Raison d'Être - Requiem for Abandoned Souls (2003)

Oké dan, dit is echt het donkerste en meest aangrijpende Dark Ambient-album die ik ooit heb gehoord. Maar tevens de moeilijkste, want dit is zware kost en uiteraard moet je hier van houden. Gelukkig voor mij, anders had ik deze inktzwarte en sombere schoonheid moeten missen. Peter Andersson overtreft zichzelf met dit album op alle fronten en levert een werkstuk af waar zelfs ik een naar gevoel van krijg. Maar wel op een positieve manier, wel te verstaan, want ik ben dol op dit soort klanktapijten. Heerlijk, die galmende kerkklokken, die rommelende en schurende geluiden. Af en toe duiken er vervormd klinkende, woordloze zang-partijen op, die door merg en been gaan.
Het moet wel gezegd, dat dit album het best tot z'n recht komt, als je 'm in één keer luistert, want alle tracks zitten aan elkaar vast, zoals de songtitels achter elkaar gelezen, een soort gedicht vormen.
Een album om eens in de zoveel tijd op te zetten, op de momenten waarop je het best in de stemming bent. Lichten uit, een kaars aan, een goed glas rode wijn, ogen dicht. Als je je dan openstelt voor de donkere wereld van Requiem for Abandoned Souls, zal die wereld voor je open gaan. Om daarna nooit meer te vergeten. Een absolute 5,0.

vanwaar die kaars aansteken?

Tja, helemaal in het donker is nog toepasselijker, inderdaad, maar dan zie ik m'n wijn niet meer......;-)

ja maar je doet je ogen dicht...

oh jah....(zucht), das waar ook. ....

met je ogen dicht is de wereld wel donker ja
haha, dit is inderdaad een donker album...

Duistere sfeertekeningen

Requiem For Abanoned Souls is de prachtige, broeierige cd van Raison d'Etre, de Zweedse dark ambient specialist die ons ook al The Empty Hollow Unfolds en In Sadness, Silence and Solitude bracht. Vanaf de openingsklanken waan je je in vervallen ruïnes, verlaten cathedralen en vind je jezelf verdwaald terug in voorwereldlijke, desolate landschappen. Schaduwrijke sfeerimpressies met druipend kaarsvet, slagregens en flarden kruipende mist.

Klinkt aantrekkelijk. Is dit vergelijkbaar met Lustmord?

Zijn laatste album wel, maar deze dit is toch wel anders..

Raison d'etre maakt veel meer gebruik van kerkgeluiden. En het klinkt dan ook veel meer alsof je in een verlaten kerk staat dan als een grot wat je bij lustmord weer meer hebt...
Om het maar eens vaag te beschrijven

Oh maar vaag is het niet hoor. Denk dat ik deze dan eens gewoon ga proberen. Zou zomaar eens kunnen dat dit naar meer gaat smaken

Ik denk het wel. Ben niet zo bekend met Lustmord, maar dit is met afstand i.m.o. de beste Raison d'Etre-plaat en een mijlpaal in Dark Ambient-land.

Ik ken alleen Disintegrates from Within, maar wat een meesterlijke track is dat. ook live doet hij het goed! Moeilijk te beschrijven muziek.

De grond trilt, dreigend grote metalen sculpturen walsen draaiend door de catacombe, het mannenkoor op de achtergrond. Massieve deuren gaan krakend open en slaan weer dicht. Het is donker en koud hier. Na een tijdje stopt het koor met zingen en langzaam ebt het geluid van het schrijnende metaal in de diepte.

@ CorvisChristi:
Hela! ik lees hier (en bij een andere Raison d'Etre bespreking) dat je niet zo bekend bent met Lustmord. Als je jezelf eens in de (donkere, klamme) watten wilt legen, probeer deze dan eens:

1) Heresy
2) The Place where the black stars hang
3) Carbon/core
en eventueel:
4) Stalker (i.s.m. R. Rich)

U zij wel gewaarschuwd: leuk is anders. En een glas wijn erbij is niet voldoende meer, hier hoort een overdosis Jack Daniel's zonder ijs of soda...

En wat betreft dit album, Requiem for abandoned souls, schiet mijn vocabulair inmiddels te kort. Superlatieven te over, daar niet van, maar eindeloos ongenuanceerd gejubel kan ook weer een doodsteek zijn.

Raison d'Etre is een volstrekt unieke act die je mag koesteren, inderdaad achter gesloten gordijnen, in de verloren uurtjes, met een bloedroodkleurende maan buiten.

In het Engels hebben ze voor opmerkelijke eenzaten als Peter Andersson een prachtig woord: Maverick. Laten we het hier maar bij houden - ja?

Ja, Lustmord. Ik heb één album daarvan:

Lustmord - A Document of Early Acoustic & Tactical Experimentation (1991) (wist ik voor een appel en een ei op de kop te tikken)
Dit album heb ik nog niet helemaal tot me door laten dringen. Ik kan het in ieder geval bestempelen als "music from hell"
Maar het wordt inderdaad tijd dat ik zijn werk eens goed onder de loep moet gaan nemen. Alleen jammer dat veel van zijn albums of moeilijk te krijgen zijn, of een flinke duit met geld kosten.
Stalker ben ik zéér benieuwd naar, vanwege de samenwerking met Robert Rich, die ik weer ken van zijn collaboratie-projecten met Ian Boddy (een Engelse synthesist die op later werk het (dark) ambient-terrein ook een beetje verkend heeft).
Alleen jammer dat ik niet zo van Jack Daniels hou. Ach...een Famous Grouse doet ook wonderen .

V.w.b. deze Requiem: tot op de dag van vandaag nog steeds mijn favoriete Raison d'Etre-album.

Een kleine twee jaar na mijn laatste bericht. Het is avond, en opnieuw draai ik dit album. Raison d'Etre is en blijft een van de meest raadselachtige, duistere maar ook bijzondere muziekacts die ik ken.

Ongrijpbaar - zoals ik dat graag zie.

De naam d'Être viel vaker. Ik wist waarover het ging. Nu de dagen kouder worden, de gedachtes killer en het licht zijn stille aftocht blaast... Is het tijd?
Hoor vriend yorgos.dalman veel over deze duisternis.

Benieuwd wat deze ''Dodenmis voor Verlaten Zielen'' mij zal laten zien.
Mocht ik kwijt zijn..
Zoek Monsieur dan in de eerder genoemde kathedralen...
En neem wijn mee.
Rode.