menu

The Flaming Lips - American Head (2020)

mijn stem
3,87 (81)
81 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Warner Bros.

  1. Will You Return / When You Come Down (5:21)
  2. Watching the Lightbugs Glow (2:53)
  3. Flowers of Neptune 6 (4:30)
  4. Dinosaurs on the Mountain (3:38)
  5. At the Movies on Quaaludes (3:41)
  6. Mother I've Taken LSD (3:48)
  7. Brother Eye (4:23)
  8. You N Me Sellin' Weed (4:56)
  9. Mother Please Don't Be Sad (3:35)
  10. When We Die When We're High (3:39)
  11. Assassins of Youth (4:12)
  12. God and the Policeman (2:28)

    met Kacey Musgraves

  13. My Religion Is You (3:33)
totale tijdsduur: 50:37
zoeken in:
avatar van musicfriek
4,0
geplaatst:
Gewoon in een interview lezen dat dit album veel weg heeft van The Soft Bulletin, toevallig 1 van mijn favorieten van The Flaming Lips naast Yoshimi Battles the Pink Robots. En ja, Flowers of Neptune doet er zeker aan denken, wat een heerlijk nummer. En hoe mooi is de afsluiter My Religion Is You? Prachtig. En een duet met Kacey Musgraves? Ben erg benieuwd!


avatar van Poles Apart
4,0
geplaatst:
En de volgende: You n Me Sellin’ Weed.

avatar van kennie
4,0
geplaatst:
musicfriek schreef:
Gewoon in een interview lezen dat dit album veel weg heeft van The Soft Bulletin, toevallig 1 van mijn favorieten van The Flaming Lips naast Yoshimi Battles the Pink Robots. En ja, Flowers of Neptune doet er zeker aan denken, wat een heerlijk nummer. En hoe mooi is de afsluiter My Religion Is You? Prachtig. En een duet met Kacey Musgraves? Ben erg benieuwd!


The Soft Bulletin is een prachtplaat inderdaad. Zou fijn zijn als ze dat niveau weer zouden halen. Ben na At War With the Mystics een beetje afgehaakt. Wel af en toe nieuwe platen geprobeerd maar niet dezelfde magie ontdekt als die op Soft Bulletin.
Wil eigenlijk wachten tot 11 september maar ga toch maar eens luisteren op Spotify. Staan inmiddels al vier tracks op zag ik.

avatar van CWTAB
4,0
Heel felle "spacy" sound (bij momenten idd. The Soft Bulletin, à la The Spiderbite Song), de noisy uithalen zijn verdwenen, de weerhaken zitten nu textueel (Mother I've Taken LSD, Brother Eye)

avatar van Venceremos
4,0
Waan me weer in het Amerikaanse lofi-universum van rond de milenniumwende. Net zo sterk als Grandaddy's comeback van 2017?
Enkel de samenwerking met Musgraves valt voorlopig wat uit de toon.

avatar van Bert Wasbeer
3,5
De vinyl verpakking vind ik echt prachtig psychedelisch. De platen zijn net van die vloeistofdia's, zoveel kleuren.

Over de muziek kan ik nog niet helemaal oordelen, maar m'n eerste inschatting is dat het een keurig plekje verdient in de middenmoot van hun oeuvre. Overtuigend degelijk, maar ook geen echte knaller van het niveau Yoshimi of (hun beste werk) Embryonic. De plaat herinnert inderdaad deels aan de sound van eind jaren negentig, begin 2000,maar het tempo ligt vaak laag en nog niet alle songs overtuigen me direct. Misschien komt dat nog.

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Flaming Lips - American Head - dekrentenuitdepop.blogspot.com

en een halve extra voor de bijdragen van Kacey Musgraves.

The Flaming Lips - American Head
De muziek van The Flaming Lips schuurde de afgelopen jaren wel wat, maar betovert nu met dromerige, melodieuze en wonderschone klanken vol invloeden uit de jaren 70

The Flaming Lips nemen je op American Head mee terug naar de jaren 70 en doen dit met fraaie arrangementen, prachtige psychedelische klanken en verrassend melodieuze songs. American Head is een album om heerlijk bij weg te dromen, maar het is ook een Flaming Lips album, dat de fantasie zo nu en dan stevig prikkelt. De band maakte het ons de afgelopen jaren wel eens moeilijk, maar American Head is vooral een buitengewoon aangenaam album dat je mee terug neemt naar de zorgeloze jaren uit de jeugd van voorman Wayne Coyne. American Head is een album waarop heel veel moois valt te ontdekken, met de gastvocalen van Kacey Musgraves als kers op de taart.

