Reinhard Mey - Das Haus an der Ampel (2020)
mijn stem
1 stem
Duitsland
Folk
Label: Odeon
-
Im Hotel zum Ewigen Gang der Gezeiten (4:24)
-
An Meinen Bleistift (3:28)
-
Das Haus an der Ampel (8:15)
-
Der Vater und das Kind (4:30)
-
In Wien (5:42)
-
Bleib bei Mir (4:22)
-
Häng Dein Herz Nicht an Einen Hund (3:18)
-
Glück Ist, Wenn du Freunde Hast (4:02)
-
Menschen, die Eis Essen (5:23)
-
Ich Liebe Es, Unter Menschen zu Sein (4:18)
-
Gerhard und Frank (4:36)
-
Wiegenlied (2:41)
-
Wir Haben Jedem Kind ein Haus Gegeben (4:26)
-
Zimmer mit Aussicht (5:07)
-
Was Will Ich Mehr (3:40)
-
Scarlet Ribbons (2:44)
-
Im Hotel zum Ewigen Gang der Gezeiten (Skizzenbuch) (4:24)
-
An Meinen Bleistift (Skizzenbuch) (3:28)
-
Das Haus an der Ampel (Skizzenbuch) (8:15)
-
Der Vater und das Kind (Skizzenbuch) (4:30)
-
In Wien (Skizzenbuch) (5:42)
-
Bleib bei Mir (Skizzenbuch) (4:22)
-
Häng Dein Herz Nicht an Einen Hund (Skizzenbuch) (3:18)
-
Glück Ist, Wenn du Freunde Hast (Skizzenbuch) (4:02)
-
Menschen, die Eis Essen (Skizzenbuch) (5:23)
-
Ich Liebe Es, Unter Menschen zu Sein (Skizzenbuch) (4:18)
-
Gerhard und Frank (Skizzenbuch) (4:36)
-
Wiegenlied (Skizzenbuch) (2:41)
-
Wir Haben Jedem Kind ein Haus Gegeben (Skizzenbuch) (4:26)
-
Zimmer mit Aussicht (Skizzenbuch) (5:07)
-
Was Will Ich Mehr (Skizzenbuch) (3:40)
-
Scarlet Ribbons (Skizzenbuch) (2:44)
0
geplaatst: 28 juni 2020, 12:26 uur
Was net een paar dagen de nieuwe Bob Dylan aan het beluisteren, toen ik las dat Reinhard Mey ook een nieuw album heeft uitgebracht. En niet zomaar nog wat liedjes, maar maar liefst 16 nieuwe nummers. En net zoals bij Bob zijn het wat langere, rustigere, en zelfs af en toe wat trage nummers. En net zoals Bob reflecteert hij behoorlijk veel over een lang leven (Bob is 79, Reinhard 78). En dat heeft tot erg prettige resultaten geleid .
Tot zover de overeenkomsten. Dan nu de verschillen: Bob praat-zingt veel en heeft eigenlijk nooit goed gezongen, Reinhard zingt wel goed; en doet dat vreemd genoeg slechts een tikkeltje minder dan zo'n 50 jaar geleden.
Maar ook de inhoud van de reflectie is zeer verschillend: Bob is - zoals altijd - poëtisch, doet veel aan namedropping om de tijdgeest te duiden en beziet de dingen wat grootser. Reinhard daarentegen houdt het allemaal veel kleiner en put uit zijn persoonlijke ervaringen.
En hoewel het onvermijdelijk is dat je bij artiesten met zo'n indrukwekkend oeuvre wel eens flarden terughoort van vroegere songs, is de kwaliteit van de nummers verbazingwekkend hoog. Er zit een iets clichématig nummer tussen ("Glück Ist, Wenn du Freunde Hast"), maar voor de rest is het genieten.
Absoluut hoogtepunt is het titelnummer: in ruim 8 minuten neemt hij ons mee op een rondreis door zijn ouderlijk huis en de daarbij behorende jeugdherinneringen. Ook bezingt hij het begin van zijn carrière ("In Wien") en is het tragische verhaal van "Gerhard und Frank" ontroerend. In "Häng Dein Herz Nicht an Einen Hund" vertelt hij dat een hond als een soort spiegel kan uitpakken.
Maar ook de andere nummers doen hier niet veel aan onder. En als bonus heeft hij besloten om de nummers - met alleen zijn gitaar als begeleiding - toe te voegen. Daar kan ik hem alleen maar gelijk in geven. Want ook als je deze akoestische versie 'los' zou draaien, heb je ook een fantastisch album.
Kortom: na vele dagen draaien geef ik de voorkeur aan Reinhard Mey's album (boven dat van Bob Dylan).
Tot zover de overeenkomsten. Dan nu de verschillen: Bob praat-zingt veel en heeft eigenlijk nooit goed gezongen, Reinhard zingt wel goed; en doet dat vreemd genoeg slechts een tikkeltje minder dan zo'n 50 jaar geleden.
Maar ook de inhoud van de reflectie is zeer verschillend: Bob is - zoals altijd - poëtisch, doet veel aan namedropping om de tijdgeest te duiden en beziet de dingen wat grootser. Reinhard daarentegen houdt het allemaal veel kleiner en put uit zijn persoonlijke ervaringen.
En hoewel het onvermijdelijk is dat je bij artiesten met zo'n indrukwekkend oeuvre wel eens flarden terughoort van vroegere songs, is de kwaliteit van de nummers verbazingwekkend hoog. Er zit een iets clichématig nummer tussen ("Glück Ist, Wenn du Freunde Hast"), maar voor de rest is het genieten.
Absoluut hoogtepunt is het titelnummer: in ruim 8 minuten neemt hij ons mee op een rondreis door zijn ouderlijk huis en de daarbij behorende jeugdherinneringen. Ook bezingt hij het begin van zijn carrière ("In Wien") en is het tragische verhaal van "Gerhard und Frank" ontroerend. In "Häng Dein Herz Nicht an Einen Hund" vertelt hij dat een hond als een soort spiegel kan uitpakken.
Maar ook de andere nummers doen hier niet veel aan onder. En als bonus heeft hij besloten om de nummers - met alleen zijn gitaar als begeleiding - toe te voegen. Daar kan ik hem alleen maar gelijk in geven. Want ook als je deze akoestische versie 'los' zou draaien, heb je ook een fantastisch album.
Kortom: na vele dagen draaien geef ik de voorkeur aan Reinhard Mey's album (boven dat van Bob Dylan).
* denotes required fields.
* denotes required fields.