Ixion - L'Adieu Aux Etoiles (2020)

Ixion is een personage uit de Griekse mythologie dat, net als zijn befaamdere collega's Tantalos en Sisyphos, gestraft werd door Zeus nadat hij de goden durfde tarten. Waar Tantalos gekweld werd door water en fruit en Sisyphos een rotsblok op een berg moest rollen tot het eind zijner dagen, werd Ixion, nadat Zeus hem had "beloond" met onsterfelijkheid, vastgemaakt aan een vurig, draaiend rad en zo de Tartaros in gekeild.

Wat deze drie personages verbindt, is ongetwijfeld hoogmoed, maar ik ontwaar er toch ook een zekere tristesse in, dat willen tarten van de goden. Het is dat gevoel dat de Franse band Ixion mooi in zijn muziek weet te verstoppen, en wanneer het dan vrijkomt, levert het steevast een hoogtepuntje op.

Dit is alweer de vierde plaat van Ixion, maar bekendheid hebben ze nog niet verworven. Iets zegt mij dat het hun een zorg zal zijn. Mij zal het ook een zorg zijn, maar ik vind dit wel een fraaie ontdekking. In essentie brengt Ixion doom metal, maar de invloeden uit andere windhoeken zijn talrijk. Vaak zorgen wat ambient-toetsen voor extra sfeer en variatie, en ook uit de folkmuziek lijkt de band inspiratie te putten (luister maar 'ns naar afsluiter Farewell, waarin een spookachtig sfeertje wordt ontwikkeld, spannend gehouden door een knappe combinatie van cleane vocalen, folky rustpunten en episch gitaargeweld).

Ook heeft de plaat een wat spacy karakter, wat je ook kan merken aan de hoes, de albumtitel ("Vaarwel aan de sterren", vrij vertaald) én sommige songtitels, maar toch vooral aan de muziek zelf. Dit geeft het alles een mysterieus karakter, en na al die invloeden te hebben opgemerkt, en al die indrukken te hebben ervaren, kan ik alleen maar besluiten dat dit erg goed is.

4 sterren