M.S.W. - Obliviosus (2020)

Hier te horen.

This album was written about my brother and for my family. addiction, substance abuse, near death experiences, loss, grieving for the undead. Drugs that make you Oblivious to the pain it's causing elsewhere.

Na een traag, doomy intro, valt het bijna stil en zet een engelachtige vrouwenstem in, om kort daarna weer bijval te krijgen van de rest. Dan houdt zij zich stil en begint de zanger te brulkrijsen. Pas na 4 minuten breekt een hels tempo los (de drums - en bas? niet te horen - dan, de rest blijft even uitgesponnen bezig). Op zich best een heel leuk nummer, eigenlijk.

Nummer twee begint weer hemels met een stukje piano, maar het nummer breekt vervolgens niet los...

'Humanity' begint met een stemmig akoestisch gitaartje, vergezeld van een even stemmige viool. Na een tijdje bemoeien de drums, en piepende en scheurende gitaren zich ermee, voorzien van stemmige zang. Dat wisselt elkaar een beetje af, al komt de viool pas dik over de helft weer even kijken. Al met al een mooi nummer.

En de epic last track die langer duurt dan alles ervoor tezamen, moet nog komen... Die is qua invulling wat minder spannend (geen piano, geen engelachtige vrouwenstem, beetje viool) en als compositie lijkt het maar wat aan te modderen. Lang niet slecht, maar niet de epic track die ik een beetje verwachtte.

Heel krap vier sterren, want anders had ik 'm niet nog een keer opgezet...
Schitterende hoes, btw.

M.S.W. is ook bekend onder de naam Hell en ik vind dit klinken als Hell. Hell III is mijn favoriete plaat van dat project en ik ben dan ook heel blij om te horen dat Obliviosus op die sound verder gaat met verrijkte instrumentatie. M.S.W. heeft een prachtige balans tussen funeraldoom en post-rock, met doorleefde raspende vocalen en melancholische cleane zang. Vooral de laatste track doet me, net als eerder Hell-werk, best wel denken aan een veel zwaardere en melancholische Godspeed You! Black Emperor.