Death in June - The Guilty Have No Pride (1983)

Mooie muziek. Een beetje vreemd dat dit zo onbekend is hier. De link met neo-folk muziek -waar deze groep als een voorvader van wordt beschouwd- en een groep als Coil stond me wel aan en ik heb het eens opgezocht. Ook de naam van de band stond me wel aan. Grappig trouwens, ik vond de titel State Laughter eerst al vreemd en ineens zag ik het: ''Tate Slaughter'', doelend op de moorden waartot Charles Manson een groep/cult van hem heeft geïnstigeerd.

Ten onrechte wordt deze band vaak in de extreemrechtse hoek gezet. Misschien ook niet vreemd, ze koketteren met SS doodshoofden op de hoezen, maar dat is volgens mij alleen maar om te choqueren. Hun liedjes en teksten zijn prachtig en erg poëtisch en zijn nergens extreemrechts. Als je alleen al eens nadenkt over de titel van dit album en de diepere betekenis? Dit eerste album is nog sterk beïnvloed door Joy Division, hoewel de neofolk hier ook al te horen is.

Een moeilijk album van een moeilijke groep onder leiding van Douglas Pearce. Death in June wordt gezien als de voorvader van de neo folk, maar er hangt ook altijd een fascistische , neo-nazi geur rond deze band. Begin jaren 80 ging ik iedere woensdagmiddag naar het alternatieve platenzaakje "Sinking Ship Record Shop' en kocht daar een lp. Maar op een gegeven moment begon ik wel vast te lopen met de post-punk new wave muziek. In die weken heb ik deze plaat nog gekocht en ook nog een plaat van Chrome. Een beetje stuiptrekkingen, want de muziek veranderde en ik ook. Deze plaat dan ook zelden opgehad, het prijsje zit er nog op 20 ouderwetse guldens en 90 cent.
Ik weet dat ik later begreep dat Death in June bij de neo folk beweging hoorde net als bijvoorbeeld Current 33 waar Douglas Pierce ook lid van was. Mede daardoor werd Current 33 ook in de nazi hoek geplaatst.
Nu moeten we wel eerlijk zijn dat Douglas Pierce het niet vervelend vond om de schijn op te houden als ultra rechtse rakker. De hoes met een hoofd van een skelet dat nazi soldaten op hun helm hadden, dat is redelijk provocerend. Maar dat paste wel in die tijd, denk aak aan de namen van andere bands. Joy Division (verwijst naar een plaats in nazi-concentratiekampen waar de gevangenen zich moesten prostitueren voor de machthebbers) en New Order (Nieuwe Orde-stroming al voor de eerste wereldoorlog die het democratisch bestel wilde vervangen in een autoritair fascistisch systeem). 'Death in June' verwijst ook weer naar een slachtpartij van Hitler, niet tegen democraten o.i.d. , maar een gedeelte van zijn eigen aanhang die net wat andere inzichten hadden. In het no future tijdwerk was het wat dwepen met nazi uitgangspunten en fascisme wel verklaarbaar, omdat vanuit de gewone politieke systemen niets verwacht kon worden. Het vreemde was wel dat juist krakers en dergelijke extreem links waren en Death in June is wel ontstaan daaruit. Nu raken extreem links en extreem rechts soms elkaar op bepaalde uitersten, dus een overstap lijkt dan groter dan het is.
Dan nu muzikaal. Deze eerste ep/plaat is nog echt post punk. 'All alone in her Nirvana' zou zo op het debuut album van Joy Divison (Unknown Pleasures) hebben kunnen staan en de teksten zijn ook echt post punk uit die tijd : somber, negatief, wanhoop.
Is er al wat van de neo folk op dit album te horen.? Weinig, wat dat betreft is dit album echt een vreemde eend in de bijt bij deze groep. Toch op een enkel nummer zijn er al wat tekenen van de neo folk.
'Death in june' roept nog steeds wisselende reacties op en ook dit album doet dat. Sommigen noemen het een meesterwerk, anderen hinken toch aan tegen het provocerende.
Wat bij dit alles vreemd is dat Douglas Pierce gay is, niet echt passend binnen het extreem rechtse wereldje en op de achterkant van de hoes is een plaatje van 2 zoenende mannen met het onderschrift 'als we elkaar hebben , hebben we alles'.
Moeilijke plaat, moeilijke groep. Ik heb een tijd gehad dat ik me schaamde dat ik deze plaat in mijn bezit had, wat moest ik met deze rechts-extremistische drek. En ook dat Douglas Pierce wel continu dit ontkende , maar steeds wel in aanraking kwam met deze beweging en in zijn vriendenkring nogal wat foute types zaten. En bij de fans zaten ook nogal wat extreem rechtse elementen.
Dit album kan ik nu nog wel in zijn tijd zien, waarin je als jongere ook geen enkele hoop meer had op werk, een huis of normaal inkomen. Daar past deze muziek ook bij; zowel muziek als de teksten schuren door de toenmalige maatschappij.
En de muziek is verder goede post punk. Ik durf geen stem uit te brengen, zal niet weten wat. Maar het is een uniek album, maar zeker ook door de koers die Death in June later is gegaan, met alle twijfels die daar bij waren: het is daardoor wel een belangrijk tijdsdocument.