Katie Melua - Album No. 8 (2020)

Nieuwe single Leaving the Mountain voor mij wel raak. Dit is classic Katie goodness.

De andere singles ook erg mooi. Smaakvol gearrangeerd met opvallend sterke teksten. Als vanouds een glansrol voor Katie's zoetgevooisde geluid van uniek behagen. Deze jongen blijft een fan in hart en nieren.

Gaat wel goedkomen met dit album tot zo ver. Vorige plaat gaf mij nog niet direct het gevoel dat ze het ging redden zo voor het eerst in haar carrière zonder Batt maar deze drie tracks zijn stuk voor stuk erg sterk.

Dat kun je wel stellen, wat een prachtig nummer is dat

Ik word helemaal zen van die zwoele stem van haar.

Katie is de bom.

Gisteren haar debuut beluisterd en wat een verschil met de nummers die nu bekend zijn van dit album. Ze klinkt een stuk volwassener en haar stem is ook beter geworden. Maar goed, ze was 18 ten tijde van haar debuut. Weer een album erbij voor de herfstdagen.

Deranged, Leaving the Mountain heeft nu ook een videoclip, kun je lekker wegzwijmelen

Gaan we doen.

Vierde single uit. Ook al hemels. Dit album gaat gewoon een van haar beste worden.

Gewoon een van haar beste.

Dit album.

Zoals al wel in de lijn der verwachting lag na bijna de helft vrijgegeven.

Hele album houdt die heavenly chill vibe vast zonder saai te worden.

Zoals de voorganger wel een beetje had.

Onderhuids sprankelt die zinderende spanning als vanouds met dat ongeëvenaarde stemgeluid dat we allemaal zijn gaan waarderen door de jaren heen.

Lekker plaatje man.

Deranged is fan geloof ik.

Absoluut Erikpol.

Lekker rustgevend plaatje van Katie Melua, waarbij je net niet indommelt. En dat is maar goed ook, want Melua heeft een stem die uiterst geschikt is voor de mooie melodielijnen die ze zingt, en de begeleiding is sprookjesachtig.

Geen uitschieters; lekker consistent album voor een schemerige zondagavond.

3,5 sterren

Nog vijf van deze albums, en het dozijn is vol.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Katie Melua - Album No. 8 - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Katie Melua - Album No. 8
Katie Melua was een tijd afwezig, maar keert terug met een album dat niet revolutionair anders klinkt dan haar vorige albums, maar op subtiele wijze toch een flink stuk smaakvoller is

Katie Melua was nog niet eens twintig toen ze doorbrak met het fraaie Call Of The Search. De albums die volgden vond ik steeds net wat minder interessant, maar het deze week verschenen Album No. 8 is een flinke stap in de goede richting en bovendien een groeiplaat. Het klinkt allemaal net wat minder zoet en lieflijk, al blijft het natuurlijk wel Katie Melua. Ik was zeker niet direct overtuigd, maar Album No. 8 komt steeds mooier tot leven en kleurt de huidige tijd fraai in met mooie klanken en de prachtige stem van Katie Melua, die wat warmer en volwassener klinkt dan in haar jonge jaren. Langzaam maar zeker heeft ze mij weer overtuigd.

Ik was in 2003 absoluut gecharmeerd van het debuutalbum van Katie Melua. Waar ik de albums die volgden al snel wat te braaf of zelfs veel te braaf vond, liet Call Of The Search een bijzonder eigen geluid horen, waarmee Katie Melua alle kanten op kon. Dat was voor mij in de jaren die volgden niet altijd de juiste kant helaas, maar in commercieel opzicht waren de albums zeer succesvol.

Het betekende wel dat ik na een paar albums stopte met het volgen van Katie Melua, totdat deze week Album No. 8 op de mat plofte. Album No. 8 is de opvolger van het in 2013 verschenen Ketevan (het kerstalbum uit 2016 tel ik maar even niet mee) en volgt op het einde van het huwelijk van Katie Melua, dat ongeveer even lang duurde als de stilte sinds haar vorige album. Het einde van haar huwelijk heeft hier en daar sporen nagelaten op Album No. 8, maar een echt breakup album is het zeker niet.

Album No. 8 is een album waar je niet te snel conclusies over moet trekken. Het album opent met een flink bataljon aan strijkers, een warm akoestisch geluid en de mooie stem van Katie Melua. Typisch Katie Melua dacht ik in eerste instantie, al klonk het allemaal wel bijzonder aangenaam en niet zo zoet en braaf als haar laatste albums.

Album No. 8 bevat veel meer tracks waarin de strijkers domineren, maar ook flink wat songs waarin de instrumentatie subtieler en ook speelser is. Op het door Leo Abrahams geproduceerde album durft Katie Melua voorzichtig afstand te nemen van het geluid waarmee ze ooit doorbrak naar een groot publiek. Dat doet ze in eerste instantie met een geluid vol invloeden uit de jaren 70, waarin de Brits-Georgische zangeres klinkt als een tijdloze singer-songwriter uit de Laurel Canyon, waarna hier en daar voorzichtig experimenten volgen.

Het jazzy Voices In The Night kleurt wat duidelijker buiten het typische Katie Melua geluid en wanneer je goed luistert doet Katie Melua dat in veel meer tracks, al heb ik naar een ander album geluisterd dan AllMusic.com dat invloeden uit de postpunk, electropop en Krautrock hoort op het album. Dat hoor ik gelukkig niet, want Katie Melua mag best Katie Melua blijven.