De tijd dat een nieuw album van The Flaming Lips al bij voorbaat zeker was van een plekje in de jaarlijstjes ligt al een tijd achter ons. Hiervoor moeten we terug naar albums als The Soft Bulletin uit 1999 en Yoshimi Battles The Pink Robots uit 2002 die menig aansprekend jaarlijstje aanvoerden. Sindsdien is het oeuvre van de band uit Oklahoma City, Oklahoma, een stuk wisselvalliger. Wisselvallig of niet, saai zijn de albums van The Flaming Lips nooit, waardoor ik altijd nieuwsgierig ben naar nieuw materiaal van de Amerikaanse band.

Dit keer was ik extra nieuwsgierig want American Head werd in de aankondigingen die aan de release van het album vooraf gingen vergeleken met de bovengenoemde twee albums, die inmiddels best klassiekers mogen worden genoemd. American Head is volgens voorman Wayne Coyne’s geïnspireerd door zijn zorgeloze jeugd in Oklahoma in de vroege jaren 70, al gaat tegelijkertijd het verhaal dat de belangrijkste inspiratie kwam van een documentaire waarin ook de jonge jaren van Tom Petty, een van de helden van Wayne Coyne, werd belicht.

Wat het ook is, het heeft The Flaming Lips geïnspireerd tot een opvallend melodieus en toegankelijk album. De wat zweverige psychedelische klanken op het album doen inderdaad wel wat denken aan The Soft Bulletin en Yoshimi Battles The Pink Robots, al vind ik vergelijken met het beste werk van de band lastig en hoor ik net zo veel verschillen als overeenkomsten. Het tempo op American Head ligt laag, het geluid is vol en in muzikaal opzicht duiken meer dan eens invloeden uit de jaren 70 op, wat ook niet zo gek is voor een album dat Wayne Coyne de soundtrack van zijn jeugd noemt.

De muziek van The Flaming Lips streek de afgelopen jaren met grote regelmaat flink tegen de haren in, maar op American Head klinkt alles even mooi, melodieus en aards. Het is muziek om heerlijk bij weg te dromen, zeker als de klanken en vocalen breed uit mogen waaien, wat nogal eens het geval is op American Head.

Een volgende verrassing duikt op wanneer Wayne Coyne in vocaal opzicht voor het eerst gezelschap krijgt van niemand minder dan Kacey Musgraves. Bij Kacey Musgraves denk ik onmiddellijk aan countrypop, maar ook in het psychedelische klankentapijt van The Flaming Lips gedijt haar uitstekende stem uitstekend.

The Flaming Lips maakte de afgelopen jaren ook een aantal wat tegendraadse en spacy albums, maar op American Head klinkt alles even aards en harmonieus. Dat kunnen we in deze bijzondere tijden best gebruiken en ik heb het nieuwe album van The Flaming Lips daarom ook direct vol liefde omarmd.

Of het album uiteindelijk dezelfde status weet te bereiken als The Soft Bulletin of Yoshimi Battles The Pink Robots zal de tijd moeten leren, maar vooralsnog word ik volop betoverd door de rijk gearrangeerde en ingekleurde en heerlijk melodieuze songs op het nieuwe album van de Amerikaanse band. Het is een album dat aan de ene kant associaties oproept met heel veel psychedelische popmuziek uit de jaren 70, maar aan de andere kant is het toch ook een typisch Flaming Lips album, waarop het aan het einde toch nog even schuurt.

Het is een album waarop de elektronica in dikke wolken op je af komt en waarop strijkers een belangrijke rol spelen, maar hier en daar is er ook zeker ruimte voor heerlijk gitaarwerk. En dit alles verpakt in songs die verleiden en betoveren. Al met al een van de betere albums van The Flaming Lips, zeker een van de meest aangename en waarschijnlijk de makkelijkste. Erwin Zijleman

avatar van Poles Apart
4,0
'Mother I've Taken LSD' (en eigenlijk het merendeel van de plaat wel), komt, meer dan andere Lips albums, dicht in de buurt van het geluid van de band van oud-kompaan Jonathan Donahue, Mercury Rev.

avatar van Ernie
Hier ga ik toch ook eens achteraan gaan. The Terror is de laatste plaat ik kocht van hen maar met Soft Bulletin, Yoshimi, At war with the mystics en Embryonic heb ik al redelijk wat in huis. De bijdrage van Kacey Musgraves is een grote plus want haar Golden Hour is een schitterende plaat en erg benieuwd hoe ze hier in past.

avatar van CWTAB
4,0
Plaat die meer en meer vertrouwt aanvoelt, een klankentapijt als een warm dekentje als het ware ... als nummer 4 & 5 er niet hadden opgestaan voor mij dan een zo goed als perfecte plaat.

