Beaver Harris: The 360 Degree Music Experience - From Rag Time to No Time (1975)
mijn stem
1 stem
1
geplaatst: 3 mei 2021, 16:08 uur
From Ragtime to No Time is het debuutalbum van freejazz drummer Beaver Harris als bandleider van zijn collectief ''The 360 Degree Music Experience''; een collectief welke zich ten doel had gesteld om alle jazzgeneraties (en bijbehorende genres) alsook inheemse Afrikaanse en Latijnse muziek met elkaar te verbinden. Of het door de intrigerende doelstelling komt, of door Beaver Harris' immense status als drummer; ik weet het niet, maar hij wist in wat voor samenstelling dan ook de meest fraaie muzikanten van vroeger en heden te strikken. Op (een deel van) de line-up van dit bijzondere plaatje kom ik zo, maar eerst even wat achtergrond.
Ten eerste de naam Beaver Harris. Er wordt niet bepaald gesmeten met zijn naam wanneer gediscussieerd wordt over de grote jazzdrummers van weleer. Waarschijnlijk heeft dat te maken met zijn toch wat abstracte repertoire. Hij speelde weliswaar erg vaak met gekende namen en op gekende jazzplaten, maar koos vaak wel de vrijere ontoegankelijke projecten uit. Daarnaast zal men ook niet snel bekend zijn met zijn obscuur gebleven platen als bandleider. De meesten zullen zijn naam dan vooral linken aan zijn langere periodes in de tour- en studiobands van Archie Shepp (veruit zijn langste ''werknemerschap'') en Albert Ayler (in de band van zijn bejubelde '66-'67 tournee door Europa). Daarnaast deed hij als sessiemuzikant in de New York loftscene mee aan enkele essentiële vroege freejazz platen (veelal te linken aan de Jazz Composers' Orchestra; zoals Roswell Rudd, Marion Brown en Grachan Moncur III, die als contraprestatie lang meespeelde in The 360 Degree Music Experience, alsook aan obscuurder spul van Don Pullen en anderen).
Waarom kom ik nou weer met zo'n uitgebreide biografie van Beaver Harris, vraagt u? Nou enerzijds is het allemaal natuurlijk reuze interessant (kuch kuch), maar anderzijds is deze intro ook wel noodzakelijk om de merkwaardigheid van dit plaatje correct te waarderen. Dit album grijpt namelijk vooral niet terug naar Harris' brede ervaringen als deelnemer aan abstracte ontoegankelijke freejazz studio-opnames, maar naar hele andere elementen uit de jazzgeschiedenis. Harris speelt op die manier met de luisteraar en diens verwachtingen en schotelt juist een super aanstekelijk en enthousiast hoorspel voor. We horen hier eerder een liefhebber aan het werk, dan een ''denkende'' componist. Op de a-kant neemt Harris de luisteraar mee op reis door de tijd en speelt hij met zijn voortreffelijke band ragtime-tunes, de blues, dixieland en swing en vocal jazz. Op de vervolgens verrassende b-kant zet Harris de luisteraar wederom op het verkeerde been door de lange compositie 'Round Trip' op deze plek te zetten. Een modernere vrije avant-jazz – zonder ook maar ergens te ontsteken in blazerrazernijen overigens. Nee, hij experimenteert juist met Congolese tribalritmes en percussie, Braziliaanse samba-elementen, Indiase meditaties op de sitar, New Orleans style koperblazers en vermengt dit alles in een soort kamerjazz compositie. Erg uniek. De excentrieke samenstelling van dit plaatje zorgt daarom misschien ook wel voor vele gemengde reacties en gefronste wenkbrauwen, maar bij mij slaat dit daardoor juist ontzettend aan.
Wat wellicht nog het meest uniek is, en hetgeen ook zorgt voor het nodige authentieke randje, is de keuze van Beaver Harris om op de a-kant grote jazzlegendes in te huren die, zoals het lot soms wreed is, toentertijd in de vergetelheid waren beland. Zoals de toen 64 jarige swing-balladeer Maxine Sullivan die hier twee stijlvolle ballades zingt. Of de grote Doc Cheatham, inmiddels een 70 jarige veteraan op de trompet, die in verschillende tijdperken speelde in drie legendarische bands; die van Ma Rainey, Cab Calloway en Benny Goodman. En New Orleans/Dixieland klarinettist – en toen inmiddels ook AOW-er Herb Hall uit Don Albert's band. Voeg deze oldtimers bij een groep moderne vrijere jazzmuzikanten als Harris, Dave Burrell en bassisten Ron Carter, Jimmy Garrison en Cecil McBee en je krijgt een bijzonder fijn resultaat. Aanradertje!
