misschien niet hét sterkste uit zijn oeuvre, al zijn Mercy en Chorale wel bijzonder goed. Tot nu toe is dit wat mij betreft conceptueel hét meest lovenswaardige "protestalbum" van Richter. Sleep is natuurlijk op dat vlak ook geweldig, maar hier ben ik eerder overtuigd door de betekenis en het doel van het project. De "voiceless mixes" zijn daarnaast ook een ongelooflijke meerwaarde zoals bij Murmuration en Little Requiems, al schuilt de ware kracht van dit album eerder in de nobele boodschap die het wil overbrengen.

Een erg welkome mooie, muzikale memorandum die nogmaals aantoont wat voor een lange weg we te gaan hebben.

Tot nu toe alleen de 'voiceless' versie geluisterd. Zeer fraai! Mooie opvolger van Sleep. Ik ben een beetje huiverig voor de 'voices' versie. Muziek combineren met spoken word gaat maar zeer zelden goed. Na één keer luisteren skip ik dergelijke producties vervolgens altijd. Zie ook laatste 'Audiovisual EP' Eutopia van Massive Attack. Niet te doen.

Ik ga die versie van Richter waarschijnlijk ook maar één keer met aandacht… en daarna nooit meer aanraken.

De instrumentale muziek is, wederom, erg mooi, al behoort het niet tot Richters beste werken. De 'voices' zelf leiden me eerder af dan dat ik ze echt veel vind toevoegen, helaas.

Wederom fraai album van Max. Ik ben het eens met de voorgangers dat de 'voices' afleiden. Ik begrijp de intentie maar het draagt niet bij aan de muziek. Eerst maar eens een paar keer de voiceless nummers draaien

Jammer van de stemmen inderdaad.
Opzich is het natuurlijk niks nieuws in het oeuvre van Max Richter, hij deed dit bijvoorbeeld ook op meesterwerk 'Memoryhouse'.

De stemmen droegen daar bij aan de melancholiek en de beeldvorming van een naoorlogs Oostblok, terwijl de regen tegen de ruiten van het treinstel gutst waar je je veilig -warm en droog- in verschuilt.

Hier staan de stemmen er een beetje contrasterend in. Dat wil zeggen, ze leiden af. Ik heb ook steeds het idee dat ik weer met dezelfde kant begin als ik mijn LP omdraai. De thema's zijn de universele rechten van de mens, zoals deze voor een ieder zouden moeten gelden. Begrijp me niet verkeerd, ik sta achter deze boodschap. Ik vraag me echter af wat de meerwaarde er van is op plaat.

Mijn inziens doet dit gigantische afbreuk aan de muziek die hij creëert en zijn het stuk voor stuk kleine commercials van Amnesty International (o.i.d.). Het past dan ook wel een beetje bij het jaar; politieke correctheid ten top.

Het had allemaal niet gehoeven. Daarmee is het lastig om alleen naar de muziek te luisteren. Conclusie: dit is makkelijk te duiden als de minste plaat in de, inmiddels, omvangrijke discografie van Max Richter.

Het past ook wel in deze tijd om de Universele Rechten van de Mens af te doen als "politieke correctheid".

Los van de boodschap vind ik dit wederom een erg fraai album. Veel mooie muziek weer.

Ik neem aan dat je begrijpt dat het niet per se draait om de rechten van de mens, maar het gebruik er van in een plaat waar de muziek over het algemeen centraal staat(en zeker bij Richter wil je gewoon dat de muziek 'spreekt'), waarmee voor mij de houdbaarheid van een plaat wordt beperkt tot slechts 1, 2 keer luisteren. Dat heeft ook niet per se met se boodschap te maken maar wel met hoeveel keer iets met gesproken tekst en zeker een repetitieve zoals hier interessant blijft om te luisteren.

Kortom: het heeft geen bal met politieke correctheid te maken.

De uitleg hierboven niet, het herhalen van de stukjes tekst omtrent de rechten van de mens wel; Max Richter laat graag zien dat hij deugt en slaat in de uitvoering de plank een beetje mis.