Omdat de uitstapjes buiten de gebaande paden subtiel zijn, heb ik het een paar keer opnieuw moeten proberen met Album No. 8, maar inmiddels moet ik toegeven dat ik aangenaam verrast ben door het nieuwe album van Katie Melua. De Britse muzikante klinkt wat ouder en doorleefder dan in haar hele jongen jaren en dat heeft haar zang goed gedaan. De instrumentatie op het album is me nog wel eens wat te zoet, maar minstens net zo vaak hoor ik een tijdloos singer-songwriter geluid dat je een paar decennia mee terug neemt in de tijd.

De vroege albums waren me vaak net wat te vol geproduceerd, maar Leo Abrahams heeft fraai werk verricht en heeft het nog altijd herkenbare Katie Melua geluid wat warmer en wat minder bombastisch gemaakt. Zeker in de kleine uurtjes vult de fraaie stem van Katie Melua op fraaie wijze de ruimte en bij beluistering met de koptelefoon hoor je ook nog eens hoe smaakvol de instrumentatie is. Iedereen die Katie Melua, net als ik, een paar jaar geleden al heeft afgeschreven, moet het zeker nog eens proberen met Album No. 8, dat zeker de tijd moet krijgen om te groeien. Erwin Zijleman

Zangeres Katie Melua werd geboren op 16 september 1984 in het Georgische Kutaisi en vierde onlangs haar 36e verjaardag. De brunette brak in 2003/2004 door met haar debuutalbum “CALL OFF THE SEARCH” en de single “THE CLOSEST THING TO CRAZY” werd in Nederland vooral door Radio 2 opgepikt en, wat mij betreft, tot vervelends toe vaak gedraaid. Met het van “PIECE BY PIECE” afkomstige “NINE MILLION BICYCLES’ scoorde ze haar eerste super hit en het is tot aan de dag van vandaag een geweldige song. Werd ze in het begin van haar carrière nog begeleid door Mike Batt, die je zou kennen van de Top 40 “LADY OF THE DAWN” uit 1979, tegenwoordig staat ze op eigen benen en dat gaat haar heel goed af. Album #8 is toepasselijk getiteld “ALBUM NO. 8” en laat het van Melua bekende geluid horen. Haar zoetgevooisde stem heeft een karakteristiek geluid en een aangename warmte en die draagt de 10 nieuwe liedjes op dit album, bij elkaar iets meer dan 37 minuten muziek. Het album kwam tot stand in een periode waarin de zangeres scheidde van haar man, James Toseland. Het paar was sinds september 2012 getrouwd en zijn dit jaar gescheiden. In de songs zit een bepaalde emotie die terug te voeren is naar de mindere periode die Melua achter de rug heeft. “ALOVE LIKE THAT” heeft mooie strijkers arrangementen, “ENGLISH MANNER” subtiele gitaarpartijen, “LEAVING THE MOUNTAIN” is heel klein en subtiel gehouden, “JOY” is een sfeervol liedje en ‘VOICES IN THE SKY” is het meest jazzy nummer van het album. “MAYBE I DREAMT IT” is weer een sferische ballad, “HEADING HOME” heeft weer prachtige arrangementen en er zit een mooie opbouw in, “YOUR LONGING IS GONE” is het meest uptempo liedje, zij het dat het nog steeds niet swingend is. Het is een prachtig popliedje, dat gehoord mag worden. “AIRTIME” is ook weer typisch Melua, midtempo en mooi gezongen en met “REMIND ME TO FORGET” komt het album rustig en ook melancholisch tot een einde. Je kunt uit de teksten halen wat je er zelf in ziet, maar door de wijze waarop het gearrangeerd is en hoe Katie Melua het zingt, kun je niet anders concluderen dan dat het een gevoelig album geworden is met een 10 tal mooie liedjes. Melua kan hier weer jaren mee vooruit.

Katie Melua being Katie Melua, zo kan je dit album wel samenvatten. De mooie dame met de mooie stem maakt wederom mooie nummers. Warm, herfstig en precies zoals je van Katie Melua haar muziek zal verwachten. Is het erg dat ze opnieuw op die manier doet? Naar mijn mening helemaal niet, als het zo smaakvol opgevoerd wordt als op dit Album No. 8. Laat ik zeggen: Melua did it again.

Wonderschoon.

Fijn album om lekker bij weg te dromen. Rustig, ingetogen, met net genoeg melodie om me bij de les te houden. Prettige stem heeft ze overigens.

Haar stem is fantastisch, maar na een nummertje of 3 kan ik de concentratie niet meer opbrengen. Dus albums van Katie Melua duren voor mij altijd een eeuwigheid om te beluisteren. Niettemin keer wel steeds weer terug. Wat is dat toch? Dit album vind overigens niet erg vernieuwend.. of misschien moet ik er weer eens helemaal inkomen. We zullen het zien. Dikke 3*

1. A Love Like That (3:07)  --- 3,0
2. English Manner (4:27) --- 3,0
3. Leaving the Mountain (3:36)  --- 3,0
4. Joy (3:35) --- 3,5
5. Voices in the Night (4:55)  --- 3,5
6. Maybe I Dreamt It (3:19) --- 3,0
7. Heading Home (3:46) --- 3,5
8. Your Longing Is Gone (3:25)  --- 3,5
9. Airtime (3:26)  --- 3,5
10. Remind Me to Forget (3:36) --- 3,0

Denk wel het beste wat ze gemaakt heeft, het vorige werk deed me eigenlijk niets.

Hoe toevalling! Ik heb ook altijd problemen gehad met haar vorig werk maar Album N°8 vind ik verrassend genoeg wel goed. De songs en haar stem klinken op de één of andere manier wat meer volwassen. Nu hoor ik dat ze niet meer onder de vleugels is van producer Mike Batt. Misschien dat dit er iets mee te maken heeft?