Ten eerste de naam Beaver Harris. Er wordt niet bepaald gesmeten met zijn naam wanneer gediscussieerd wordt over de grote jazzdrummers van weleer. Waarschijnlijk heeft dat te maken met zijn toch wat abstracte repertoire. Hij speelde weliswaar erg vaak met gekende namen en op gekende jazzplaten, maar koos vaak wel de vrijere ontoegankelijke projecten uit. Daarnaast zal men ook niet snel bekend zijn met zijn obscuur gebleven platen als bandleider. De meesten zullen zijn naam dan vooral linken aan zijn langere periodes in de tour- en studiobands van Archie Shepp (veruit zijn langste ''werknemerschap'') en Albert Ayler (in de band van zijn bejubelde '66-'67 tournee door Europa). Daarnaast deed hij als sessiemuzikant in de New York loftscene mee aan enkele essentiële vroege freejazz platen (veelal te linken aan de Jazz Composers' Orchestra; zoals Roswell Rudd, Marion Brown en Grachan Moncur III, die als contraprestatie lang meespeelde in The 360 Degree Music Experience, alsook aan obscuurder spul van Don Pullen en anderen).
Waarom kom ik nou weer met zo'n uitgebreide biografie van Beaver Harris, vraagt u? Nou enerzijds is het allemaal natuurlijk reuze interessant (kuch kuch), maar anderzijds is deze intro ook wel noodzakelijk om de merkwaardigheid van dit plaatje correct te waarderen. Dit album grijpt namelijk vooral niet terug naar Harris' brede ervaringen als deelnemer aan abstracte ontoegankelijke freejazz studio-opnames, maar naar hele andere elementen uit de jazzgeschiedenis. Harris speelt op die manier met de luisteraar en diens verwachtingen en schotelt juist een super aanstekelijk en enthousiast hoorspel voor. We horen hier eerder een liefhebber aan het werk, dan een ''denkende'' componist. Op de a-kant neemt Harris de luisteraar mee op reis door de tijd en speelt hij met zijn voortreffelijke band ragtime-tunes, de blues, dixieland en swing en vocal jazz. Op de vervolgens verrassende b-kant zet Harris de luisteraar wederom op het verkeerde been door de lange compositie 'Round Trip' op deze plek te zetten. Een modernere vrije avant-jazz – zonder ook maar ergens te ontsteken in blazerrazernijen overigens. Nee, hij experimenteert juist met Congolese tribalritmes en percussie, Braziliaanse samba-elementen, Indiase meditaties op de sitar, New Orleans style koperblazers en vermengt dit alles in een soort kamerjazz compositie. Erg uniek. De excentrieke samenstelling van dit plaatje zorgt daarom misschien ook wel voor vele gemengde reacties en gefronste wenkbrauwen, maar bij mij slaat dit daardoor juist ontzettend aan.
Wat wellicht nog het meest uniek is, en hetgeen ook zorgt voor het nodige authentieke randje, is de keuze van Beaver Harris om op de a-kant grote jazzlegendes in te huren die, zoals het lot soms wreed is, toentertijd in de vergetelheid waren beland. Zoals de toen 64 jarige swing-balladeer Maxine Sullivan die hier twee stijlvolle ballades zingt. Of de grote Doc Cheatham, inmiddels een 70 jarige veteraan op de trompet, die in verschillende tijdperken speelde in drie legendarische bands; die van Ma Rainey, Cab Calloway en Benny Goodman. En New Orleans/Dixieland klarinettist – en toen inmiddels ook AOW-er Herb Hall uit Don Albert's band. Voeg deze oldtimers bij een groep moderne vrijere jazzmuzikanten als Harris, Dave Burrell en bassisten Ron Carter, Jimmy Garrison en Cecil McBee en je krijgt een bijzonder fijn resultaat. Aanradertje!
* denotes required fields.
* denotes required fields.