Wax Chattels - Clot (2020)

De eerste beluistering van Clot is overdonderd en -weldigend. Te vroeg om een echte indruk te hebben, maar als mijn oren mij niet bedriegen, dan is dit wel een plaatje om rekening mee te houden.

Er is weinig in de wereld dat een nietsvermoedende luisteraar voorbereidt op Clot. Dat begint meteen in het eerste nummer, 'Glue'. Het is overdonderend, overweldigend en alles wegdrukkend. Met een drumpartij die meer weg heeft van mitrailleurvuur dan muziek. Het slaat alles tegen de grond aan, volledig plat, dat voor de voeten loopt. Zonder genade voor wie dan ook.

Clot als geheel trekt deze lijn door, maar nooit meer zo extreem. In het redelijk recente verleden heb ik een optreden bijgewoond van A Place To Bury Strangers, platgedrukt tegen de achterwand van de grote zaal in Paradiso en The Sweet Release of Death, in het Patronaat café, op gemiddelde afstand. Eigenlijk zijn dat de enige twee bands die ik kan vergelijken met Wax Chattels (Auckland, Nieuw Zeeland). Op dit moment zeg ik dat ik een optreden voorbij laat gaan. Te overweldigende sensaties.

Toch gaat de vergelijking deels mank. Ten eerste omdat Wax Chattels, tot mijn verbazing na alles wat ik hoorde, geen gitarist in de gelederen heeft. Bas, keyboards en een tweedelig(!) drumstel. En natuurlijk een stapel effectpedalen voor de bas. Daarnaast is Wax Chattels in staat om, laat ik het elementen van liedjes, te incorporeren in de herrie. dat onderdeel ontdekte ik zeker bij de eerst genoemde andere band niet. Er zitten ook meer punkelementen in de muziek en zeker in de manier van zingen.

Is Clot een goed album? Daar ben ik eigenlijk nog niet uit. Het is geweldig qua indruk en ik heb het al een aantal malen serieus beluisterd. Sterker, ik ga het ook aanschaffen binnenkort. En daarna zie ik verder. De sensatie om dit hard in de huiskamer te horen, alleen als ik alleen thuis ben, dat is wel zeker, is iets waar ik nu al naar uitkijk.

Twee leden van de band kwamen in 2016 bij elkaar om een lekkere pot herrie te gaan maken, waarna ze er een drummer bij zochten. Nou, missie meer dan geslaagd zou ik zeggen en er zit nog duidelijk progressie in ook ten aanzien van de debuutplaat, die ik vorige week voor het eerst afspeelde, dat in de Nieuw Zeelandse charts tot #7 reikte. Dat is pas echt verbazingwekkend.

Het bovenstaande in een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.