Vinyl versie met de psychedelische kleuren is ook een leuk pluspunt, raar wel is dat die blijkbaar at random verzonden zijn naar de shops zonder melding (wel leuk voor mij want ik heb zo een versie kunnen kopen voor de prijs van gewoon vinyl 23€ en dan thuis aangenaam verrast bij het openen). Blijkbaar enkel voor de Europese markt en hopeloos uitverkocht (500 stuks voor de US markt die nog al voor het dubbele online gaan)

avatar van Kaaasgaaf
4,0
Venceremos schreef:
Net zo sterk als Grandaddy's comeback van 2017?
Dat denk ik net niet, maar het grote verschil is natuurlijk ook dat The Flaming Lips nooit gestopt zijn geweest en redelijk uiteenlopende stijlen bleven verkennen. Grandaddy bleef altijd als Grandaddy klinken (ook toen ze gestopt waren, klonk Jason solo direct herkenbaar), minder avontuurlijk maar wel net wat consistenter.

avatar van Kaaasgaaf
4,0
Overigens zou ik dit album ook niet zo snel als een comeback zien. Als je al hun malle projecten wegdenkt en puur naar de reguliere albums kijkt, vind ik alleen Oczy Mlody een wat minder werkje. Voor de rest zijn ze toch behoorlijk consistent gebleven en The King's Mouth gaf al een behoorlijke indicatie dat ze deels zouden terugkeren naar hun meer kleurrijke en minder duistere kant. Al vind ik het mooie van dit album dat die duisterheid op de achtergrond wel degelijk doorklinkt. In combinatie met de teksten die voor Wayne's doen behoorlijk persoonlijk lijken, resulteert dat in een indringend wrang geheel. Minder sprookjesachtig dus dan weleer, maar in zekere zin - juist door het aardse aspect - misschien nog wel troostrijker.

avatar van SirChenque
4,5
Hoe dan ook, een fascinerend album is dit zeker! De topjaren 90 van de band revisited? De band zet mij wel vaker op het verkeerde been, "Yoshimi" heeft lang geduurd voordat ik dit album snapte.....toen ik het eenmaal begreep was ik verkocht. En op "American Head" lijkt alles op het eerste gehoor lekker voort te kabbelen, je denkt in eerste instantie Ik geloof het wel weer, maar schijn bedriegt. Neem de tijd. Er bevinden zich namelijk vele aangename verrassingen onder dit geluidstapijt. Zelf kunnen mij de songs met computerbliepjes erg bekoren ("Brother Eye" & "Assasins of Youth") en de psychedelische sound van instrumentals "When We Die When We're High" en "Watching The Lightbugs Glow" (met hemelse keelklanken van Kacey Musgraves") zijn simpelweg onversmadelijk. En ik ben gevoelig voor details, zoals die lome baslijn van "Flowers of Neptune 6" (op 1.47"), zalig! Of hoe de drums invallen op "My Religion Is You"....al met al een hele fijne plaat, een echte ontdekkingsreis en is dat nou niet wat de muzikale kunstvorm juist zó interessant maakt?


Volg hier mijn playlist met indie-folk-pop-soul-parels

avatar van Supersid
5,0
Laat mij nog eens wonderlijk in herhaling vallen en benadrukken hoe mooi dat vinyl wel niet is! Zeer sterke plaat ook al weer, ik koop ondertussen alles blind maar deze staat (om een voetbalterm te gebruiken) zeker in "de linkerkolom". Knap werk, heren Lips!

avatar van overmars89
4,0
Man, Man, Man wat valt hier veel te ontdekken. Voor mijn eerste luisterbeurt was ik hier nog niet klaar voor, maar met elke luisterbeurt ontdek ik wel weer wat meer moois. Het vergt veel van me, dat wel. Tevens is dit wel een album dat ik graag in andere staten zou willen horen. Goed, al met al zit dit prachtig in elkaar.

