Kalyanji-Anandji - Bombay the Hard Way: Guns, Cars & Sitars (1998)

Af en toe komt een mens merkwaardige muziek tegen. Het mag bekend worden verondersteld dat Bollywood afgemeten aan het aantal films de grootste filmindustrie ter wereld heeft. Volkomen logisch dat die films moeten worden voorzien van muziek. Het duo Kalyanji-Anandji (de broers Kalyanji Virji Shah en Anandji Virji Shah) maakte dergelijke muziek. Op imdb staat de heren bij zo'n 180 films vermeld als 'composer'. Dat is natuurlijk nogal wat.
De broers maakten ook muziek bij films die waren geinspireerd op de blaxploitationfilms uit Hollywood. En als er (een soort van) blaxploitationfilms moeten worden gemaakt, hoort daar de broeierige funk bij die daar nou eenmaal bijhoort. De broers hebben zich dan ook overduidelijk laten inspireren door de instrumentale funk van Isaac Hayes e.d., maar weten hieraan een geheel eigen Indiase twist te geven met sitars enzo.

Om het geheel nog vreemder te maken, zijn DJ Shadow en Dan the Automator - twee niet onverdienstelijke namen binnen de hip-hop - aan de slag gegaan met deze muziek, waardoor het geheel naar mijn mening het best omschreven als Indiase funky hip-hopbreaks. Toen ik deze gang van zaken las, had ik geen idee wat voor voorstelling ik me daarbij moest maken, maar nu ik de muziek daadwerkelijk gehoord heb, is het allemaal vrij logisch. Het klinkt echt zo en het klopt ook. De kanttekening die ik erbij maak, is dat ik vind dat er teveel aan de tracks gesleuteld is. Bij vlagen heb ik het idee dat ik naar een DJ Shadowalbum zit te luisteren en dat lijkt me niet te bedoeling. Het is me te vaak iets te 'hip' en dat is jammer, want juist bij een project als dit hoort er veel ruimte te zijn om de oorspronkelijk muziek de ruimte te geven en daar iets mee te experimenteren. Een tracks als Satchidananda is bijvoorbeeld erg sterk, juist omdat het sterk leunt op die typische sentimentele Bollywoodmuziek en hier slechts iets mee speelt. Helaas is niet het hele album zo, anders had ik dit echt heel erg leuk gevonden. Wat mij betreft is hetgeen ik tot nu toe van het tweede deel (waarin ook niet de nadruk op blaxploitationachtige muziek ligt) heb gehoord daarom iets leuker. Desalniettemin is dit een leuk (en bij vlagen erg vreemd, zoals bij Kundans Hideout) albumpje.

Psychonaatje heeft het goed verwoord. Toch staan er een aantal heerlijke tracks op dit plaatje. My Guru bijvoorbeeld is een klassieker (staat ook op Thicker Than Water), verder zijn Professor Pyarelal en vooral Satchidananda echt hele fijne nummertjes.