Washed Out - Purple Noon (2020)

Deze artiest ging per album achteruit, zijn hoogtepunt was de EP Life of Leisure maar daarna werd het alleen maar minder, alhoewel het album Within and Without ook nog wel goed is.
Toch ben ik wel benieuwd naar deze, en dat komt vooral door de hoes.

Eerste luisterbeurt doet vermoeden dat het wederom meer van hetzelfde is. Ik heb al een aantal keer het drumloopje gehoord die op elk album wordt gebruikt (steeds net voor de beat weer begint). Jammer.

Zijn minste tot nu toe. Te steriel en koud.

Ernest Greene zit al vanaf hij onder de naam Washed Out platen uitbrengt gevangen in een gigantische opgeblazen veelkleurige strandbal gemoedstoestand. Deze uit Georgia afkomstige singer-songwriter leeft vanaf zijn eerste EP High Times in een eeuwig voortdurende zomervakantie bubbel, waarbij soul en eighties wave elkaar omarmen in een broeierige warme sensuele sound. School’s out for summer, School’s out forever. Het leven bestaat uit een overdosis aan zonnestralen en frisse verkoelende cocktails.

Purple Noon voegt dan ook niet veel toe aan de vorige drie albums, maar is gewoon weer de perfecte soundtrack voor vluchtige relaties die gevoed worden door de kriebels in de buik die de liefde in dit seizoen zo treffend weet op te roepen. Hypnotiserende wegdromende chillwave met een hoog retro gehalte. Ernest Greene maakt dus niks aan de hand muziek. Alsof de tijd op een onbewoond Bounty reclame eiland heeft stil gestaan. De zwoelheid ademt door de oververhitte poriën heen. Het beweegt zich voort in dezelfde vlakke levenloze kunstmatig gecreëerde waterplassen. Ingericht met een aangelegd strand om de consument te plezieren.

Passend in de tijd dat Corona alleen nog een met limoen te drinken biermerk was welke in de jaren tachtig genoot van een steeds grotere opmars in de Verenigde Staten. In de wereld van Ernest Greene lijkt er geen plaats te zijn voor het gelijknamige virus, welke de aarde in de ban houdt. Schijn bedriegt, want er was namelijk voor Italië gekozen om inspiratie voor de videoclips op te doen toen daar de doemscenario’s zich aandienden. Toch is er blijkbaar bewust besloten om er op Purple Noon verder geen aandacht aan te besteden.

Misschien maar goed ook, men is toe aan een stuk minder angst en meer aan de eerder genoemde liefde. Liefde zal uiteindelijk alles overwinnen. Op Purple Noon is echter zweterige seks wat de ondertoon voert en er licht sensueel doorheen ademt. Romantiek met een hoog knuffelgehalte. Het is allemaal zo mellow dat er weinig onderscheid in de verschillende nummers terug te horen is. Eigenlijk zijn er geen positieve, maar ook geen negatieve uitschieters te noemen.

Ergens op de achtergrond probeert een akoestisch gitaartje er in Game of Chance subtiel wat variatie in te brengen, al vallen deze klanken minimaal op. Alleen het tegen de dreamhouse aanleunende Leave You Behind en de aanstekelijke beats van Hide proberen wat opschudding te veroorzaken. Purple Noon zou vroeger betiteld worden als een Yuppie plaat. Ideaal voor de hoog opgeleide community die buiten hun baan volledig wil genieten van de luxe, en niet gewezen wil worden op de milieuproblematiek. Een niks aan de hand album.

Washed Out - Purple Noon | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Too Late doet wat mij betreft totaal niet onder voor eerder werk, erg tof nummer!

Wat een heerlijke plaat blijft dit. Kijkend naar de cover, ben ik met mijn hoofd alweer in Santorini en dan staat de muziek nog niet eens aan. De albumhoes past perfect bij de muziek (en vice versa, natuurlijk): dromerig, warm, fuzzy, heet, klef, zwoel en boven alles enorm chill.

Verder zegt het bericht van deric raven eigenlijk alles. Ik kan mij in deze plaat volledig verliezen: met deze muziek is het altijd zomer in huis.

Morgen nieuwe single, kan niet wachten. Dit is nog steeds mijn go-to plaat als de zon in alle sterkte schijnt!