Ik zou maar is snel wat oude albums van de band moeten opzoeken en beseffen.

avatar van titan
4,5
titan (crew)
Na een aantal donkere albums tapt The Flaming Lips deze keer (gelukkig) uit een wat lichter vaatje. De referenties naar dinosaurussen, ruimteschepen en softdrugs zijn gebleven, maar de psychedelische uitbarstingen zijn naar de achtergrond gedreven en vervangen een dromerig, loom, spacy en toegankelijker klankentapijt waarop het (in combinatie met de ingehouden falsetstem van Wayne Coney die minder onvast klinkt dan we van hem gewend zijn) heerlijk wegzweven is. Dit prachtige album mag gerust hun beste sinds Yoshimi Battles The Pink Robots genoemd worden.

avatar van Cor
3,5
Cor
Vintage Flaming Lips. De sci-fi achtige titels. De psychedelische onderwatertonen. Maar ook gewoon mooie melodieën. Ik zal nooit een absolute fan worden, maar dit werkje is prima

avatar van Litmanen1
4,5
Pure covid comfort music, muzikale drugs. Heerlijk. Ik heb net dit fijne vinyl aangeschaft en verkeer in hogere sferen. Waar ik bij eerdere goede albums van FL wel zwakke momenten hoorde, kan ik hier nog geen slechte nummers vinden. De strijkers, triphop achtig drumbeats, spacy achtig sounds en dromerige zang. I love it. Twijfel om te verhogen naar 4.5 maar wil eerst nuchter zijn voor het beste oordeel

3,0
Weinig variatie. ieder nummer in eenzelfde tempo. En dat verveelt mij snel m.b.t. Flaming Lips.
Heb het gevoel dat ze met dit album de sfeer van 'Soft Bulletin' hebben willen (her)creëren maar zijn daar niet in geslaagd. Vind het zelfs een beetje zeikerig.

avatar van aerobag
3,0
ik heb Flaming Lips hoog zitten, Soft Bulletin zou ik zo ergens bovenaan mijn top 100 plaatsen, maar ook de andere albums draai ik nog steeds regelmatig. En met veel plezier. Post-Embryonic zijn onze wegen iets gescheiden, maar ik hoorde positieve geluiden over dit album. Ze zouden zelfs terug op het oude niveau zijn.

Dat hoor ik er helaas persoonlijk niet in. Wayne zingt nog uitbundig over het een en ander geïnspireerd door drugsgebruik, maar de LSD van rond jaren 90/begin 2000 was toch wel een stukje krachtiger dan de LSD die hij vandaag de dag voorgeschoteld krijgt.

Ik hoor wel een verleidelijke verzameling nummers met een paar zeer positieve uitschieters. De opener doet inderdaad met vlagen denken aan de reizen in de hoge sferen van het eerdere werk. Daarna blijft het album wat dichter bij de grond, alhoewel het nooit helemaal met beide voeten op de grond landt. Flower of Neptune 6 vind ik ook een opvallende verschijning, die mij ook echt wel weet te raken. Het album kent nog wel meer interessante momenten, zoals Mother Please Don't Be Sad en Assassins of Youth, maar het is mij over het algemeen iets te mild en ook iets teveel van hetzelfde.

avatar van SirChenque
4,5
Las zojuist in de Popcorn nieuwsbrief van David over het Tiny Desk Concert van The Flaming Lips, volledig corona-proof. Zeker de moeite waard om even te bekijken!

avatar van aerobag
3,0
SirChenque schreef:
Las zojuist in de Popcorn nieuwsbrief van David over het Tiny Desk Concert van The Flaming Lips, volledig corona-proof. Zeker de moeite waard om even te bekijken!


De plastieken bal is onderhand het handelsmerk geworden van the Flaming Lips, past inderdaad perfect in deze tijd. Voortaan in Nederland maar allemaal in de plastic bubbel over straat

avatar van SirChenque
4,5
In plastic bal, met mondkapje en in een geïsoleerde ruimte.........je zou het er zomaar benauwd van kunnen krijgen.............overigens vind ik American Head écht een steeds fijnere plaat worden, groeiert.......

Gast
geplaatst: vandaag om 17:31 uur

geplaatst: vandaag om 17:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.